II SA/Po 371/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi H.K.– M. i Z. M. – wspólników spółki cywilnej "A" w Ch. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2010r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących kwotę 757zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J. Zieliński /-/ E. Brychcy /-/ B. Drzazga Decyzją z dnia [...] 2009r. Starosta Ch. odmówił inwestorowi "Firmie Produkcyjno Handlowo – "B" – M. P. z siedzibą w S., pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego oraz rozbiórkę istniejącego budynku na działkach położonych w Ch. przy ul M. oznaczonych numerami geodezyjnymi ewidencji gruntów: 1684 i 1685. Odwołanie od tej decyzji wnieśli H. K. M. i Z. M. - wspólnicy spółki cywilnej "A". Decyzją z dnia [...] 2009r. Wojewoda Wielkopolski uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę Staroście Ch. do ponownego rozpoznania. W toku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia [...] 2010r. Starosta Ch., na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – M. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego oraz na rozbiórkę istniejącego budynku, na działkach położonych w Ch. przy ul. M., oznaczonych numerami geodezyjnymi ewidencji gruntów: 1684 i 1685. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż pismem z dnia 16 grudnia 2009r. Burmistrz Miasta Ch. poinformował o możliwości korzystania z ogólnodostępnych miejsc postojowych w celu realizacji zapisu § 35 ust 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ch., które to stanowisko wyjaśniło kwestię zabezpieczenia miejsc parkingowych, z uwagi na działalność jaka ma być prowadzona na przedmiotowej nieruchomości. Nadto oświadczenie projektanta z dnia 17 grudnia 2009r. wyjaśniło ostatecznie kwestie jednoznacznego określenia granic nieruchomości, na której planowana jest inwestycja oraz zagadnienie elementów budowlanych, które mogą ingerować w nieruchomość sąsiednią. W uzasadnieniu ww. decyzji wskazano również, że dokumentacja projektowa i ekspertyza oraz dokumentacja określająca geotechniczne warunki posadowienia zostały sporządzone przez kompetentne osoby. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli H. K. M. i Z. M.- wspólnicy spółki cywilnej "A". Wyżej wymienieni zarzucili, iż: - nie została wyjaśniona kwestia miejsc postojowych dla samochodów, - nie została wyjaśniona kwestia elementów budowlanych, które mogą ingerować w nieruchomość sąsiednią, (np. stopy fundamentowe i balkony); - nie rozwiązana została kwestia wjazdu na działkę odwołujących się, w związku z realizacją budowy. Odwołujący się dołączyli do odwołania - i uczynili z niej integralną część tego środka zaskarżenia - kopię pisma z dnia 9 stycznia 2010r., adresowanego do Starosty Ch., w którym zawarte zostały kolejne zarzuty: - nieprzedstawienie przez inwestora projektu rozbiórki posadowionego na jego nieruchomości budynku; - braku inwentaryzacji budowlanej istniejącego budynku, - braku zbadania i udokumentowania skutków dla budynku odwołujących się, rozbiórki budynku inwestorów; - naruszenia postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wskaźnika zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Odwołujący odnieśli się również szczegółowo do technicznych aspektów posadowienia nowego budynku na nieruchomości inwestorów. Decyzją z dnia [...] 2010r Wojewoda Wielkopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując lakonicznie w uzasadnieniu, że w zaskarżonej decyzji Starosty Ch. "wyjaśnione zostały wątpliwości podnoszone przez skarżącą w toku postępowania, co de facto pokrywa się z zarzutami podnoszonymi w rozpatrywanym odwołaniu". Uzasadnienie decyzji Organu II instancji, w zakresie kwestii szczegółowych zawiera wyłącznie odniesienie się do zarzutu: - braku miejsc parkingowych - w tym zakresie Wojewoda opierając się na powołanym w decyzji Organu I instancji piśmie Burmistrza Ch. uznał, że problem ten został wyjaśniony; - braku wyjaśnienia szczegółów planowanej inwestycji, wskazując, że łącznie dokumentacja projektowa, oświadczenie projektanta z dnia 17 grudnia 2009r. wyjaśniły również te kwestie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli H. K. M. i Z. M., zarzucając: 1) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 w zw. z art. 80 i n. prawa budowlanego poprzez: a) zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niezastosowania się przez inwestora do zaleceń ekspertyzy technicznej; b) zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo nieuzyskania przez inwestora zgody na wejście na sąsiednią nieruchomość. 