II SA/Op 354/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk sędzia WSA Elżbieta Naumowicz - spr. Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie przyznania statusu bezrobotnego i odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. Z., jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia [...], nr [...], uchylającą decyzję własną z dnia 6 listopada 2009 r., nr [...] o uznaniu A. Z. za osobę bezrobotną od dnia 5 listopada 2009 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku, i orzekającą o odmowie uznania A. Z. za osobę bezrobotną od dnia 5 listopada 2009 r. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Decyzją z dnia 6 listopada 2009 r., opartą o przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) zwaną dalej ustawą oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., Prezydent Miasta Opola uznał A. Z. za osobę bezrobotną od dnia 5 listopada 2009 r., orzekając jednocześnie o odmowie prawa do zasiłku z uwagi na brak wymaganego okresu zatrudnienia i nieosiągania wynagrodzenia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 151, art. 149 § 1 i § 2, art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., Prezydent Miasta Opola wznowił z urzędu postępowanie zakończone wyżej opisaną decyzją, podając, że do Powiatowego Urzędu Pracy (PUP) w Opolu została doręczona umowa zlecenia z Fundacji [...], potwierdzająca zatrudnienie A. Z. w okresie od 2 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. u w/w pracodawcy, co mogło mieć wpływ na powyższą decyzję. Następnie, powołując się na przepisy art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i ust. 2 ustawy, Prezydent Miasta Opola decyzją z dnia [...], orzekł o uchyleniu decyzji własnej z dnia 6 listopada 2009 r., jednocześnie orzekając o odmowie uznania A. Z. za osobę bezrobotną od dnia 5 listopada 2009 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż w dniu 14 stycznia 2010 r. do PUP w Opolu za pośrednictwem faxu przesłana została umowa zlecenia z dnia 2 listopada 2009 r., nr [...], potwierdzająca zatrudnienie A. Z. w okresie od 2 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Zdaniem organu, w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, ta okoliczność powoduje, że A. Z. nie spełnia wymogów osoby bezrobotnej. W odwołaniu od powyższej decyzji A. Z. wskazała, iż pozbawienie jej statusu osoby bezrobotnej jest bezpodstawne. Argumentowała, że w ramach zawartej umowy zlecenia odbywała praktykę, która była konieczna do zakończenia szkolenia zorganizowanego przez Fundację i otrzymania zaświadczenia. Podała również, że uzyskane wynagrodzenie w kwocie 677 zł brutto otrzymała za dwa miesiące praktyk, a zatem za jeden miesiąc wynosiło ono 338,50 zł brutto, stąd nie doszło do przekroczenia połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, a tym samym zachowała status osoby bezrobotnej. W konsekwencji w mocy pozostaje zawarta w dniu 24 listopada 2009 r. umowa o dofinansowaniu studiów podyplomowych. Podała również, iż z PUP w P. uzyskała informację, że szkolenie nie jest podstawą pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, a sporna praktyka odbyła się w ramach szkolenia. Do odwołania A. Z. dołączyła wydane przez Fundację zaświadczenie z dnia 15 marca 2010 r., potwierdzające, że uczestniczyła w projekcie "[...]", który kończył się obowiązkową płatną praktyką w terminie od 2 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., za którą uzyskała jednorazowe wynagrodzenie w wysokości 677 zł brutto. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Opolski decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania oraz zacytował przepis art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy. Następnie podał, że A. Z. w dniu 2 listopada 2009 r. zawarła umowę zlecenia, której przedmiotem było wykonywanie przez stronę praktyki w ramach projektu "[...]", za którą otrzymała jednorazowe wynagrodzenie w kwocie 677 zł. Organ wskazał również, że odwołująca w dniu rejestracji, tj. 5 listopada 2009 r., została pouczona o treści art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, iż bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, co potwierdziła własnoręcznym podpisem pod oświadczeniem w części "C" karty rejestracyjnej bezrobotnego. