II OSK 2371/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary /spr./ Sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółki P. Sp. z o.o. z/s w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 222/10 w sprawie ze skargi Spółki P. Sp. z o.o. z/s w S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 222/10, oddalił skargę P. Spółki z o.o. w S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. wniósł sprzeciw wobec objętej zgłoszeniem inwestycji P. Spółka z o.o., polegającej na montażu ekranu reklamowego o powierzchni około 12,5 mkw. wraz ze stelażem na elewacji wschodniej na wysokości I piętra budynku biurowego położonego przy ul. N. [...] w S., wskazując, że narusza ona ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.) dla rejonu ulicy S. uchwalonego uchwałą Rady Miasta S. z dnia 30 kwietnia 2004 r. nr XVI/311/204 (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 76, poz. 1439), zmienioną uchwałą z dnia 30 listopada 2007 r. nr XI/162/2007 (Dz. Urz. Woj. Pom. Nr 30, poz. 905 z dnia 23 kwietnia 2008 r.). Organ wskazał, że zgodnie z ustaleniami planu budynek, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja położony jest na obszarze, na którym - w zakresie stosowania reklam - obowiązuje zakaz stosowania agresywnych form reklamy i umieszczania reklam wolnostojących. Dla działek sąsiadujących bezpośrednio z Ul. N. zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących dla treści reklamowych wszystkich usług znajdujących się w budynku ogranicza się powierzchnię do 1 mkw.; sumaryczna powierzchnia szyldów na budynkach objętych ochroną konserwatorską – do 0,3 mkw., dla pozostałych – do 0,6 mkw. W planie ustalono, że określenie reklama stała na obiektach budowlanych lub wolnostojąca oznacza rodzaje reklam: 1) w zakresie formy - plakat, nieoświetlona plansza, napis na markizie; oświetlona plansza lub kaseton; ekran reklamowy (np. billboard, baner, transparent), 2) w zakresie treści: informacja szersza niż nazwa lokalu usługowego, nie związana z jego siedzibą (np. zawierająca asortyment usług lub towarów, slogan reklamowy); na budynkach o wszystkich odnowionych elewacjach dopuszcza się, w terminie rocznym od zakończenia remontu, zamieszczanie reklam na nośnikach reklamowych, jako obiektów tymczasowych, na okres trzech lat, w minimalnym cyklu dziesięcioletnim, z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. Zdaniem Prezydenta zgłoszona reklama znacznie przewyższa gabaryty reklam dopuszczone ustaleniami planu. Ponadto budynek, na którym inwestor zamierza zamontować reklamę jest budynkiem zrealizowanym na podstawie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2006 r. o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia 26 marca 2008 r. inwestor zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. o zakończeniu budowy a organ ten w piśmie z dnia 7 maja 2008 r. stwierdził, że można przystąpić do użytkowania obiektu. Zatem nie jest to budynek, którego elewacja została odnowiona na skutek remontu, dla których to budynków ustalono w terminie rocznym od zakończenia remontu możliwość lokalizacji reklam na okres 3 lat. W odwołaniu od powyższej decyzji ww. Spółka z o.o. wskazała, że stan techniczny budynku przy Ul. N. [...] w S. uniemożliwiał jego remont lub rozbudowę. W miejsce starego budynku powstał nowy. Elewacje zostały odnowione oraz poniesione zostały koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. Spełnione zostały wszystkie zapisy planu, bowiem uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i budowę, a remont zawiera się w tym pozwoleniu. Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że z analizy ustaleń m.p.z.p. dotyczących terenu objętego przedmiotową inwestycją wynika, iż dopuszcza się reklamy na nośnikach reklamowych jedynie na odnowionych elewacjach montowane w terminie jednego roku od zakończenia remontu elewacji. W niniejszej sprawie budynek przy Ul. N. [...] w S. nie podlegał remontowi, jako odtworzeniu stanu pierwotnego polegającego na odnowieniu elewacji. Budynek uprzednio usytuowany w tym miejscu został rozebrany i na jego miejscu wybudowano budynek nowy. Ponadto organ wskazał, że powierzchnia reklamy znacząco przewyższa dopuszczalną planem powierzchnię reklamy, na budynku istnieją już inne reklamy, których łączna powierzchnia nie powinna przekroczyć 1 mkw. oraz że na załączonym zdjęciu nie wskazano miejsca na informację o rekompensacie za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. W skardze P. Spółka z o.o. w S. zarzuciła powyższej decyzji naruszenie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez błędną wykładnię postanowień dotyczących szeroko pojętej reklamy zawartych w m.p.z.p., art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu strony polegające na odebraniu skarżącemu uprawnienia do rekompensaty za odbudowę budynku mieszczącego się przy Ul. N. [...], art. 8 k.p.a. poprzez działanie naruszające zaufanie obywateli do organów państwa, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie rozważenia oraz wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu, który dopuścił do sytuacji, w której przepisy prawa zostały zinterpretowane bezzasadnie w sposób zawężający, a tym samym niesłuszny oraz naruszenie § 6 pkt 3 (karta terenu 04 ppkt 7.4) ww. m.p.z.p., polegające na błędnej interpretacji w zakresie zakazu stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych oraz zastosowaniu błędnej wykładni oraz arbitralnym stosunku do sprawy, poprzez nie znajdujące uzasadnienia stosowanie wykładni literalnej dotyczącej kwestii pojęcia "odnowienie elewacji" w sytuacji, w której wszystkie okoliczności, reguły logicznego rozumowania wskazują, iż zastosowanie powinna mieć wykładnia celowościowa. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że treść mających zastosowanie w sprawie ustaleń m.p.z.p. nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny prawoznawstwa, wykładnia systemowa i celowościowa mają charakter posiłkowy względem wykładni językowej. Zgodnie z dyrektywami interpretacyjnymi wykładni językowej, gdy nie ma w tekście prawnym definicji legalnych, nie należy im nadawać znaczenia odmiennego od potocznego. Sąd wskazał, że uchwała w sprawie planu miejscowego mająca znaczenie w niniejszej sprawie nie zawiera definicji pojęcia odnowienia elewacji. Dokonując w tym zakresie wykładni analizowanego przepisu prawa miejscowego sięgnąć należy wprost do wykładni językowej, która pozwala na przyjęcie, że odnowienie rzeczy oznacza przywrócenie jej wyglądu rzeczy nowej, nie zniszczonej, usunąwszy ślady zniszczenia, odrestaurować, odświeżyć. W konsekwencji Sąd przyjął, że na gruncie omawianej uchwały odnowione elewacje będą oznaczały elewacje dotychczas zniszczone, które przywrócone zostały do wyglądu elewacji nowych, elewacje odrestaurowane i odświeżone. Dopuszczenie zamieszczania reklam dotyczy zatem wyłącznie budynków, których elewacje były zniszczone, a których wygląd został następnie przywrócony do stanu elewacji nowych. Już zatem na gruncie wykładni językowej omawianego zapisu planu miejscowego brak jest podstaw do przyjęcia, że dopuszcza on zamieszczanie reklam na budynkach wybudowanych na nowo. Nie sposób bowiem przyjąć, że budynek wybudowany od podstaw jest tożsamy z budynkiem, którego jedynie elewacje zostały odnowione. Ustalenie obowiązywania normy polegającej na dopuszczeniu zamieszczania reklam również na budynkach nowo wybudowanych nie jest w szczególności możliwe w drodze przedstawionego w skardze wnioskowania a fortiori. Odmiana wnioskowania a fortiori, określana formułą a maiori ad