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw z art. 80 i n. prawa budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo: a) niezapełnienia przez inwestora wymaganych miejsc parkingowych; b) zakazu zabudowy wynikającego z przekroczenia wskaźnika powierzchni zabudowy względem powierzchni działki. 3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego i art. 64 § 2 k.p.a., poprzez udzielenie pozwolenia na rozbiórkę pomimo nieprzedłożenia przez inwestora projektu rozbiórki i zaniechanie przez organ wezwania inwestora do uzupełnienia braków w tym zakresie; 4) mający istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 61 ust 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżących o toczącym się postępowaniu. W konkluzji skarżący wnieśli o: - uchylenie zaskarżonej decyzji - uchylenie decyzji Starosty Ch. z dnia 2 lutego 2010r. - o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie. Identyczny wniosek zawarty został w odpowiedzi na skargę, złożonej przez pełnomocnika uczestnika postępowania – M. P. W dniu 7 sierpnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżących, zawierające - złożone po terminie do wniesienia skargi - "uzupełnienie skargi". W piśmie tym pełnomocnik skarżących zarzucił dodatkowo: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 136 i art. 138 § 2 k.p.a., w zw z art. 15 k.p.a. przez nieprawidłową aprobatę błędów poczynionych przez Organ I instancji i niezbadanie zasadności zarzutów wniesionego odwołania oraz merytoryczne rozpoznanie sprawy w sytuacji występowania istotnych braków w postępowaniu - wskazanych w skardze -, odwołaniu i pismach skarżących - które to uchybienia winny prowadzić do jego uzupełnienia bądź do uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do jej ponownego rozpoznania przez Organ I instancji; - naruszenie przepisów art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1, 3, 4 oraz § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zw z art.24 ust. 4 i 5 planu miejscowego, poprzez udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy projekt zagospodarowania działki nie odpowiada przepisom techniczno – budowlanym, to jest: 1) przewiduje usytuowanie budynku w granicy działki sąsiedniej, znajdującej się od strony pierzei ulicy, mimo, że na działce sąsiedniej w tym miejscu brak jest zabudowy w jej granicy; 2) nie przewiduje urządzenia co najmniej 25 % trenu jako biologicznie czynnego; W toku rozprawy przed Sądem pełnomocnik skarżących podniósł, iż w związku z rozpoczęciem budowy, na budynku skarżących pojawiły się pęknięcia, a na dachu budynku należącego do skarżących inwestor ustawił rusztowanie. Okolicznościom tym zaprzeczył pełnomocnik uczestników postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Nie mają w szczególności racji skarżący zarzucając, iż przeciw zatwierdzeniu projektu budowlanego przemawiało niezapewnienie przez inwestora wymaganych miejsc parkingowych. Sprawą bezsporną jest konieczność zapewnienia dla projektowanej inwestycji 10 miejsc parkingowych. Zdaniem Sądu nie do przyjęcia jest zaproponowana w toku postępowania administracyjnego (w tym w skardze) interpretacja § 36 planu miejscowego, wskazująca, iż to inwestor na swojej nieruchomości winien zabezpieczyć przedmiotowe miejsca parkingowe. Taka interpretacja mogłaby skutkować zablokowaniem większości inwestycji o charakterze usługowym w centrum miasta Ch., albowiem na niewielkich działkach, wykonanie przedmiotowego