II OZ 1055/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 20 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 812/10 o odrzuceniu sprzeciwu S. D. na postanowienie Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 812/10 o oddaleniu wniosków o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 10 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 812/10 odrzucił sprzeciw S. D. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 sierpnia 2010 r. oddalającego wniosek S. D. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu w sprawie z jego skargi na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 sierpnia 2010 r. o odmowie przyznania prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 sierpnia 2010 r., zaś sprzeciw od tego postanowienia skarżący wniósł 23 sierpnia 2010 r., co nastąpiło z przekroczeniem terminu, o jakim mowa w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W tej sytuacji stosownie do art. 259 § 2 p.p.s.a. Sąd odrzucił sprzeciw. W zażaleniu na powyższe postanowienie S. D. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 72 p.p.s.a. poprzez uznanie, że postanowienie referendarza sądowego zostało doręczone skarżącemu w dniu 12 sierpnia 2010 r., doręczenie zastępcze było zaś skuteczne. Zarzucił również naruszenie art. 259 § 2 p.p.s.a. wobec stwierdzenia, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia sprzeciwu, a zatem istnieje podstawa do jego odrzucenia, a ponadto naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez zbyt skrótowe uzasadnienie okoliczności faktycznych i prawnych, które nie wyjaśnia w wystarczający sposób motywów podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że w dniach od 8 do 21 sierpnia 2010 r. przebywał na urlopie i nie było go w mieszkaniu. Podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki nie należy do skarżącego, przesyłkę tę bowiem odebrała jedna z pracownic skarżącego w jego miejscu pracy znajdującym się w osobnym budynku. Po powrocie z urlopu skarżący nie był w stanie ustalić, która z pracownic i w jakim dniu odebrała tę konkretną przesyłkę. Pismo to zostało odebrane przez nieuwagę razem z korespondencją adresowaną na tę firmę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowień referendarza sądowego co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje sprzeciw wniesiony do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Istotnym dla rozpoznania niniejszej sprawy jest zatem ustalenie, czy doręczenie skarżącemu postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 sierpnia 2010 r. nastąpiło w sposób przewidziany prawem. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 35 akt sądowych) przesyłkę zawierającą odpis postanowienia referendarza sądowego odebrał w dniu 12 sierpnia 2010 r. pracownik Hurtowni [...] "[...]" mieszczącej się pod tym samym adresem, jakim posługiwał się skarżący w korespondencji z Sądem. Zakład ten, jak wskazał w zażaleniu skarżący, jest jego miejscem pracy. Podkreślenia zaś wymaga, iż obowiązujące przepisy prawa umożliwiają doręczenie korespondencji w miejscu pracy. Jak stanowi art. 69 p.p.s.a. doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Dopełnieniem tego unormowania jest przepis art. 72 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. W sytuacji zatem, gdy osoba znajdująca się w danym zakładzie pracy podejmuje się odebrać pismo wykazując, że jest zatrudniona w tym miejscu przez adresata, wniosek co do jej upoważnienia do odbioru korespondencji w tym miejscu nie może nasuwać uzasadnionych wątpliwości. Nie mogą również odnieść zamierzonego skutku twierdzenia skarżącego, że nie można mówić o skuteczności doręczenia w sytuacji, gdy niemożliwym do ustalenia jest, który z jego pracowników odebrał przesyłkę. Zauważyć bowiem należy, że – jak wynika z podpisu złożonego na druku pocztowym – ta sama osoba dokonywała odbioru również innych przesyłek sądowych, które nie były kwestionowane i nie odmawiano im skuteczności. Dla przykładu wskazać należy potwierdzenie doręczenia postanowienia z dnia 10 września 2010 r. o odrzuceniu sprzeciwu (potwierdzenie odbioru k. 50 akt sądowych). Mając zatem powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji odrzucając sprzeciw skarżącego w świetle ustalonego stanu faktycznego nie naruszył zarzuconego w zażaleniu art. 259 § 2 p.p.s.a. Dokonane bowiem w dniu 12 sierpnia 2010 r. doręczenie postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 sierpnia 2010 r. należało uznać za skuteczne. W konsekwencji wniesienie 23 sierpnia 2010 r. sprzeciwu przez skarżącego zostało dokonane z uchybieniem 7-dniowego terminu wynikającego z treści art. 259 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.