minus (z większego na mniejsze), pozwala w odniesieniu do norm zawierających uprawnienie do czynienia czegoś większego, wyinterpretować normę uprawniającą do czynienia czegoś mniejszego. W przedmiotowej sprawie wnioskowanie powyższe nie może mieć zastosowania w sposób przedstawiony w skardze. Możliwość zamieszczania reklamy na budynku o odnowionych elewacjach należy bowiem uznać za normę uprawniającą do czynienia czegoś mniejszego, niż dopuszczenie zamieszczania reklam na budynkach nowo wybudowanych. Prawo do zamieszczenia reklamy na budynku o odnowionych elewacjach nie jest zatem tożsame z prawem do zamieszczenia reklamy na budynku nowo wybudowanym. Ponadto należy mieć na uwadze, że dopuszczenie zamieszczania reklam na budynkach o odnowionych elewacjach, pod opisanymi w planie warunkami, stanowi wyjątek od zasady wprowadzającej zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych usytuowanych na działkach sąsiadujących bezpośrednio z ul. N. w S. Zgodnie zaś z regułą wykładni językowej, iż wyjątków nie należy interpretować rozszerzająco, wykluczone jest wyinterpretowanie z normy dopuszczającej zamieszczanie reklam na budynkach innych niż opisane w normie stanowiącej wyjątek od ogólnego zakazu stosowania reklam na obiektach budowlanych. Zdaniem Sądu nie jest również możliwe przyjęcie, że do odnowienia elewacji mogło dojść poprzez rozebranie budynku i wybudowanie go na nowo. Słusznie organy odwołały się do definicji remontu zawartej w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Zgodnie z tą definicją przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a co za tym idzie nie sposób uznać, że budynek, na którego elewacji inwestor planuje zamieścić ekran reklamowy został wyremontowany, skoro powstał on w miejsce budynku rozebranego. Sąd wskazał także, że w jego ocenie podstawową funkcją omawianego zapisu planu miejscowego jest estetyzacja przestrzeni miejskiej poprzez wprowadzenie zakazu stosowania agresywnych form reklamy na obiektach budowlanych. Estetyzację przestrzeni miejskiej uzyskuje się również poprzez odnawianie elewacji budynków. Omawiany przepis stanowi motywację dla zarządców budynków do odnawiania elewacji, umożliwia bowiem umieszczanie reklam wyłącznie na istniejących budynkach o odnowionych elewacjach. Interpretacja omawianego przepisu umożliwiająca stosowanie reklam na budynkach nowo wybudowanych stanowiłoby niedopuszczalne obejście ustaleń planu miejscowego, który co do zasady zakazuje stosowania reklam na obiektach budowlanych, dopuszczając jedynie wyjątek dotyczący budynków o wszystkich odnowionych elewacjach. Przyjęcie interpretacji proponowanej przez stronę skarżącą oznaczałoby dopuszczenie stosowania reklam na każdym nowo wybudowanym budynku, co w istocie zniweczyłoby cel przyjętych przez radę miejską zapisów planu miejscowego w tym zakresie. Intencje przyjęcia tego typu zapisów zostały ujęte w uzasadnieniu ww. uchwały Rady Miasta S. z dnia 30 listopada 2007 r. Sąd uznał natomiast za słuszne rozważania skarżącego dotyczące ograniczenia powierzchni przeznaczonej na reklamę. Błędnie przyjęły organy, że podstawą wniesienia sprzeciwu mogło być również przekroczenie dopuszczalnej powierzchni reklamowej przyjętej w zgłoszeniu. W ocenie Sądu z przyjętych zapisów planu miejscowego wynika, że ograniczenie powierzchni reklamowej nie ma zastosowania do zamieszczania reklam na budynkach o wszystkich odnowionych elewacjach dopuszczalnych z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. Powyższa ocena nie mogła jednak prowadzić do uwzględnienia skargi, skoro wykazane zostało powyżej, że planowana inwestycja nie może być rozpatrywana, jako wypełniająca dyspozycję zapisu planu o dopuszczeniu zamieszczania reklam na budynkach o odnowionych elewacjach. Skargą kasacyjną P. Spółki