II SA/Gl 608/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 500 ( słownie pięćset ) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi Pismem z dnia [...] r. skarżący S. R., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości położonej w C. Do skargi został dołączony dowód uiszczenia wpisu stałego od skargi w kwocie 500 zł. Pismem z dnia [...] r. skarżący cofnął złożoną skargę, z uwagi na wydaną w trybie autokontroli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...]uchylającą zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uprawnia stronę do cofnięcia skargi. Cofnięcie skargi jest dla sądu wiążące, z wyjątkiem przypadków gdy miałoby ono na celu obejście prawa lub w konsekwencji powodowało utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą wskazane wyżej przesłanki ograniczające dopuszczalność cofnięcia skargi, wobec czego dokonane cofnięcie jest skuteczne. Okoliczność ta uzasadnia umorzenie przez Sąd postępowania w sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.