wymogu planu byłoby nierealne. Należy podkreślić, iż plan miejscowy przewiduje zapewnienie miejsc parkingowych, nie wskazując, iż może to uczynić wyłącznie inwestor, na terenie własnej nieruchomości. Zdaniem Sądu słuszna jest przedstawiona przez Organy obu instancji interpretacja ww. przepisu, wskazująca, iż prawidłowym i wystarczającym jest zabezpieczenie tychże miejsc parkingowych, poprzez oświadczenie Burmistrza Ch., wskazujące, iż miejsca te mogą zapewnione w ramach ogólnodostępnych miejsc parkingowych. To do Burmistrza - jako podmiotu najbardziej kompetentnego w tym zakresie - należy ocena ogólnej ilości miejsc parkingowych, pod kątem stopnia ich wykorzystywania. Przeciwna wykładnia (prezentowana przez skarżących) mogłaby prowadzić do sytuacji gdy mimo możliwości skorzystania z ogólnodostępnych miejsc parkingowych, inwestycje nie mogłyby być realizowane, albowiem inwestorzy na terenie będących w ich dyspozycji nieruchomości, nie byliby w stanie zabezpieczyć koniecznej - wymaganej przez plan miejscowy - liczby miejsc parkingowych. Nie można też zgodzić się z kategorycznym zarzutem skarżących, iż naruszeniem procedury było zaniechanie uzyskania od inwestora, projektu rozbiórki. Z akt sprawy nie wynika aby poza odcinkiem granicy nieruchomości, na której posadowione budynki skarżących i uczestników postępowania stykają się, rozbiórka istniejącego budynku nie jawiła się jako proces skomplikowany. Nadto w przedmiotowej sprawie żądanie przedmiotowego projektu nie było obligatoryjne, ale jedynie fakultatywne, (art. 31 ust 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., prawo budowlane). Przy jednoczesnym zobowiązaniu inwestora - w decyzji Organu I instancji - do ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, zdaniem Sądu na obecnym etapie postępowania taka konieczność jest co najmniej wątpliwa. Sąd z urzędu zważył jednak, iż Organ II instancji dopuścił się naruszenia procedury art. 107 k.p.a., w zw z art. 140 k.p.a. nie ustosunkowując się do analogicznego - szczegółowo przedstawionego - zarzutu zawartego w załączniku do odwołania, (k. 113 akt Wojewody) od decyzji Organu I instancji. Nie mają również racji skarżący wskazując jako uchybienie okoliczność zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, pomimo nieuzyskania przez inwestora zgody na wejście na sąsiednią nieruchomość. Skarżący nie zauważyli, że zgodnie z obowiązującymi przepisami inwestor może wystąpić o udzielenie zgody na wejście na sąsiednią nieruchomość, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Tym samym podniesienie przedmiotowego argumentu jest przedwczesne i pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Podobnie należy ocenić podniesione w toku rozprawy kwestie związane z rzekomym uszkodzeniem budynku skarżących w toku procesu budowlanego i rzekomym ustawieniem przez inwestora na dachu budynku skarżących rusztowania. Te hipotetyczne okoliczności - będące następstwem udzielenia pozwolenia na budowę - pozostają bez znaczenia dla administracyjnego postępowania, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i mogą być przedmiotem innego postępowania administracyjnego lub cywilnego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zawarty w pkt. 4 skargi zarzut naruszenia art. 61 ust 4 k.p.a. poprzez niezawiadomienie skarżących o toczącym się postępowaniu. Analiza akt wskazuje, iż co najmniej od czerwca 2009r. skarżący posiadali pełną wiedzę o toczącym się postępowaniu, brali w nim aktywny udział, nadto zostały im doręczone decyzje Organów obu instancji. Odnośnie zarzutu niepowiadomienia skarżących o treści oświadczenia projektanta z dnia 17 grudnia 2009r., (k. 95 akt Wojewody Wielkopolskiego), należy zauważyć, iż Organ I instancji nie miał takiego obowiązku, a skarżący dowiedzieli się o ww. piśmie z decyzji Organu I instancji, mieli zatem możliwość odniesienia się do jego treści w samym odwołaniu, jak i w toku postępowania przed Organem II instancji. Organ II instancji nie zweryfikował natomiast zawartego w uzasadnieniu