z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu § 6 pkt 3 (karta terenu 04 ppkt 7.4) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą nr XVI/311/2004 Rady Miasta S. z dnia 30 kwietnia 2004 r. zmienionego uchwałą nr XI/162/2007 Rady Miasta S. z dnia 30 listopada 2007 r. polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące udzielenia rekompensaty w postaci umożliwienia umieszczania na danym budynku reklam nie odnoszą się do sytuacji, w której zarządca budynku dokonał rozbiórki obiektu i jego odbudowania, a co za tym idzie polegające na dokonaniu błędnej wykładni pojęcia "odnowienia elewacji". Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów poniesionych przed Sądem I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie można zgodzić się z Sądem, iż przedmiotowe zapisy m.p.z.p. nie nasuwały żadnych wątpliwości interpretacyjnych, co powodowałoby poprzestanie na zastosowaniu tylko wykładni literalnej. Analizując treści zapisu dotyczącego rekompensaty za odnowienie elewacji i poprzestając na wykładni językowej otrzymamy bowiem wynik, który wskazałby na wewnętrzną sprzeczność tej regulacji - z jednej strony rzeczony punkt m.p.z.p. traktuje o "odnowionych elewacjach" oraz o "rekompensacie za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej", z drugiej zaś wprowadza ograniczenie hipotezy tej normy prawnej jedynie do sytuacji dotyczących remontu. Zapis ten nie czyni jednakże tego wprost. Norma określa bowiem w pierwszej kolejności w swej hipotezie odnowienie elewacji, zaś dopiero w dalszej jej część pojawia się słowo remont. Z kolei przy określeniu rekompensaty mowa jest o "estetyzacji przestrzeni miejskiej". Zdaniem skarżącego wyburzenie istniejącego budynku oraz jego odbudowanie jako całkowicie nowej konstrukcji jest dokonaniem estetyzacji miejskiej. Zastosowanie w tym przypadku tylko wykładni językowej poprzez tłumaczenie znaczenia poszczególnych słów mogłoby prowadzić do uzyskania zbyt wąskiego zakresu stosowania danej normy prawnej. Nie można się zgodzić również z twierdzeniem, iż pojęcie odnowienia elewacji mogło dotyczyć tylko elewacji zniszczonych i odrestaurowanych - pojęcia odnowionych elewacji nie można bowiem analizować w oderwaniu od celu całego zapisu, którym jest estetyzacja przestrzeni miejskiej. Idąc tokiem rozumowania Sądu dochodzi się do wniosku, że tylko remont budynku może powodować rekompensatę dla właściciela. Wykładnia ta nie uwzględnia jednak sytuacji, kiedy remont danego budynku jest niemożliwy z przyczyn technicznych, natomiast sam budynek jest obiektem zniszczonym, a jego właściciel chciałby go wyburzyć i odbudować. Oczywistym w takim przypadku jest, iż odbudowanie budynku, który nie nadawał się wprawdzie do remontu, ale szpecił przestrzeń miejską przyczynia się do estetyzacji przestrzeni miejskiej, a to należy uznać za główny cel tej normy prawnej. Skoro bowiem regulacja ta miałaby stanowić swoistą zachętę dla właścicieli czy też zarządców do odnawiania swoich budynków, to założenie, że jedynie w przypadku remontu należy się rekompensata, a w sytuacji odbudowania zniszczonego budynku już nie, stałoby w rażącej sprzeczności z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Skarżący podniósł także, że skoro remont elewacji stanowi estetyzację przestrzeni miejskiej, czyli poprawia standardy wykończenia domów na danym terenie i ogólny wizerunek miasta w wyeksponowanej jego części, a nadto wiąże się z określonymi wydatkami właściciela czy też zarządcy i zapewnia remontującym określone profity, to tym bardziej wyburzenie zniszczonego i szpecącego przestrzeń miejską budynku i postawienie obiektu nowego i zawierającego rzecz jasna estetyczną elewację stanowić winno asumpt do przyznania tym osobom tych samych uprawnień, co remontującym. Wnioskowanie może