I OSK 1857/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel (spr.), Sędzia NSA Anna Łukaszewska – Macioch, Sędzia del. NSA Grażyna Radzicka, Protokolant st. sekretarz sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 1044/09 w sprawie ze skargi R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę kasacyjną 1. Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], na podstawie art.104, art.145 § 1 pkt 8, art.151 § 1 pkt 2 K.p.a., po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r., orzekł o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. w sprawie przyznania R. N. zasiłku stałego. Jednocześnie na podstawie art.37 ust.1 i ust.2, art.8 ust.1 pkt 1, art.17 ust.1 pkt 19 i 20 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 r., nr 115, poz.728 ze zm.), mocą tej samej decyzji, organ przyznał R. N. zasiłek stały od 9 sierpnia 2007 r. bezterminowo w wysokości: od 9 do 31 sierpnia 2007 r. – 151,53 zł natomiast w okresie od 1 września 2007 r. bezterminowo w kwocie 280,69 zł. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. przyznano stronie zasiłek stały w wysokości 169,43 zł od dnia 8 do dnia 31 sierpnia 2007 r., a w okresie od 1 września 2007 r. bezterminowo w kwocie 280,69 zł. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. na żądanie strony organ wznowił postępowanie. Podstawą do ustalenia dochodu strony była decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] sierpnia 2007 r. uchylona decyzją Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lutego 2009 r., z której wynika, iż prawo do zasiłku dla bezrobotnych strona nabyła od dnia 8 lutego 2007 r., a utraciła z dniem 9 sierpnia 2007 r. Powyższe ustalenia uzasadniały orzeczenie o zmianie decyzji przyznającej zasiłek stały. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania R. N., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] sierpnia 2009 r. W ocenie organu zachodziły podstawy do uchylenia decyzji przyznającej zasiłek stały i orzeczenia o istocie sprawy poprzez przyznanie stronie zasiłku stałego bezterminowo począwszy od dnia 9 sierpnia 2007 r. Decyzja I instancji została wydana przez organ właściwy w sprawie tj. Kierownika Filii MOPS Łódź Śródmieście z upoważnienia Prezydenta Miasta Łodzi, na mocy zarządzenia z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie upoważnienia pracowników MOPS do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy i powiatu. Przyznawanie i wypłacanie zasiłków stałych należy do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez gminę (art.18 ust.1 ustawy o pomocy społecznej). Wójt, burmistrz, prezydent miasta udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej (art.110 ust.7 ustawy o pomocy społecznej). 3. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2010 r., II SA/Łd 1044/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę R. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2009 r., nr [...], w przedmiocie zasiłku stałego. Organ pomocy społecznej I. instancji pierwotnie przyznał skarżącemu zasiłek stały od dnia 8 sierpnia 2007 r. Jednakże w rezultacie wydania przez WSA w Łodzi wyroku z dnia 20 listopada 2008 r., III SA/Łd 281/08, ustalono uprawnienie skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych włącznie do dnia 8 sierpnia 2007 r. Dlatego po wznowieniu postępowania w sprawie zasiłku stałego, organ ustalił, że skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku stałego od dnia 9 sierpnia 2007 r. W dniu 8 sierpnia 2007 r. skarżący uzyskiwał jeszcze zasiłek dla bezrobotnych, co wykluczało w tym dniu prawo do innego zasiłku (stałego). Pobierając zasiłek dla bezrobotnych Skarżący nie był uprawniony jednocześnie do korzystania z zasiłku z pomocy społecznej. (art.37 ust.1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej). 3. R. N. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I. instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, a nieopłaconej ani w całości, ani w części; Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono nieprawidłowe zastosowanie art.151 P.p.s.a, zamiast zastosowania art.145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. W postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji naruszono art.150 § 2 K.p.a., gdyż Prezydent Miasta Łodzi nie był właściwy do załatwienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Skoro przedmiotem tego wniosku były decyzje Prezydenta: z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] i z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], to postanowienie w sprawie wznowienia powinien był wydać organ wyższego stopnia. Naruszono również art.7, art.77 § 1, art.80 i art.107 § 3 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędne uzasadnienie stanu prawnego decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została uwzględniona, gdyż żaden z zarzutów nie okazał się trafny. A. Najważniejszy jest zarzut nieprawidłowej interpretacji przez Sąd I.instancji art.150 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, iż organem właściwym do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania jest Prezydent Miasta Łodzi, w sytuacji gdy organ ten wydał dwie decyzje, tj. z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] oraz z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...]