decyzji Starosty Ch. stwierdzenia, iż dokumentacja projektowa i ekspertyza oraz dokumentacja określająca geotechniczne warunki posadowienia zostały sporządzone przez kompetentne osoby. Zdanie to niewątpliwie jest prawdziwe i oznacza , iż każdy z ww. dokumentów został sporządzony przez kompetentne osoby. Nie zbadano jednak wzajemnego stosunku ww. dokumentów, w kwestii najbardziej istotnej dla niniejszego postępowania, a więc techniki posadowienia nowego budynku na styku z budynkiem sąsiednim - dz. nr 1687/3, należącym do skarżących. Tymczasem w projekcie (data opracowania 15 września 2008r.) - w części dotyczącej opisu technicznego fundamentów wskazano, iż ławy przylegające do istniejących budynków sąsiednich należy wykonać odcinkami (...) z pozostawieniem podwalin i ścian piwnicznych z cegły (...) przylegających do istniejących sąsiednich budynków. Pozostałe mury i fundamenty należy w całości rozebrać. Z kolei z "Ekspertyzy technicznej dotyczącej ustalenia wpływu projektowanego budynku mieszkalno usługowego nr 1684 i 1685 na istniejący budynek dz. nr 1687/3 ul M. w Ch." z lutego 2009r. wynika, iż w przypadku posadowienia ław fundamentów projektowanego budynku poniżej istniejącego fundamentu budynku przyległego, w pierwszej kolejności wykonać należy podbicie istniejącego fundamentu do poziomu projektowanego posadowienia. Roboty te należy przewidzieć w projekcie. (pkt. 3 "zaleceń"). Jeszcze inne wytyczne w zakresie struktury fundamentów zawiera trzeci ze wspomnianych powyżej dokumentów - określający geotechniczne warunki posadowienia, z którego wynika, iż istniejące nasypy niebudowlane oraz fundamenty budynków przeznaczonych do rozbiórki należy usunąć. Nasypy niebudowlane - luźne piaski z humusem nie nadają się do bezpośredniego posadowienia fundamentów i szczególnie przy ścianach istniejących budynków, gdzie zalegają nieco głębiej, należy je dokładnie wybrać ("wnioski i zalecenia"). Ostatni z ww. dokumentów stoi w sprzeczności do projektu budowlanego - co do sposobu osadzenia ław fundamentowych, ze szczególnym uwzględnieniem ewentualnej możliwości wykorzystania fundamentów istniejącego budynku, przeznaczonego do rozbiórki. Powyższego wnioski nie zmienia również oświadczenie projektanta z dnia 17 grudnia 2009r. (k. 95 akt Wojewody Wielkopolskiego). Zdaniem Sądu wyjaśnienie opisanej sprzeczności (być może pozornej) wymaga wiadomości specjalnych i jest poza kompetencją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Kwestię tą może niewątpliwie wyjaśnić Organ II instancji w toku ponownego postępowania odwoławczego, w trybie art. 136 k.p.a. Niewątpliwie też wyjaśnienia wymaga zawarte w opisanej powyżej "Ekspertyzie Technicznej" stwierdzenie, czy w przedmiotowej sprawie wystąpi konieczność posadowienia ław fundamentów projektowanego budynku poniżej istniejącego fundamentu budynku przyległego, co skutkowałoby koniecznością wykonania podbicia istniejącego fundamentu do poziomu projektowanego posadowienia. Jeżeli taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie niewątpliwie roboty, które muszą być wykonane w tym zakresie, muszą znaleźć odzwierciedlenie w projekcie, a obecna wersja projektu takich robót nie przewiduje. Stwierdzając powyższe należy zauważyć, iż dla przedmiotowej sprawy najistotniejszą jest kwestia zapewnienia w procesie budowlanym bezpieczeństwa budynku posadowionego na sąsiedniej nieruchomości dz. nr 1687/3 ul. M. w Ch.. W tym kontekście celowym jest ustosunkowanie się w toku ponownego postępowania przez Organ II instancji, do propozycji zawartych w piśmie H. K. M. i Z. M., w piśmie kierowanym do Starosty Ch. z dnia 9 stycznia 2010r., pkt. C "nasze propozycje" (k. 109-110 akt Wojewody Wielkopolskiego). Korespondencja ta zawiera stricte techniczne propozycje satysfakcjonujące skarżących, co do których, w decyzjach Organów obu instancji brak jakiegokolwiek ustosunkowania się. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, iż skarżący niewłaściwie sformułowali zarzut zawarty w pkt 2) pkt b) skargi, zważywszy, iż Organ II instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym nie tylko naruszył powołany w skardze przepis art. 80 k.p.a., ale również art. 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Powyższe uchybienie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Charakter powyższego uchybienia - brak odniesienia się do przedmiotowego zarzutu przez Organ II instancji uniemożliwił Sądowi kategoryczne wypowiedzenie się w tej kwestii. Już na tym etapie postępowania należy jednak zauważyć, iż wykładnia § 34 planu miejscowego miasta Ch., (k.37 akt Wojewody Wielkopolskiego) zaprezentowana w decyzji Organu I instancji może budzić wątpliwości. W kwestii tej należy po pierwsze rozstrzygnąć czy do wykładni § 34 trzeba zastosować wykładnię językową, czy też uznać, że plan miejscowy nie zawiera czytelnej i jednoznacznej wskazówki jak stosować wskaźnik powierzchni zabudowy, względem powierzchni działki, w sytuacji gdy na nieruchomości znajduje się budynek przeznaczony do rozbiórki. W takim wypadku należy rozstrzygnąć czy nie zastosować wykładni celowościowej, która może prowadzić do innych wniosków, aniżeli wnioski Organu I instancji. Wojewoda Wielkopolski rozpoznając ponownie odwołanie musi przesądzić czy interpretacja zaprezentowana przez Organ I instancji nie stanowi niedozwolonego obejścia zakazu przekraczania wskaźnika zawartego w § 34 planu miejscowego. Ustosunkowując się do pisma procesowego pełnomocnika skarżącego z dnia 7 sierpnia 2010r, należy stwierdzić, iż podniesione w nim zarzuty nie mogą stanowić uzupełnienia zarzutów zawartych w samej skardze, albowiem pismo to zostało złożone po upływie terminu do wniesienia skargi. Sąd z urzędu rozważył jednak zawartą w tej korespondencji argumentację. Bezzasadny jest zarzut naruszenia § 39 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2003r. nr 75, poz. 690), albowiem przepis ten nie dotyczy projektowanego budynku mieszkalno - usługowego, a jedynie budynków wielorodzinnych, budynków opieki zdrowotnej oraz oświaty i wychowania. Co do argumentów dotyczących naruszenia § 12 ww. rozporządzenia, również w tym zakresie zarzuty pełnomocnika skarżącego są bezzasadne, albowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w § 33 ust 3 przewiduje w strefie, w której zlokalizowana jest inwestycja, będąca przedmiotem sprawy, odstępstwo od reguły, na którą powołuje się pełnomocnik, to znaczy nie obowiązuje zakaz posadowienia obiektu w granicy działki, gdy nie graniczy on z zabudową istniejącą. Niezasadny jest również - podniesiony w ww. piśmie procesowym zarzut "niezgodności planu zagospodarowania działki z przepisami techniczno - budowlanymi", w tym zakresie pełnomocnik poza przytoczeniem przepisów regulujących w szczególności ochronę konserwatorską zabytków znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, nie przedstawił żadnej argumentacji wskazującej, iż doszło do naruszenia tych przepisów. Sąd zważył, iż kwestia ta była przedmiotem zainteresowania Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, który do projektu sprzeciwu nie zgłosił. Pozostałe zawarte w ww. korespondencji argumenty stanowią powielenie zarzutów zawartych w skardze, do których Sąd odniósł się już w niniejszym uzasadnieniu. Mając na względzie powyższe istotne naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Wielkopolskiego. W toku ponownego postępowania Organ II instancji winien wziąć pod uwagę wytyczne i uwagi Sądu wskazane powyżej, nadto w wydanej decyzji Wojewoda Wielkopolski winien odnieść się do wszystkich zawartych w odwołaniu i dołączonym do odwołania załączniku zarzutów, a uzasadnienie decyzji winno spełniać wymogi zawarte w art. 107 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 p.p.s.a., zasądzając od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących kwotę 757 zł, na którą złożyła się kwota uiszczonego wpisu, koszty zastępstwa procesowego oraz uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. /-/ J.Zieliński /-/ E.Brychcy /-/ B.Drzazga MK