przyjąć w tym przypadku następującą konstrukcję teoretyczną: skoro coś mniej powoduje określone uprawnienia, to tym bardziej takie uprawnienia zapewnia coś więcej. Ponadto interpretowanie przepisów m.p.z.p. w sposób tylko literalny i skupienie się na występowaniu słowa "remont" prowadziłoby do sytuacji absurdalnych, kiedy to właściciele budynków chcących poprawić wizerunek miasta, lecz z przyczyn technicznych nie mogący tego uczynić, znajdowaliby się w dużej gorszej sytuacji, niż ci, którzy mogą renowacji dokonać. Sam Sąd przyznał w uzasadnieniu, iż celem jest przede wszystkim estetyzacja miasta i zachęcenie właścicieli budynków, ażeby ci za własne środki do tej estetyzacji się przyczyniali. Chybiony, zdaniem skarżącej Spółki, jest także wniosek Sądu, w którym stwierdzono, iż zamieszczane reklam na budynkach nowo wybudowanych stanowiłoby obejście przepisów m.p.z.p. Sąd nie dokonał bowiem rozróżnienia określonych sytuacji, jakie mogą mieć miejsce. Jeżeli bowiem chodziłoby o budynek, który został wybudowany w miejscu, gdzie wcześniej nie stał żaden obiekt, faktycznie mogłoby to prowadzić do obejścia prawa. W niniejszym przypadku skarżący był jednak właścicielem budynku, który nie mógł być po prostu odrestaurowany, dlatego też jedyną możliwością estetyzacji przestrzeni miejskiej w tej sytuacji było wyburzenie budynku i postawienie nowego. Sytuacja jest więc diametralnie różna, a z kolei zbieżna z taką, w której to właściciele po prostu odnawiają elewację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W związku z tym, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarżąca kasacyjnie Spółka, podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy S. w mieście S., zmierza do wykazania, że zapisy tego planu dotyczące udzielenia rekompensaty za odnowienie elewacji na budynkach, polegającej na umożliwieniu umieszczania na nich reklam, odnoszą się do sytuacji, w której zarządca budynku dokonał rozbiórki obiektu i jego odbudowania. Z powyższym stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić. Na terenie, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt, obowiązuje uchwała nr XVI/311/2004 Rady Miasta S. z dnia 30 kwietnia 2004 r. o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy S. w mieście S. Zgodnie z tą uchwałą, zmienioną na mocy § 6 uchwały Rady Miasta S. nr XI/162/2007 z dnia 30 listopada 2007 r. (Dz. U. Województwa Pomorskiego Nr 30 z dnia 23 kwietnia 2008 r., poz. 905) o uchwaleniu zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na obszarach przyległych do ul. N. lub obejmujących tę ulicę, oznaczonych w strukturze planów jako: R-5/01, M-3/01, C-2/02, P-1/02, P-1/03, R-5/02, C-2/06, C-2/04, M-5/03, C-2/05, R-5/02 w mieście S., w karcie terenu 04 w ppkt. 7.4, tj. na terenie, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja, ustala się zakaz stosowania agresywnych form reklamy i umieszczania reklam wolnostojących. Ponadto dla działek sąsiadujących bezpośrednio z ul. N. ustala się zakaz stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących, a na budynkach o wszystkich odnowionych elewacjach dopuszcza się, w terminie rocznym od zakończenia remontu, zamieszczanie reklam na nośnikach reklamowych, jako obiektów tymczasowych, na okres trzech lat, w minimalnym cyklu dziesięcioletnim, z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. Zgłoszenie robót budowlanych, które zainicjowało podlegające kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym postępowanie administracyjne, obejmowało montaż na podstawie ww. zapisu planu o rekompensacie za odnowienie elewacji, ekranu reklamowego na elewacji wschodniej budynku biurowego, który powstał w miejscu starego, wyburzonego obiektu budowlanego. Mając na uwadze powyższą okoliczność stwierdzić należy, iż słusznie Wojewoda