I OSK 1810/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Gminy i Miasta Warta od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 620/10 odrzucającego skargę Burmistrza Gminy i Miasta Warta na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2010 r. NR [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 620/10 odrzucił skargę Burmistrza Gminy i Miasta Warta na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem SKO w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2009 r., którym odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi z dnia [...] października 2008 r. o uznaniu się za organ niewłaściwy do rozstrzygnięcia sprawy przyznania T. S. zasiłku pielęgnacyjnego i przekazaniu wniosku do rozpoznania Miejsko – Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w Warcie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, mając na uwadze treść art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., iż przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu, bowiem została ona wniesiona przez podmiot do tego nieuprawniony. Zdaniem Sądu, co również zostało poparte orzecznictwem sądów administracyjnych, powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej skutkuje po stronie organu wyłącznie powstaniem praw i obowiązków jednakże nie powoduje, że jest on nosicielem interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a., bowiem co jest istotne, organ taki obowiązany do działania w granicach i na podstawie przepisów prawa, powołany jest jedynie do wykonywania przyznanych mu kompetencji w ramach administracji publicznej. Dlatego też brak legitymacji do wniesienia skargi skutkowało jej odrzuceniem jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. Od powyższego postanowienia wniesiono skargę kasacyjną, w której zarzucono obrazę art. 134 § 1 i art. 141 § 4 w związku z art. 4 P.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie o całości żądania objętego skargą i nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu orzeczenia w żaden sposób do wniosku strony skarżącej o potraktowanie skargi jako wniosku o rozpoznanie sporu kompetencyjnego. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż składając skargę skarżący dał wyraz świadomości, że nie posiada on przymiotu strony (tym samym legitymacji do wniesienia skargi), lecz złożył ją na skutek pouczenia go przez SKO w Łodzi i wobec tej świadomości wniósł o potraktowanie skargi jako wniosku o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego, w który skarżący wdał się – co jest oczywiste w sprawie i swoje stanowisko zaprezentował m. in. w pismach do SKO w Łodzi znajdujących się w aktach sprawy przed WSA. Pomimo w/w wniosku Sąd nie ustosunkował się do niego w żaden sposób, co potwierdza brak w orzeczeniu wzmianki o nim i podaniu motywów jego nieuwzględnienia w zaskarżonym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a), kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw. W zakresie postawionych zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, iż zawiera uchybienia, bowiem opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia przepisów postępowania z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. skarżący kasacyjnie powinien wskazać właśnie tę jednostkę redakcyjną, a ponadto, że naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Odnosząc się ad meritum - nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku art. 4 P.p.s.a, poprzez brak ustosunkowania się do wniosku strony skarżącej o potraktowanie skargi jako wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, bowiem przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. odnosi się do konstrukcji uzasadnienia i określa składniki jakie winno posiadać uzasadnienie wyroku tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie elementy te uzasadnienie posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do wniosku strony skarżącej o potraktowanie skargi, z ostrożności procesowej, jako wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, ponieważ wniesione pismo potraktował jako skargę. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż przedmiotem skargi było postanowienie SKO w Łodzi z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem postanowienia SKO z dnia [...] sierpnia 2009 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta Łodzi stanowiącego o uznaniu się za organ niewłaściwy do rozstrzygnięcia sprawy przyznania T. S. zasiłku pielęgnacyjnego i przekazaniu go Miejsko – Gminnemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w Warcie. Po drugie, przepisy tj. art. 50, art. 53 § 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na które skarżący powoływał się, i które stanowiły podstawę działania, jednoznacznie wskazują na charakter skargi. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał wątpliwości, iż pismo to należy przede wszystkim potraktować jako skargę na w/w postanowienie, a nie jako wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego i w tym zakresie orzekł, badając, w pierwszej kolejności czy pismo pochodzi od uprawionego podmiotu i czy skarżący ma legitymację do jej złożenia, orzekł, iż jej nie posiada z uwagi na brak interesu prawnego, w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a., co też sam skarżący kasacyjnie przyznał i braku legitymacji skargowej nie kwestionuje. Dlatego też, zupełnie niezrozumiałym jest, przy pełnej świadomości skarżącego kasacyjnie – co zostało podniesione w skardze jak również w skardze kasacyjnej, złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu, a nie wniosku o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to jest właściwy w oparciu o art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a. do rozstrzygania sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz sporów kompetencyjnych między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Należy dodać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny otrzymując skargę był z urzędu zobligowany do zbadania swojej właściwości w sprawie, gdyby bowiem uznał, iż skargę należało potraktować jako wniosek o spór kompetencyjny powinien go przekazać do Naczelnego Sądu Administracyjnego, stosownie do treści art. 13 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, do których należą m. innymi sprawy z art. 4 P.p.s.a. Zatem sam nie mógłby rozpoznać wniosku o rozstrzygniecie sporu kompetencyjnego z uwagi na brak kognicji. Ponadto przy rozpatrywaniu sporu czy to kompetencyjnego, czy też o właściwość wskazuje się wyłącznie organ właściwy do rozpoznania wniosku, zaś z treści skargi nie można wywieść, iż skarżący wnosił o wskazanie Prezydenta Miasta Łodzi jako organu właściwego do rozpoznania sprawy, jego żądaniem było uchylenie zaskarżonego postanowienia z uwagi na naruszenie prawa polegającego na obrazie art. 23 ust. 1, 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 139, poz. 992 ze zm.). Nie można również stwierdzić, iż Sąd I instancji naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, poprzez brak ustosunkowania się do wniosku o rozpoznanie sporu kompetencyjnego, bowiem żądanie zawarte w skardze jednoznacznie wskazywało na chęć uchylenia zaskarżonego postanowienia a nie na wskazanie organu właściwego w przedmiocie rozpoznania wniosku, o czym świadczy również samo użycie zwrotów "z ostrożności procesowej wnoszę o potraktowanie niniejszej skargi jako wniosku o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego" jak również "ewentualne potraktowanie skargi jako wniosku o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego". Co do zasady, przepis ten wymaga ustosunkowania się co do zarzutów podniesionych w skardze, jednakże brak tego, jak również skoncentrowanie się tylko na kwestiach, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a pominięcie wątków, które mają charakter uboczny i na rozstrzygniecie nie wpływają nie stanowi uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji Sąd nie musi odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają one istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zaskarżonego aktu lub czynności (tak. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 2633/04). Wobec powyższego, należy wskazać, iż WSA odrzucając skargę z przyczyn formalnych, nie mając przy tym wątpliwości, iż chodzi właśnie o ten środek zaskarżenia, nie musiał odnosić się do samego wniosku. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.