II FZ 577/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Go 552/10 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. oddalić wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Go 552/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił złożony przez G. M. wniosek o przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2010r. Przewodniczący Wydziału I w trybie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. wezwał skarżącego w dniu 24 czerwca 2010 r. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec nieodebrania przez skarżącego niniejszej korespondencji w terminie, została ona zwrócona do Sądu w dniu 21 lipca 2010r. Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2010r. Przewodniczący Wydziału I uznał wezwanie z dnia 24 czerwca 2010r. za skutecznie doręczone w dniu 13 lipca 2010r. w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. W dniu 15 lipca 2010r. skarżący przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim pismo z dnia 14 lipca 2010r. o ponowne przesłanie w/w korespondencji. W uzasadnieniu podał, iż wraz z żoną przebywał na urlopie oraz u rodziców, wobec czego nie mógł odebrać żadnej korespondencji w sprawie do dnia 14 lipca 2010 r. W załączeniu przesłał potwierdzenie rezerwacji wczasów w terminie od 27 czerwca 2010 r. do 10 lipca 2010r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 23 lipca 2010r. poinformowano skarżącego, że przesyłka z dnia 24 czerwca 2010 r. zawierała wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wymienionym zarządzeniem z dnia 23 lipca 2010 r. wezwano skarżącego również do podania informacji w terminie 7 dni, czy pismo z dnia 14 lipca 2010r. jest wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, pod rygorem uznania, że pismo jest wnioskiem o przywrócenie terminu. W dniu 3 sierpnia 2010 r. skarżący przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim pismo, podając, iż pismo z dnia 14 lipca 2010 r. jest wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Jednocześnie podał, iż wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi 1.992,80 zł. Sąd pierwszej instancji odrzucając, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wniosek skarżącego o przywrócenie terminu uznał, że wpłynął on do Sądu przedwcześnie, czyli w ustawowym 7-dniowym terminie na dokonanie czynności usunięcia braku formalnego skargi. W zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie w/w postanowienia. W jego ocenie, fakt przebywania na urlopie nie może go pozbawić konstytucyjnego prawa do Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego odnośnie niedopuszczalności złożonego przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu nie został złożony przedwcześnie, na co wskazuje pismo skarżącego z dnia 3 sierpnia 2010 r. (wniesione do Sądu dnia 4 sierpnia 2010 r.). Niezależnie od powyższego, mimo, że nie było podstaw do odrzucenia wniosku strony na podstawie art. 88 p.p.s.a. nie mógł on zasługiwać na uwzględnienie. Niedopełniono bowiem obowiązku wynikającego z art. 87 § 2 p.p.s.a., a mianowicie nie uprawdopodobniono okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W judykaturze już od dawna przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. W rozpoznawanej sprawie skarżący jako przyczynę uchybienia terminowi do uiszczenia wpisu od skargi podał przebywanie na urlopie wraz z rodziną w M. w dniach od 27 czerwca do 10 lipca 2010 r. a następnie w dniach 10 lipca 2010 r. do 14 lipca 2010 r. u ojca skarżącego w B. W związku nieobecnością skarżącego w powyższym terminie pod wskazanym adresem do doręczeń, pod dwukrotnym awizowaniu przesyłki, zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi Sąd uznał w/w przesyłkę za doręczoną z dniem 13 lipca 2010 r., a następnie w zaskarżonym postanowieniu odmówił stronie przywrócenia terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego działania Sądu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem okoliczność podana przez skarżącego – przebywanie na urlopie, w dniach, w których awizowana była w/w przesyłka nie można uznać za przeszkodę nieusuwalną. Skarżący nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie uchybionego terminu z przyczyn od niego niezależnych. Okoliczności powyższe świadczą - wbrew twierdzeniom skarżącego - o niedochowaniu przez niego szczególnej staranności. Niewątpliwie skarżący mógł przed wyjazdem z miejsca zamieszkania na okres ponad dwóch tygodni, poinformować Sąd o tej okoliczności i wyznaczyć osobę upoważnioną do odbioru korespondencji w jego imieniu. Trudno oczekiwać, że to Sąd będzie ustalał każdorazowo miejsce pobytu strony, której należy doręczyć przesyłkę sądową. Z uwagi na powyższe, postanowienie Sądu pierwszej instancji stosownie do treści art. 197 § 1 w zw. z art. 188 p.p.s.a. należało uchylić jednocześnie oddalając wniosek w przedmiocie przywrócenia terminu.