II OZ 1122/10

Dnia 16 listopada 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 sierpnia 2010 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1308/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 maja 2010 roku Nr 47/10 w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 maja 2010 r. nr 47/10 w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia 10 maja 2010 r. utrzymał w mocy decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 marca 2010 r. mocą której organ ten nakazał Szefowi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w Bydgoszczy usunięcie - w składnicy mienia służby uzbrojenia i elektroniki JW.1123 Grudziądz – w składzie materiałowym Bydgoszcz zlokalizowanej w kompleksie wojskowym - stwierdzonych nieprawidłowości, szczegółowo wymienionych w decyzji. Skarżący w skardze z dnia 16 czerwca 2010 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że wykonanie kwestionowanej decyzji przyniosłoby dla gospodarki narodowej wielomilionowe straty finansowe. Podniósł, że kompleks w którym ma być przeprowadzony remont przeznaczony jest do likwidacji zgodnie z "programem Rozwoju Sił Zbrojnych w latach 2009-2018". Z uwagi na brak perspektywiczności kompleksu jak również na wydatki ponoszone na jego utrzymanie niecelowym jest jego istnienie. Strona podniosła postulat, że należy w trybie pilnym przemieścić zgromadzone w magazynach środki bojowe do kompleksu spełniającego wymogi prawne i resortowe do przechowywania tego typu materiałów. Oddalając wniosek Sąd I instancji podkreślił, że decyzja organu I instancji nakazuje m. in. naprawę uszkodzeń w ścianach osłonowych i nośnych, naprawę więźby dachowej, poprzez wymianę zużytych elementów, naprawę pęknięć i ubytków w posadzkach, naprawę instalacji odgromowej, poprzez częściową jej wymianę, wyznaczenie stref ochronnych dla budynków w których przechowywane są materiały wybuchowe i inne. Argumenty podnoszone przez skarżącego nie mogą zostać uwzględnione. Sąd I instancji nie zanegował okoliczności, że kompleks przeznaczony jest do likwidacji, jednak strona nie wskazała dokładnej daty kiedy ma to nastąpić. Z wniosku wynika, że może to nastąpić najpóźniej do 2018 r. Wskazała, że kompleks ma być przekazany Agencji Mienia Wojskowego dopiero w 2012 r. Stan techniczny budynków wskazuje na ich mocne zużycie. W budynkach tych składowane są m.in. środki bojowe, ich charakter magazynowy wskazuje, że przebywają w nich choćby czasowo ludzie, których zdrowie i życie jest zagrożone przez zły stan techniczny budynków. Zdaniem Sądu I instancji, niebezpiecznym dla życia i zdrowia jest składowanie materiałów bojowych w kompleksie o takim stanie technicznym. Należy również wskazać, że mocą zaskarżonej decyzji został nałożony zakaz użytkowania budynków kompleksu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji czasowo zawiesiłoby wykonywanie tego zakazu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 10 maja 2010 r. podnosząc, że jej wyegzekwowanie grozi wyrządzeniem Skarbowi Państwa znacznej szkody. W zażaleniu podniesiono argumenty tożsame z zarzutami wniosku, a także wskazano, że wykonanie obowiązku jest niemożliwe z punktu widzenia obiektywnej realizacji obowiązku przez stronę. Ponadto stanowi zagrożenie dla środków budżetowych, którymi dysponuje zobowiązany. W ocenie strony w sprzeczności pozostaje zakaz użytkowania obiektów z nałożonym obowiązkiem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia. W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Argumenty wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania mają charakter bardzo ogólny. Strona w żaden sposób nie udokumentowała, ani nawet nie wskazała, z jakimi stratami może wiązać się wykonanie zaskarżonej decyzji poprzestając na stwierdzeniu, że będą to "straty wielomilionowe". Jednocześnie na aprobatę zasługuję dokonane przez Sąd I instancji wyważenie interesów w sprawie i stwierdzenie, że zasadnicze znaczenie powinno mieć zapobieżenie niebezpieczeństwu jakie może się wiązać ze złym stanem technicznym budynku, przy czym niebezpieczeństwo to dotyczy nie tylko mienia, ale również zdrowia ludzkiego. To, że cytowany na wstępie przepis nakłada na stronę jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia przesłanek tam wskazanych, nie oznacza, że strona może poprzestać na ogólnych stwierdzeniach. Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny. Jednocześnie podkreślić należy, że na tym etapie postępowania Sąd I instancji nie był upoważniony do badania uchybień postępowania, w ramach którego doszło do wydania zaskarżonej decyzji, a znaczna część argumentów strony opiera się w istocie na wadliwości zaskarżonej do Sądu decyzji. Nie można zgodzić się przy tym, ze stwierdzeniem, że rozstrzygnięcia decyzji z dnia 10 maja 2010 r. pozostają ze sobą w sprzeczności, bowiem zakaz użytkowania budynku oznacza zakaz użytkowania zgodnie z przeznaczeniem, a nie wyłącza możliwości wykonania wymienionych w decyzji obowiązków. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje oceny zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem, mając na uwadze wiedzę jaką dysponował Sąd I instancji podejmując rozstrzygnięcie. Dlatego też, rozszerzenie argumentów wniosku na etapie zażalenia nie może odnieść zamierzonego skutku. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.