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o innej pracy zarobkowej – oznacza to wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie m. in. umowy zlecenia. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że w dniu rejestracji A. Z. wykonywała inną pracę zarobkową, tj. wykonywała pracę na podstawie zawartej umowy zlecenia, a tym samym nie spełniała warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, umożliwiających uzyskanie statusu osoby bezrobotnej. We wniesionej na powyższą decyzję skardze A. Z. domagała się jej zmiany. Szeroko opisując stan faktyczny sprawy podała m. in., że jest osobą niepełnosprawną, a od 2007 r. jest zarejestrowana w PUP w Opolu jako osoba bezrobotna. Podniosła, iż na podstawie zawartej umowy zlecenia odbyła praktykę w dniach od 2 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Z kolei według pierwotnej wersji umowy zlecenia, zawartej w dniu 17 listopada 2009 r., praktyka odbyła się od 18 listopada 2009 r. do 17 grudnia 2009 r., co znajduje potwierdzenie w podpisanej w tym samym dniu umowie o przyjęcie praktykanta z Fundacją. Skarżąca podkreśliła, iż umowę o praktykę podpisała 17 listopada 2009 r., a otrzymała ją dopiero po zakończeniu praktyk, tj. 30 grudnia 2009 r. ze zmienioną datą na dzień 2 listopada 2009 r. Zdaniem skarżącej, nazwanie przez Fundację przedmiotowej umowy jako umowa zlecenia, było niezgodne ze stanem faktycznym, bowiem z treści tej umowy wynika, że jej przedmiotem było odbycie praktyki, a nie wykonywanie pracy. Niezrozumiałym jest również dla skarżącej fakt, że Fundacja wypłaciła stypendium za praktykę jako wynagrodzenie z tytułu zlecenia. Przyznała, iż za wykonaną dwumiesięczną praktykę otrzymała wynagrodzenie w kwocie 677 zł. Natomiast zgadzając się na jednorazową wypłatę tej kwoty była przekonana, że nie spowoduje to utraty statusu bezrobotnego, gdyż taką informację otrzymała z PUP w Opolu. Dalej argumentowała, iż nieuznanie jej za osobą bezrobotną niesie za sobą dalej idące konsekwencje, a mianowicie konieczność zwrotu dofinansowania do studiów podyplomowych otrzymanego w ramach podpisanej z PUP w Opolu umowy w tym zakresie. Skarżąca ponowiła także argumentację zawartą w odwołaniu, a dotyczącą odmiennej od dokonanej przez PUP w Opolu interpretacji przepisów ustawy przedstawionej przez PUP w P. Dodatkowo podała, że podpisanie przez nią umowy o dofinansowanie studiów po podpisaniu umowy o praktykę było wynikiem błędnych informacji uzyskanych od pracowników Fundacji, którzy zapewniali ją, że podpisanie tej umowy nie spowoduje utraty statusu bezrobotnego. Ponadto, przyczyną zaistniałej sytuacji było także otrzymanie umowy o praktyki dopiero po ich zakończeniu. Reasumując skarżąca wywiodła, że pozbawienie jej statusu bezrobotnego jest wynikiem niekorzystnej dla niej interpretacji przepisów ustawy dokonanej przez organy oraz błędnych informacji uzyskiwanych od pracowników PUP w Opolu i Fundacji. Natomiast konieczność zwrotu dofinansowania do studiów oznacza dla niej rezygnację z tych studiów z uwagi na brak środków finansowych na opłacenie czesnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, przytaczając treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ zwrócił uwagę, że skarżąca w dniu rejestracji, tj. 5 listopada 2009 r., uprzedzona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, złożyła oświadczenie stwierdzające m.in., że jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej. Na rozprawie przed Sądem skarżąca podtrzymała skargę, akcentując naruszenie zasady zaufania do instytucji państwowych. Podała, że na wyraźne pytania o skutki uczestnictwa w projekcie zarówno w Urzędzie Pracy, jak i w Fundacji uzyskiwała zapewnienie, że nie spowoduje to utraty statusu bezrobotnego. Stwierdziła, że w rzeczywistości uczestniczenie w projekcie było udziałem w praktyce, a nie pracą zarobkową. Skarżąca podkreśliła skutki wywoływane przez kwestionowaną decyzję nie tylko w zakresie statusu bezrobotnego, ale też refundacji kosztów studiów, których