II SA/Wa 594/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Jacek Fronczyk, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi R. K. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do zawodowej służby wojskowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. R.K. w dniu [...] lutego 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. , nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymujące w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L., nr [...] z dnia [...] listopada 2009r. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. (dalej TWKL) po przeprowadzeniu postępowania orzeczniczego tj. po wykonaniu stosownych badań lekarskich i zapoznaniu się z zebraną dokumentacją orzeczniczo-lekarską w przedmiotowej sprawie w tym z dokumentacją medyczną dostarczoną przez samego orzekanego, jak i aktami zainteresowanego z Wojskowego Biura Emerytalnego, w dniu [...] lipca 2009 r. wydała projekt orzeczenia nr [...], w którym to uznała orzekanego za inwalidę drugiej grupy z ogólnego stanu zdrowia i za inwalidę trzeciej grupy w związku ze służbą wojskową powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska ( dalej RWKL ) w W. po bardzo dokładnej i dogłębnej analizie akt orzeczniczo -lekarskich ustaliła szereg błędów popełnionych przez TWKL w L. W dniu 9 września 2009 r. komisja lekarska drugiej instancji nie zatwierdziła projektu orzeczenia TWKL w L. nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. i zarządziła ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie nowego orzeczenia zgodnie ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami. W dniu [...] września 2009 r. przewodniczący TWKL w L. zwrócił się z pismem nr [...] do R.K. o dosłanie wyroku Sądu Okręgowego w W. [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem. W odpowiedzi do TWKL zainteresowany w piśmie napisał, że nie posiada wspomnianego wyroku Sądu, gdyż sprawa nie została jeszcze definitywnie rozpatrzona przez Sąd, a toczy się ona od 2006 r. i rozprawa w tej sprawie została wyznaczona na grudzień 2009 r. W piśmie tym orzekany powołuje się na biegłego laryngologa z tego procesu orzeczniczego. W dniu [...] listopada 2009 r. do TWKL wpłynęła decyzja nr [...] Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] listopada 2009 r. uchylająca orzeczenie TWKL w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. i orzeczenie RWKL w W. nr [...] z dnia [...] października 2006 r. i zarządzająca ponowne rozpatrzenie sprawy przez TWKL w L. TWKL w L. po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzeczniczej R.K. w dniu [...] listopada 2009 r. wydała orzeczenie nr [...], w którym to uznała zainteresowanego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej i za inwalidę trzeciej grupy z ogólnego stanu zdrowia, bez związku ze służba wojskową. Od powyższego orzeczenia R.K. wniósł odwołanie do RWKL w dniu [...] listopada 2009 r. W odwołaniu tym zainteresowany domagał się uznania schorzenia kręgosłupa za schorzenie powodujące inwalidztwo w związku ze służba wojskową z tytułu, od którego przysługują świadczenia odszkodowawcze. Przy motywowaniu takiego rozwiązania przytoczył wyrok Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w W.z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt [...], na podstawie którego przyznano orzekanemu dodatkowo 5% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z tytułu urazu jakiego doznał. W piśmie tym domagał się dalej o uznanie opinii biegłego sądowego laryngologa z procesu orzeczniczego - sygn. akt [...]. Do odwołania dołączył także odpis z Sądu Okręgowego w P. [...] Wydział Cywilny. Rozpoznając powyższe odwołanie w dniu 19 stycznia 2010 r. od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] zespół orzeczniczy Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Po ponownej bardzo dogłębnej analizie akt orzeczniczo – lekarskich, w tym po zapoznaniu się z obszerną dokumentacja medyczną, zdaniem zespołu orzeczniczego Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] jest zgodne z obowiązującymi przepisami orzeczniczymi. Organ podniósł, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało po prawidłowym procesie orzeczniczym, a przy jego redagowaniu nie pominięto żadnych istotnych faktów. Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi R.K. do tutejszego Sądu. Skarżonej decyzji R.K. zarzucił naruszenie przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, w szczególności: a) § 21 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej, oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. z 2004 r., Nr 133, Poz. 1422 z późn. zm.), poprzez jego nie zastosowanie w sprawie, oraz w żaden sposób nieuzasadnione pominięcie jako dowodów w sprawie, dołączonych przez skarżącego w toku postępowania przed organem I instancji do akt sprawy dokumentów (opinii lekarza biegłego sądowego z dziedziny otolaryngologii z dnia 20.08.2006r.,08.01.2007r.,06.11.2007r., opinii niezależnego instytutu naukowego z dnia 20.02.2009r., protokołu z rozprawy - SO w P. z dnia [...].10.2007r. oraz pisma przewodniego z WBE w W. z dnia [...].05.2009r.), a przekazanych do oceny przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego, które to przemawiały wprost za wymogiem zastosowania dyspozycji § 21 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia; b) § 18 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U.2006.12.75), poprzez jego nie zastosowanie w sprawie oraz