. Ponieważ właśnie te dwie decyzje były przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, więc postanowienie winno być wydane przez organ administracyjny wyższego stopnia. Przede wszystkim nie ma oparcia w aktach sprawy twierdzenie, że przedmiotem kontroli Sądu I.instancji w postępowaniu zakończonym zaskarżonym wyrokiem, było wznowienie dwóch postępowań. Przedmiot tej kontroli precyzyjnie określił Sąd I.instancji w uzasadnieniu swego wyroku (s.1): "Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...], po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. orzekł o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. [...] organ wznowił postępowanie z uwagi na fakt, iż [...] podstawą do ustalenia dochodu strony była decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] sierpnia 2007 r." We wznowionym postępowaniu była rozpatrywana ponownie sprawa, załatwiona uprzednio decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., a zakwestionowanie w innym postępowaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. było jedynie przesłanką wznowienia, ale nie – przedmiotem wznowionego postępowania. Zarzut błędnej interpretacji art.150 § 2 K.p.a., która spowodować miała (zdaniem skarżącego) wadliwość zaskarżonego wyroku, oparty jest na błędnej interpretacji tego przepisu. W skardze kasacyjnej przyjęto, że sprawie każdego wznowienia postępowania jest właściwy organ wyższego stopnia. Tymczasem art.150 K.p.a. obejmuje dwie reguły ustalania organu właściwego w sprawie wznowienia. Domniemywa się właściwość organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. (art.150 § 1 K.p.a.). Jedynie w tych przypadkach, gdy przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia (art.150 § 2 K.p.a.). Nie budzi zaś wątpliwości, że słowa "przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu" należy interpretować jako odesłanie do art.145 § 1 punktu 2 i 3 K.p.a. (por. komentarze do art.150 w: B.Adamiak [w:] B.Adamiak, J.Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2010 oraz Cz.Martysz [w:] G.Łaszczyca, Cz.Martysz, A.Matan Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Warszawa 2007). Skarga kasacyjna nie wykazała, aby właśnie takie były przesłanki wznowienia, a z akt sprawy jednoznacznie wynika, że powodem wznowienia było uchylenie decyzji z dnia 8 sierpnia 2007 r., która miała znaczenie prejudycjalne (art.145 § 1 pkt 8 K.p.a.). B. Powyższe wyjaśnienia zostały w adekwatnym zakresie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i w tym zakresie nie było potrzeby gromadzenia dodatkowego materiału dowodowego, ani nie można zasadnie zarzucać Sądowi I.instancji niedopełnienia wymogów stawianych uzasadnieniu wyroku sądowego (art.141 § 4 P.p.s.a.). W konsekwencji nie zostały uwzględnione zarzuty nieprawidłowej interpretacji artykułów 7, 77, 80 i 107 K.p.a., oceny ich zastosowania przez organy administracyjne ani też naruszenia art.141 § 4 P.p.s.a. Skarga kasacyjna nie może ograniczyć się do przedstawienia zarzutów stawianych Sądowi orzekającemu w I.instancji, ale powinna również adekwatnie uzasadnić te zarzuty (art.176 P.p.s.a.). Tego wymogu nie spełnia stwierdzenie (s.4 skargi kasacyjnej): "Argumentacja organu pomocy społecznej co do rozmiaru udzielonej pomocy musi odpowiadać regule art.7 K.p.a. [...] organy I i II instancji, jak również Sąd nie rozpatrzyły wystarczająco wnikliwie materiału dowodowego. C. Według skargi kasacyjnej Sąd nie dostrzegł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji takich zwrotów, jak "decyzja wydana przez Powiatowy Urząd Pracy". Tymczasem organem właściwym do wydania decyzji jest Prezydent Miasta Łodzi. Skarżący w swej argumentacji pomija pierwsze zdanie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji "Kierownik Filii MOPS Łódź-Śródmieście – działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Łodzi". Decyzja ta powołała również art.110 ustawy o pomocy społecznej, gdzie w ust.7 ustalono: "Wójt (burmistrz, prezydent miasta) udziela kierownikowi ośrodka pomocy społecznej upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu pomocy społecznej należących do właściwości gminy." D. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.