dofinansowania musiałaby zwrócić w kwocie 3105 zł. Ponownie podniosła, że o określeniu charakteru umowy dowiedziała się dopiero w chwili jej podpisania, tj. w grudniu 2009 r. Skarżąca wyjaśniła, że jej praca w ramach praktyk polegała głównie na przyglądaniu się pracy z dziećmi z wadami słuchu w Ośrodku w O. Ponadto oświadczyła, iż nie zawierała innej umowy zlecenia niż ta, która znajduje się w aktach sprawy, w związku z umową o przyjęcie praktykanta nr [...], którą przedłożyła i którą dopuszczono jako dowód w sprawie. Podała, że obowiązki wynikające z umowy zlecenia wykonywała przez całe dwa miesiące, tak jak wynika z umowy zlecenia, przy czym nie posiada wszystkich list obecności, a poza listami przedłożonymi na rozprawie były jeszcze inne, wcześniejsze. Podkreśliła, że przed wydaniem decyzji w sprawie statusu bezrobotnego informowała dwóch pracowników PUP w Opolu o odbywanej praktyce, jednak w okresie późniejszym pracownice te zaprzeczyły, by taka sytuacja miała miejsce. Z zapisów umowy przyjęcie praktykanta nr [...] wynika, że została ona zawarta w dniu 17 listopada 2009 r. pomiędzy Fundacją a [...]. W § 1 tej umowy postanowiono, że praktyki organizowane są dla beneficjentów projektu "[...]". W § 2 umowy wskazano, iż do odbycia praktyk na stanowisku pedagog – arteterapeuta Fundacja kieruje A. Z. Czas trwania praktyk ustalono na 60 godzin w okresie od 18 listopada 2009 r. do 17 grudnia 2009 r. (§ 4 umowy). Natomiast w załączniku nr 1 do umowy określającym program praktyk, postanowiono, że do zakresu zadań A. Z. należy m. in. samodzielne prowadzenie zajęć dydaktycznych, uzgadnianie programu zajęć i samodzielne przygotowywanie pomocy do nich, prowadzenie zajęć z uwzględnieniem wieku dziecka, wad słuchu i możliwości intelektualnych. W zaświadczeniu o odbyciu praktyk (załącznik nr 3 do umowy) stwierdzono, że skarżąca prowadziła zajęcia z arteterapii i przygotowywała pomoce dydaktyczne do zajęć pedagogicznych i logopedycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem sprawy. W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, iż odpowiadają one wymogom prawa. Przedstawienie rozważań, jakie doprowadziły Sąd do takiej oceny legalności zarówno zaskarżonej decyzji, jak i objętej kontrolą z mocy art. 135 P.p.s.a. decyzji organu pierwszej instancji, rozpocząć należy od wskazania, że postępowanie administracyjne poprzedzające ich wydanie toczyło się w trybie wznowieniowym. Zauważyć w związku z tym należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w sposób wyczerpujący w art. 145 § 1 lub 145a § 1 K.p.a. Wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznawia się w sprawie zakończonej ostateczną decyzją (a także określonymi postanowieniami). Granice postępowania wznowieniowego wyznacza zatem zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji (postanowienia). O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma własną, odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej ostateczną decyzją w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w pkt 1-8 art. 145 § 1 K.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Stosownie do art. 151 § 1 K.p.a., w zależności od stwierdzenia przez organ istnienia lub nie podstaw określonych w art. 145 § 1 K.p.a. lub art. 145a K.p.a., postępowanie wznowieniowe kończy się wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (pkt 1) bądź uchyleniem tej decyzji i wydaniem nowej rozstrzygającej o istocie sprawy (pkt 2), ewentualnie decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa (§ 2). Ponadto zgodnie z art. 149 K.p.a., wszczęcie z urzędu trybu wznowieniowego wymaga wydania przez właściwy organ postanowienia (§ 1), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Poczynienie powyższych uwag dotyczących problematyki wznowienia postępowania administracyjnego było konieczne dla wykazania, że organ pierwszej instancji dochował wymogu formalnego związanego z prawidłowym wszczęciem omawianego postępowania, gdyż w dniu 20 stycznia 2010 r. wydał postanowienie o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie opisanych wcześniej decyzji ostatecznych. Pozostało zatem