nieuzasadnione, w żaden sposób pominięcie jako dowodów w sprawie, dołączonych przez skarżącego w toku postępowania przed organem I instancji do akt sprawy dokumentów (opinii lekarza biegłego sądowego z dziedziny otolaryngologii z dnia 20.08.2006r., 08.01.2007r., 06.11.2007r., opinii niezależnego instytutu naukowego z dnia 20.02.2009 r., protokołu z rozprawy - SO w P. z dnia [...].10.2007r. oraz pisma przewodniego z WBE w W. z dnia [...].05.2009r.), a przekazanych do oceny przez organ II instancji w toku postępowania odwoławczego; c) rażące naruszenie art. 365 § 1. Kodeksu postępowania cywilnego, poprzez jego oczywiste uchybienie i w konsekwencji nie zastosowanie w sprawie. Ponadto skarżący w skardze zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, w szczególności: d) rażące naruszenie art.7-10 § 1 w zw. z art. 79 § 1 w zw. z art. 67 § 1 oraz art. 84 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego polegające na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób godzący w zaufanie skarżącego do organów państwa, poprzez zaniedbanie przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; e) rażące naruszenie art.15 kpa w związku z art. 127 § 1 kpa oraz § 30 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U.2006.12.75), poprzez oparcie rozstrzygnięcia w Orzeczeniu TWKL w L. Nr [...] z dnia [...] listopada 2009r. wyłącznie na podstawie Decyzji CWKL w Warszawie Nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r., pomimo tego, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa od decyzji tej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania do Ministra Obrony Narodowej, z którego skarżący skorzystał. Skarżący ponadto zarzucił naruszenie art. 75 § 1 kpa; oczywiste naruszenie przez organ I instancji art.106 § 2 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa; naruszenie przez organ II instancji art.73 § 1 kpa; oczywiste naruszenie przez organ II instancji art.74 § 2 kpa w zw. z art. 123 § 1 i 2 kpa oraz art.6 kpa w zw. z art. 35 § 1 kpa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w części dotyczącej określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów uznać należy, iż nie poddaje się ona kontroli instancyjnej. W świetle najdalej idącego zarzutu skargi – naruszenia art.107 § 3 kpa – pierwszą kwestią wymagającą zbadania przez Sąd było ustalenie, czy skarżona decyzja zawiera wszelkie, wymagane prawem elementy. W myśl art.107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. § 3 powyższego przepisu precyzuje natomiast to, jak powinno wyglądać uzasadnienie decyzji. Winno ono w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Organ uzasadniając wydaną decyzję powinien więc odnieść się przede wszystkim do materiału dowodowego jaki zgromadził w trakcie trwania postępowania administracyjnego. Dotyczy to zarówno materiału dowodowego, na którym się oparł przy rozstrzyganiu, jak też materiału, któremu odmówił wiary. Po przedstawieniu zebranych dowodów i wyjaśnieniu którym z nich dał wiarę a którym tej wiary odmówił i dlaczego, na organie wydającym decyzję ciąży obowiązek ustalenia stanu faktycznego, stanowiącego istotę badanej sprawy. W końcowej zaś fazie uzasadnienia, organ powinien przedstawić swoje wnioski, jakie wysnuł po zbadaniu dowodów zebranych w sprawie. Tak sporządzone uzasadnienie umożliwia stronie postępowania poznanie motywów działania organu i zrozumienia wydanej decyzji. Dzięki poprawnie sporządzonemu uzasadnieniu również sąd, w razie wniesienia skargi, ma możliwość zweryfikowania wydanego rozstrzygnięcia i zbadania, czy organ wziął pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, oraz czy w sposób logiczny wyjaśnił swoje stanowisko. W świetle powyższego, odnosząc się do skarżonej decyzji uznać należy, iż nie spełnia ona wymogów wynikających z art.107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji nie zawiera bowiem elementów, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Organ sporządzając uzasadnienie nie odniósł się w nim do całokształtu materiału dowodowego. Nie wskazał, na których dowodach się oparł, ani nie wyjaśnił, dlaczego innym odmówił mocy dowodowej. Nie ustalił również stanu faktycznego, tj. nie wyjaśnił tego, w jakim stanie zdrowia znajduje się skarżący i na jakie schorzenia cierpi, oraz nie odniósł się do kwestii związku dolegliwości sygnalizowanych przez pacjenta z wykonywaną przez niego służbą wojskową. Organ sporządzając uzasadnienie skarżonej decyzji ograniczył się jedynie do przytoczenia urywków niektórych opinii biegłych lekarzy sądowych i części uzasadnień wcześniejszych orzeczeń komisji lekarskich. Samo zacytowanie wybiórczo przedstawionych wyjątków z powyższych dokumentów, nie zostało nawet skwitowane przez organ wysnutymi wnioskami. Przy tak niewłaściwie sporządzonym uzasadnieniu nie sposób dojść do tego, czym kierował się organ wydając skarżoną decyzję i czy zbadał wszystkie dowody zebrane w sprawie i powoływane przez skarżącego. Tym bardziej jako niemożliwe jawi się ocenienie poprawności skarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe sprawia, że przedmiotowa decyzja nie poddaje się kontroli sądowej. W świetle powyższych wniosków, Sąd nie znając motywów jakimi kierował się organ, nie jest w stanie odnieść się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Będzie to możliwe dopiero wtedy, gdy organ należycie uzasadni swoje stanowisko, wyrażone w skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).