II SA/Łd 595/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. M. i S. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu - uchyla zaskarżoną decyzję. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., decyzją nr [...], wydaną w dniu [...], działając na podstawie art. 71 a ust. 4 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156 poz. 1118 ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), nakazał B. i H., małżonkom O. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku, tj. przywrócenie mu funkcji garażu, zlokalizowanego z Z., przy ul. A 18. W trakcie przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 6 czerwca 2006 roku przeprowadzono oględziny obiektów zlokalizowanych w obrębie w/w nieruchomości, podczas których stwierdzono, że w budynkach gospodarczych przylegających do budynku mieszkalnego wykonane zostały roboty budowlane, polegające na: wymianie instalacji elektrycznej, wykonaniu nowej instalacji c.o., wymianie stolarki okiennej, wykonaniu nowych posadzek z płytek typu "gres" i okładzin ścian pomieszczeń sanitarnych z płytek ceramicznych oraz wykonaniu robót malarskich. Ponadto wydzielone zostały nowe pomieszczenia, w których zamontowano armaturę sanitarną tj. zlew, umywalki, sedes, które odpowiednio, zdaniem organu, mogą pełnić obecnie funkcję kuchni (jadalni), WC z przedsionkiem. Ponadto wykonano prace remontowe dachów (widoczne jest nowe pokrycie papą, obróbki blacharskie, rynny i rury spustowe), a na części obiektu nie zakończono robót posadzkarskich wykonywanego tarasu. Prace budowlane wykonywane były (według oświadczenia złożonego przez B. O.) w 2005 roku. B. i H. O. pismem z dnia 12 października 2005 roku wystąpili do Prezydenta Miasta Z. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w celu zmiany sposobu użytkowania budynku z gospodarczego na magazyn tkanin i krojownię oraz jego rozbudowy o wiatrołap. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. postanowieniem nr [...] z dnia [...], w trybie przewidzianym w art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzone roboty budowlane, a [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy w/w orzeczenie, postanowieniem nr [...] z dnia [...]. W dniu 28 września 2006 roku organ pierwszej instancji dokonał ponownych oględzin przedmiotowych budynków gospodarczych i wiatrołapu. W ich trakcie ustalono, że od poprzedniej kontroli nie były wykonywane żadne roboty budowlane. Podczas oględzin potwierdzono prawdziwość oświadczenia T. B. - sąsiada, że budynek gospodarczy, przykryty tarasem, pełnił wcześniej funkcję garażu, o czym świadczą zarysowania ściany od strony północnej odrysowujące istniejący poprzednio otwór wrót garażowych. W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wydał postanowienie nr [...], którym na podstawie art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na B. i H. O. obowiązek wykonania ocen technicznych obu budynków gospodarczych, które miały zawierać; inwentaryzację budowlaną i geodezyjną przedmiotowych obiektów oraz zalecenia zmian i przeróbek lub odpowiednio projekt robót budowlanych niezbędnych do doprowadzenia obiektów do stanu zgodnego z przepisami. Postanowienie to zostało uchylone przez organ drugiej instancji, postanowieniem nr [...] z dnia [...]. Jednocześnie organ odwoławczy zobowiązał B. i H. O. do przedłożenia, opracowanej przez uprawioną osobę, oceny technicznej prawidłowości robót budowlanych wykonanych w budynkach gospodarczych usytuowanych na działce przy ul. A 18 w Z. Taka ocena została przedłożona w dniu 29 marca 2007 roku. Następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...], organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji nałożył na B. i H. O. obowiązek uzupełniania przedłożonej dokumentacji o ocenę robót branżowych w zakresie instalacji sanitarnych, c.o. i elektrycznych, zaś zobowiązani przedłożyli stosowne dokumenty. Autorzy przedłożonych opracowań ocenili, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną i zasadami wiedzy technicznej. Wobec powyższego organ stwierdził brak podstaw do prowadzenia dalszego postępowania w sprawie samowolnie zrealizowanych robót budowlanych, zakwalifikowanych przez organ zwierzchni, jako roboty remontowe, a które to roboty zostały ocenione przez uprawnione osoby jako zrealizowane zgodnie ze sztuką budowlaną i zasadami wiedzy technicznej. W konsekwencji decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. umorzył postępowanie w sprawie samowolnie zrealizowanych