ocenić, czy w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wzruszenie owych decyzji i czy podjęte przez organy rozstrzygnięcie zapadło z uwzględnieniem nakazów wynikających z art. 151 w zw. z art. 149 § 2 K.p.a. Odnosząc się do pierwszej z podniesionych kwestii, Sąd uznał za trafne stanowisko organów orzekających, iż ujawnienie okoliczności zawarcia przez skarżącą w dniu 2 listopada 2009 r. umowy zlecenia stanowiło przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W świetle zgromadzonej w sprawie dokumentacji, nie ulega wątpliwości, że o fakcie wykonywania przez skarżącą czynności w ramach umowy zlecenia, zawartej na okres od 2 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. organ powziął wiadomość dopiero w dniu 14 stycznia 2010 r. Skarżąca w dniu rejestracji, składając oświadczenie o niewykonywaniu innej pracy zarobkowej, w rzeczywistości świadczyła tę pracę już od 2 listopada 2009 r. Ta okoliczność znajduje potwierdzenie nie tylko w zawartej umowie zlecenia z dnia 2 listopada 2009 r., ale również w wydanym przez Fundację zaświadczeniu z dnia 15 marca 2010 r., stwierdzającym udział skarżącej w projekcie od dnia 2 listopada do 31 grudnia 2009 r. Z kolei z podpisanej przez skarżącą w dniu [...] informacji dla osób zarejestrowanych w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu wynika, że została ona zapoznana z obowiązkami i uprawnieniami osoby zarejestrowanej jako bezrobotna, w szczególności informacja ta zawierała wyjaśnienie pojęcia "inna praca zarobkowa". Rejestrując się w dniu [...] w PUP w Opolu skarżąca z całą pewnością miała wiedzę o tym, że świadczenie pracy w ramach zawartej przez nią umowy uniemożliwia przyznanie jej statusu osoby bezrobotnej. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu potwierdzającego wskazywany przez skarżącą fakt informowania o podjęciu pracy zarobkowej pracowników PUP w Opolu przed wydaniem decyzji z dnia [...] o przyznaniu skarżącej statusu bezrobotnego. Były to zresztą jedynie informacje ustne, gdyż skarżąca nie kwestionuje, że nie zwracała się do organu o zajęcie stanowiska w tej sprawie na piśmie. W ocenie Sądu, uznać tym samym należało, że okoliczność wykonywania pracy przez skarżącą w ramach przedmiotowej umowy była okolicznością nową, nieznaną organowi w dacie podejmowania rozstrzygnięcia z dnia [...]. Kontynuując rozważania wskazać należy, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwaną dalej ustawą. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy za bezrobotnego uważa się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, przy jednoczesnym spełnieniu warunków, o których mowa w lit. a – k wskazanego przepisu. W tym miejscu podkreślić trzeba, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, pojęcie "innej pracy zarobkowej" oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych. W świetle powyższych regulacji należy stwierdzić, iż osoba, która wykonuje inną pracę zarobkową na podstawie umowy cywilnoprawnej traktowana jest jak osoba zatrudniona, a okoliczność ta wyłącza możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, iż skarżąca zawarła z Fundacją [...] zwanej dalej Fundacją umowę zlecenia, trwającą od dnia 2 listopada 2009 r. której przedmiotem było odbycie praktyki zawodowej organizowanej przez Fundację dla projektu "[...]", w okresie od 2 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. W § 3 pkt 1 tej umowy postanowiono, że skarżąca jako zleceniobiorca zobowiązuje się do sumiennego i starannego wykonywania czynności (zadań) związanych z programem odbywanej praktyki. Z kolei z postanowień przedłożonej przez skarżącą umowy o przyjęcie praktykanta nr [...], w tym załącznika nr 1 do umowy, w którym określono program praktyk, wynika, że A. Z. samodzielnie prowadziła zajęcia dydaktyczne, z uwzględnieniem wieku dziecka, wad słuchu i możliwości intelektualnych, uzgadniała program tych zajęć i samodzielnie przygotowywała pomoce do nich. Powyższe znajduje także potwierdzenie w zaświadczeniu o odbyciu praktyk (załącznik nr 3 do umowy), w którym jednoznacznie stwierdzono, że skarżąca prowadziła zajęcia z arteterapii i przygotowywała pomoce