Pomorski zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2009 r., którą ten zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru wykonania ww. robót budowlanych. W konsekwencji zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2010 r. oddalił skargę Spółki na powyższe rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Już bowiem z samej wykładni językowej omawianego zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika brak możliwości zamieszczania reklam jako rekompensat za odnowienie elewacji, na budynkach wybudowanych na nowo. Na pełną aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I instancji, iż na gruncie omawianej uchwały odnowione elewacje będą oznaczały elewacje dotychczas zniszczone, a których wygląd został następnie przywrócony do stanu elewacji nowych. Niezrozumiałe jest stanowisko skarżącej Spółki, która uważa za tożsame z odnowieniem elewacji wyburzenie starego budynku i postawienie w jego miejsce budynku nowego. Wprawdzie przedmiotowa uchwała nie zawiera definicji pojęcia "odnowienie elewacji", to jednak z samego omawianego zapisu planu wynika, iż przedmiotowe odnowienie elewacji stanowi remont budynku - "na budynkach o wszystkich odnowionych elewacjach dopuszcza się, w terminie rocznym od zakończenia remontu, zamieszczanie reklam(..)". Remont natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a niestanowiących bieżącej konserwacji. Elewacja przedmiotowego obiektu z całą pewnością nie została odnowiona w wyniku robót budowlanych polegających na remoncie istniejącego obiektu budowlanego. Podkreślenia wymaga również, na co słusznie zwrócił już uwagę Sąd I instancji, iż omawiany zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy S. w mieście S., dopuszczający umieszczanie reklam na budynkach o odnowionych elewacjach jako rekompensatę za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej, stanowi wyjątek od ustalonego tym planem zakazu stosowania reklam stałych na obiektach budowlanych i reklam wolnostojących. Powyższe potwierdza uzasadnienie do uchwały Rady Miasta S. z dnia 30 listopada 2007 r. wprowadzającej przedmiotowy zapis, w którym podkreślono, iż w S. funkcjonuje zakaz umieszczania reklam na znaczących obszarach miasta, który ma formę prawa miejscowego wyrażonego zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu tym wyraźnie wskazano, iż przedmiotowy zapis dopuszczający zamieszczanie reklam na budynkach jako rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej, stanowi "częściowe dopuszczenie lokalizowania reklam na obszarach objętych niniejszą zmianą planów". Wyjątków natomiast nie należy interpretować rozszerzająco. Ustalenia przedmiotowego planu dotyczyły wyraźnie określonych przypadków odnowienia elewacji i wyłącznie odnowienie elewacji, czyli dokonanie remontu w istniejącym obiekcie budowlanym, w wyniku którego dotychczasowej, zniszczonej elewacji przywrócono wygląd rzeczy nowej, stanowi ziszczenie się opisanej w przedmiotowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przesłanki umożliwiającej umieszczenie na budynku, w którym dokonano takiego remontu, reklamy jako rekompensaty za poniesione z tego tytułu koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka nie dokonała odnowienia elewacji w przedstawionym wyżej rozumieniu. Słusznie zatem odmówiono jej prawa do zamieszczenia reklamy na jej budynku z tego tytułu. Słusznie również wskazano w zaskarżonym wyroku, że interpretacja omawianego zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, umożliwiająca zamieszczanie reklam z tytułu rekompensaty za poniesione koszty estetyzacji przestrzeni miejskiej przez odnowienie elewacji, na budynkach nowo wybudowanych, stanowiłaby niedopuszczalne obejście ustaleń tego planu. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.