robót budowlanych w budynkach gospodarczych zlokalizowanych na działce położonej w Z. przy ul. A 18. Następnie w dniu 25 maja 2007 roku organ nadzoru budowlanego otrzymał od Prezydenta Miasta Z. dokumenty archiwalne, w postaci dwóch decyzji Miejskiej Rady Narodowej: z dnia [...] o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego oraz z dnia [...] o pozwoleniu na budowę warsztatu tkackiego i budynku gospodarczego. Na ich podstawie organ pierwszej instancji wywiódł, że dokonano zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego - garażu, w którym wydzielono pomieszczenia o przeznaczeniu socjalnym (kuchnia) i sanitarnym (łazienka, WC). Bowiem, zdaniem organu, zmianie uległy warunki pracy i warunki higieniczno-sanitarne budynku. Powyższe musiało skutkować wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku garażu zlokalizowanego w Z. przy ul. A 18. Dalej postanowieniem nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wstrzymał użytkowanie przedmiotowego budynku i nałożył na B. i H. O. obowiązek przedstawienia stosownej dokumentacji, której zobowiązani nie przedłożyli. Efektem powyższych okoliczności była wskazana na wstępie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., nr [...], z dnia [...]. nakazująca B. i H., małżonkom O. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku, tj. przywrócenie mu funkcji garażu, zlokalizowanego w Z., przy ul. A 18. Od tejże decyzji odwołanie złożyła B. O. wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania pierwszoinstancyjnego, ewentualnie o przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 7 oraz 8 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sytuacji, gdy w przedmiotowym garażu (pomieszczeniu gospodarczym) była zamontowana od samego początku umywalka i urządzenie sanitarne. Bezpodstawne przyjęcie przez organ nadzoru budowlanego, iż w spornym budynku urządzona została kuchnia, a w konsekwencji błędne zastosowanie art. 71 a Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie dokonano zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, podczas, gdy pomieszczenia gospodarcze nadal użytkowane są jako garaż i jednocześnie jako pomieszczenia gospodarcze. Ponadto naruszenie art. 71 a ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez niewskazanie w decyzji na czym ma polegać przywrócenie funkcji garażu. Odwołująca się wyjaśniła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż podczas oględzin, dokonanych w dniu 6 czerwca 2006 roku stwierdzono, że w budynkach gospodarczych przylegających do budynku mieszkalnego wykonane zostały roboty budowlane w postaci: wymiany instalacji elektrycznej; wymiany instalacji c.o.; wymiany stolarki okiennej; wymiany posadzki; przeprowadzono malowanie ścian. Jej zdaniem powyższe czynności nie mają charakteru robót budowlanych, lecz mają charakter konserwatorski, zmierzający do poprawy standardu przedmiotowego garażu. Odwołująca się podkreśliła, iż w polskim prawie budowlanym nie występuje katalog urządzeń, w przypadku których zainstalowania lub braku budowla może być określana jako pomieszczenie gospodarcze - garaż. Ponadto organ pierwszej instancji nie ustalił, od kiedy w pomieszczeniu gospodarczym, tj. przedmiotowym garażu istniała umywalka (zlew) oraz urządzenia sanitarne. Jej zdaniem z uwagi na charakter czynności zwykle dokonywanych w tego rodzaju pomieszczeniach (garaż), tj. naprawa silnika, naprawa roweru, przechowywanie narzędzi i opon, wymiana oleju itp. istnienie tego rodzaju urządzeń nie przesądza o utracie przez takie pomieszczenie przymiotu garażu, a wręcz przeciwnie pozwala utrzymać porządek i czystość. Jest to typowy standard w wielu domach. Kończąc B. O. wskazała, że lakoniczność decyzji w zakresie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania garażu powoduje to, że jest ona niewykonalna, gdyż organ pierwszej instancji nie wskazał na czym ma polegać przywrócenie funkcji garażu przedmiotowego pomieszczenia gospodarczego. Podniosła, że od momentu powstania budynku istniały już wymienione urządzenia sanitarne w postaci zlewu (umywalka) zamontowane przez poprzednich właścicieli i służyły utrzymaniu czystości i higieny w budynku. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył pierwszoinstancyjne postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu gospodarczego, znajdującego się na nieruchomości, położonej przy ul. A 18 w Z. Uzasadniając podjętą decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wskazał, że ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. umorzył postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych w budynkach gospodarczych zlokalizowanych na w/w nieruchomości. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że skoro organ pierwszej instancji, umarzając postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych, nie znalazł podstaw do nałożenia obowiązku przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego, jak też nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, to tym samym zaakceptował i zalegalizował zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, jeśli taka faktycznie miała miejsce. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że decyzja o umorzeniu postępowania toczącego się w trybie art. 51 Prawa budowlanego rozstrzyga o istocie sprawy, skutkiem czego zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a zatem zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., bowiem po wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie robót budowlanych nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego, jak też nie zmienił się stan prawny. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli A. i S., małżonkowie M., zarzucając że treść uzasadnienia skarżonej decyzji stanowi zlepek przypadkowych tez i ocen, co stanowi naruszenie art. 107 K.p.a. Skarżący wskazali, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ odwoławczy jest dowolna. Ponadto zdaniem skarżących nie zachodzi tożsamość pomiędzy sprawą zakończoną decyzją z dnia [...] o umorzeniu postępowania, a sprawą zakończoną zaskarżoną decyzją. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera przepis art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą tenże organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., nr [...], z dnia [...], wydaną na podstawie art. 71 a ust. 4 i art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego i umorzył pierwszoinstancyjne postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu gospodarczego na nieruchomości przy ul. A 18 w Z. Uzasadniając podjętą decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że skoro organ pierwszej instancji, decyzją nr [...] z dnia [...], umorzył postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych, nie znajdując podstaw do nałożenia obowiązku przywrócenia przedmiotowego obiektu do stanu poprzedniego, jak też nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, to tym samym zaakceptował i zalegalizował zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, jeśli taka faktycznie miała miejsce. Powyższego poglądu nie sposób zaakceptować. Na wstępie wypada wyjaśnić, iż tożsamość sprawy, na którą powołał się organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzją, zachodzi w przypadku, gdy w prowadzonym postępowaniu występują te same podmioty, ten sam przedmiot i ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym, w stosunku do postępowania już zakończonego decyzją ostateczną (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1999 roku, w sprawie o sygn. akt III SA 6434/97, Lex nr 37852; wyrok NSA z dnia 4 listopada 2003 roku, w sprawie o sygn. II OSK 783/08, Lex nr 574330; wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2009 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 46/09, Lex nr 551896; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2006 roku, w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1885/05, Lex nr 232198). Przy czym tożsamość przedmiotową należy rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, jak i o tożsamość stanu prawnego tej sprawy przy nie zmienionych jej okolicznościach faktycznych (zob. wyroki NSA: z dnia 29 kwietnia 1999 roku, w sprawie o sygn. akt V SA 1942/98 -ONSA 2000, nr 2, poz. 76; z dnia 20 stycznia 1999 roku, w sprawie o sygn. akt III SA 6434/97- Lex nr 37852). Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy zauważyć trzeba, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] prowadził w trybie przewidzianym art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, nakładając na B. i H. O. obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, tj. przedłożenia oceny technicznej prawidłowości robót budowlanych, wykonanych w budynkach gospodarczych, usytuowanych na działce przy ul. A 18. Przypomnieć należy, że ustawodawca expressis verbis wskazał w art. 50 ust. 4 dwumiesięczny termin, w którym można zastosować przepisy art. 51, a ściślej wydać decyzję, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, czyli m.in. decyzję: nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, gdy roboty budowlane wykonywane w warunkach, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Regulacja art. 51 ust. 1 pkt 2 dotyczy samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji. W ramach tegoż postępowania organ nadzoru budowlanego nałożył na B. i H. O. obowiązek dostarczenia oceny technicznej prawidłowości przeprowadzonych robót budowlanych, a wykonanie przez B. i H., małżonków O. nałożonego obowiązku było bezpośrednią przyczyną wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. decyzji z dnia [...], nr [...]. Decyzja ta kończyła postępowanie przeprowadzone na podstawie art. 50 i art. 51 wskazanej ustawy. Jak wynika z uzasadnienia tejże decyzji po przedłożeniu przez zobowiązanych w/w oceny technicznej organ stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną i zasadami wiedzy technicznej, że nie ma w owych budynkach żadnych nieprawidłowości. Wobec tego organ, nie zalecając wykonania określonych czynności dla doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, umorzył postępowanie w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych, wykonanych w budynkach gospodarczych, usytuowanych na działce przy ul. A 18. Natomiast decyzja z dnia [...], nr [...], dotyczyła zmiany sposobu użytkowania budynku garażu, zlokalizowanego na w/w nieruchomości. Postępowanie to było niewątpliwie innym niż prowadzone poprzednio. Świadczy o tym zawiadomienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...], o wszczęciu postępowania, skierowane do uczestników postępowania, w którym określono jego przedmiot, jako samowolną zmianę sposobu użytkowania garażu, a nie wykonanie robót budowlanych. W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał B. i H., małżonkom O. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku, tj. przywrócenie mu funkcji garażu. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 71 a Prawa budowlanego. W treści wskazanego przepisu uregulowana została problematyka samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, tzn. zmiany dokonanej bez wymaganego zgłoszenia. Przypomnieć należy, iż samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części powoduje, że właściwy organ nadzoru budowlanego, zobowiązany jest wydać postanowienie nakładające na osobę, która dokonała takiej zmiany, obowiązek: zaprzestania użytkowania obiektu budowlanego lub jego części oraz przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów wymaganych przy legalnej zmianie sposobu użytkowania. Po upływie wyznaczonego terminu lub też na wniosek zobowiązanego, organ nadzoru budowlanego musi dokonać sprawdzenia wykonania nałożonych obowiązków. Jeżeli zostały one wykonane, wówczas jest ustalana opłata legalizacyjna, analogiczna jak w przypadku nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Niewykonanie, zaś obowiązków oznacza obowiązek organu nadzoru budowlanego wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Jednakże, aby wyżej wymieniony tryb postępowania mógł znaleźć zastosowanie, organ nadzoru budowlanego musi w trakcie postępowania wykazać, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części faktycznie miała miejsce. Takich ustaleń [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w niniejszej sprawie nie poczynił. Konkludując należy stwierdzić, że wprawdzie postępowania zakończone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. odpowiednio decyzją z dnia [...], nr [...] oraz decyzją z dnia [...], nr [...] dotyczyły tych samych podmiotów, tj. B. i H., małżonków O., to jednak nie zaistniała tożsamość przedmiotu (odpowiednio: legalność robót budowlanych, wykonanych w budynkach gospodarczych oraz samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego) jak i podstawy prawnej (odpowiednio przepis art. art. 50 i art. 51 oraz art. 71 a Prawa budowlanego) w niezmienionym stanie faktycznym. W konsekwencji nie można podzielić poglądu organu odwoławczego, wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...], dotycząca samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce przy ul. A 18, dotyczy sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją z dnia [...], nr [...], którą zostało umorzone postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych wykonanych w budynku znajdującym się na przedmiotowej nieruchomości. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a, orzekł jak w wyroku. m.o.