II FZ 390/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. sp. z o.o. z siedzibą w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 2206/09 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 25 września 2009 r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku spółki zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2005 r. postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 2206/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił C. sp. z o.o. w Warszawie, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podniósł, iż spółka nie przedstawiła dokumentów źródłowych, do których złożenia została wezwana w trybie art. 255 p.p.s.a., co uniemożliwiło zbadanie sytuacji finansowej spółki. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie spółka wniosła o uchylenie tegoż postanowienia oraz o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca spółka nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie narusza prawo. Zgodnie z treścią art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie prawnej, może nastąpić jedynie gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady zawartej w treści art. 199 p.p.s.a., że strony zobowiązane są do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. Zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawiania wszelkich istotnych okoliczności dotyczących jego sytuacji materialnej, której analiza umożliwia rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. W rozpoznawanej sprawie, w oparciu o treść art. 255 p.p.s.a. Sąd wezwał spółkę pismem z dnia 31 grudnia 2009 r. do przedstawienia niezbędnych dokumentów (m.in. odpisu zeznania podatkowego, deklaracji VAT- 7), które wskazywałyby, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest uzasadniony. Z uwagi jednak na fakt nie przedstawienia żądanych dokumentów brak było przekonywujących podstaw do stwierdzenia, iż sytuacja skarżącej spółki wypełnia przesłanki z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Przepis art. 255 p.p.s.a. jest nie tylko podstawą prawną dla działań Sądu umożliwiających prawidłową ocenę sytuacji materialnej wnioskodawcy. Regulacja ta pozwala także ubiegającemu się o przyznanie prawa pomocy na uzupełnienie wniosku w przypadku, kiedy okoliczności wskazane we wniosku nie okażą się wystarczające do stwierdzenia przesłanek z art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. O ile zatem nie przeprowadzenie postępowania uzupełniającego, co do rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, w przypadku, gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postanowienia skutkującą jego uchyleniem, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku informacji, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Twierdzenia przedstawione w zażaleniu, że dokumentacja spółki została zajęta przez Prokuraturę Okręgową w W. nie znalazła także żadnego poparcia w materiale dowodowym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.