dydaktyczne do zajęć pedagogicznych i logopedycznych. Ponadto, znajdujące się w aktach administracyjnych zaświadczenie Fundacji z dnia 15 marca 2010 r. potwierdza odbycie przez A. Z. płatnych praktyk w okresie trwania zawartej umowy zlecenia, tj. od 2 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r. Okolicznością bezsporną jest również fakt, że skarżąca za wykonaną pracę otrzymała jednorazowe wynagrodzenia w wysokości 677 zł. W ocenie Sądu, z powyższych okoliczności jednoznacznie wynika, iż skarżąca na podstawie zawartej umowy wykonywała inna pracę zarobkową w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy w okresie od 2 listopada 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., a zatem w dniu rejestracji, tj. [...] nie spełniała warunków uprawniających do uznania jej za osobę bezrobotną. Natomiast bez znaczenia dla dokonanej wyżej oceny pozostaje, zdaniem Sądu, podnoszona przez skarżącą kwestia nazewnictwa zawartej umowy. Niezależnie bowiem od tego, jak strony nazwałyby zawartą umowę, to z charakteru wykonywanych przez skarżącą czynności, w szczególności samodzielności w prowadzeniu zajęć dydaktycznych, przygotowaniu planu tych zajęć oraz pomocy do nich, jednoznacznie wynika, że skarżąca świadczyła pracę. Dodatkowo podkreślić wypada, iż za pracę tę otrzymała wynagrodzenie, a więc niewątpliwie w dniu rejestracji nie była osobą niewykonującą innej pracy zarobkowej. W świetle dotychczas powiedzianego należało zatem uznać, iż organy orzekające trafnie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie zaktualizowały się przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania, a w dalszej kolejności prawidłowo orzekły o odmowie uznania skarżącej za osobę bezrobotną. Za chybione, w ocenie Sądu, należało uznać również zarzuty skarżącej, że przyczyną nieuznania jej za osobę bezrobotną było wypłacenie za wykonaną umowę przez Fundację jednorazowego wynagrodzenia w kwocie 677 zł, zamiast w dwóch ratach za każdy miesiąc, co spowodowało, iż skarżąca nie spełniła wymogu określonego w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. h ustawy, a mianowicie uzyskała miesięcznie przychód w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Odnosząc się do tej części argumentacji skarżącej, przywołać należy w pełni słuszny pogląd, wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że definicja osoby bezrobotnej nie zawiera zwrotów niedookreślonych i nie pozostawia miejsca na dowolną ich interpretację. W rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osobą bezrobotną jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, czyli niewykonująca pracy i nieświadcząca usług na podstawie między innymi umowy agencyjnej, umowy zlecenia i umowy o dzieło (art. 2 ust. 1 pkt 11). Przesłanki nieuzyskiwania miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę nie można rozpatrywać w oderwaniu od tych podstawowych warunków uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Zatem tylko osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, która jednocześnie nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, może być uznana za osobę bezrobotną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 112/07, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów nie mogła zostać uznana za prawidłową przedstawiona przez skarżącą interpretacja przepisów ustawy, gdyż już sam fakt świadczenia pracy w okresie od 2 listopada 2009 r. w ramach praktyki spowodował, że w dniu rejestracji skarżąca nie spełniała podstawowej przesłanki do nabycia statusu bezrobotnego określonej w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Końcowo stwierdzić należy, że problematyka poruszona w skardze, dotycząca konieczności zwrotu przez skarżącą dofinansowania do studiów podyplomowych w związku z utratą statusu bezrobotnego, nie może mieć wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę legalności zaskarżonej decyzji, gdyż nie mieści się w granicach sprawy w rozumieniu art. 135 P.p.s.a. Ponadto Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów regulujących postępowanie administracyjne, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.