II SA/Sz 623/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na ocenę Zarządu Województwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej postanawia odrzucić skargę J. S,, w dniu [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ocenę Zarządu Województwa [...]z dnia [...] r. numer [...] wydaną na podstawie art. 6 ust. 2 a ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz.U. z 1999 r., Nr 66, poz. 750 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 r. w sprawie oceny wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej (Dz.U. Nr 180, Nr 1765) w przedmiocie wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej przez uprawnionych do rybactwa – I. i J. S.. W skardze przedstawił szereg zarzutów względem powyższej oceny, wniósł o jej uchylenie, a także zwrócił się do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Do skargi J. S. dołączył kopię przedmiotowej oceny oraz kopie dokumentów przedstawiających przebieg czynności podejmowanych w postępowaniu w sprawie oceny wypełniania przez uprawnionego do rybactwa obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej w latach 2006 – 2008 . W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Zarządu Województwa radca prawny M. Ł. wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie tej skargi. Pełnomocnik wyjaśnił, że od dnia [...] r., zgodnie z art. 6 ust. 2a ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, do dokonywania przedmiotowej oceny właściwy był zarząd województwa, natomiast od dnia 1 sierpnia 2009 r. właściwy w tym zakresie jest marszałek województwa. Pełnomocnik podniósł, że ocena wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej nie jest decyzją administracyjną, ani postanowieniem, na który przysługiwałby środek zaskarżenia. W ustawie o rybactwie śródlądowym, przypadki kiedy marszałek wydaje decyzję administracyjną zostały wyraźnie określone. Natomiast w odniesieniu do oceny nie została zastrzeżona forma decyzji. Postępowanie w sprawie oceny jest postępowaniem kontrolnym obejmującym wyłącznie badanie dokumentów. Następnie pełnomocnik organu ustosunkował się merytorycznie do zarzutów podniesionych w skardze ze wskazaniem przebiegu postępowania w sprawie oceny i obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwaną dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4 a (§ 2). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). Przedmiotem skargi J. S. jest ocena Zarządu Województwa [...] w [...] z dnia 24 kwietnia 2009 r. wydana na podstawie art. 6 ust. 2 a ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz.U. z 1999 r., Nr 66, poz. 750 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 r. w sprawie oceny wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej (Dz.U. Nr 180, Nr 1765) w przedmiocie wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej przez I. i J. S. będących użytkownikiem rybackim obwodu rybackiego zbiornika wodnego Zalew [...] na rzece [..] – Nr [...] . Sąd stwierdził, że ocena wypełniania przez uprawnionych do rybactwa obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej - nie jest decyzją administracyjną, ani innym aktem, czy czynnością organu administracji publicznej, o których mowa w powoływanym wyżej przepisie art. 3 § 2 P.p.s.a. Według przepisów ustawy o rybactwie śródlądowym oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 września 2003 r. w sprawie oceny wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej przedmiotowa ocena dokonywana jest przez marszałka województwa (aktualnie, a do 1 sierpnia 2009 r. przez zarząd województwa), na podstawie operatu rybackiego i dokumentacji związanej z prowadzoną gospodarką rybacką, w ramach przyznanych organowi kompetencji kontrolnych w zakresie wypełniania przez uprawnionego do rybactwa obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej. Kontrola ta obejmuje wyłącznie sprawdzanie dokumentów, wymienionych w § 2 powyższej wskazanego rozporządzenia, z którego sporządzany jest przez pracownika właściwej komórki organizacyjnej urzędu marszałkowskiego protokół. Na podstawie ustaleń zawartych w protokole marszałek województwa dokonuje oceny (§ 9 rozporządzenia) wskazując w niej ustalenia dotyczące wypełniania przez uprawnionego do rybactwa obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej, w tym stwierdzone nieprawidłowości z podaniem przyczyny ich powstania, zakres i skutki dla wód danego obwodu rybackiego (§ 9 ust. 2 pkt 4). Tak więc z powyższych przepisów wynika, że przedmiotowa ocena nie ma formy decyzji administracyjnej i nie jest formą władczego działania organu administracji. Nie kreuje ani uprawnień, ani też obowiązków dla adresata. Stanowi jeden z elementów kontroli racjonalnej gospodarki rybackiej, dokonywanej przez uprawnione podmioty, na podstawie ustawy o rybactwie śródlądowym i może stanowić jedną z podstaw zastosowania sankcji cywilnych wobec uprawnionego do rybactwa za niewypełnienie stosownych obowiązków - w postaci rozwiązania umowy użytkowania rybackiego bez odszkodowania. Jak wynika z akt sprawy taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Ponadto, podkreślić należy, że przepisy szczególne, tj. przepisy ustawy o rybactwie śródlądowym, nie przewidują sądowoadministracyjnej kontroli oceny dokonywanej przez marszałka województwa (uprzednio przez zarząd województwa) na podstawie art. 6 ust. 2 a tej ustawy (art. 3 § 3 P.p.s.a). Ustawa o rybactwie śródlądowym przyznaje co prawda określone kompetencje decyzyjne marszałkowi województwa, a także innym organom administracji, ale zostały one wyraźnie wskazane w ustawie, w poszczególnych przepisach np. art. 6 ust. 3 lub art. 15 ust. 2 a i 2 b. Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że niniejsza sprawa nie jest sprawą sądowoadministracyjną w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a skarga na ocenę wypełniania obowiązku prowadzenia racjonalnej gospodarki rybackiej przez uprawnionych do rybactwa - jest niedopuszczalna i nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Sąd uznał także, skoro przedmiotowa ocena nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, co oznacza też, iż nie znajdują wobec niej zastosowania przepisy proceduralne dotyczące decyzji (termin zaskarżenia), a skarga J. S. jest niedopuszczalna, to wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi jest bezprzedmiotowy. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., zobligowany był skargę odrzucić, o czym orzeczono na wstępie.