IV SAB/Po 44/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia Z. Mieszkańców Wsi R. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Burmistrza Miasta i Gminy S. na rzecz Stowarzyszenia Z. Mieszkańców Wsi R. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych). Pismem z dnia [...] maja 2010 r. Stowarzyszenie Z. Mieszkańców Wsi R. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy S. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż w dniu 14 czerwca 2010 r. odpowiedział na skargę informując o wcześniejszym przesłaniu żądanego dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z innych przyczyn niż wykazane w pkt 1-2. Zważyć należy, iż bezczynność organu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia takiej informacji w nieprzewidzianej do tej czynności formie prawnej. W rozpatrywanym przypadku skarżony organ wobec złożonego w dniu [...] maja 2010 r. wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostawał w bezczynności do dnia doręczenia skarżącemu żądanego dokumentu, co w niniejszej sprawie nastąpiło już po skutecznym wniesieniu skargi. W tym miejscu należy zauważyć, iż zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 31 maja 2010 r. Organ udzielił odpowiedzi na powyższy wniosek wprawdzie pismem z dnia [...] maja 2010 r., to jednakże ze stempla pocztowego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, iż przesyłka zawierająca odpowiedź na wniosek została wysłana do wnioskodawcy dopiero w dniu 2 czerwca 2010 r. Odbiór powyższej przesyłki nastąpił natomiast w dniu 7 czerwca 2010 r. Z powyższego w ocenie Sądu wynika, iż dopiero po wniesieniu skargi skarżony organ dokonał czynność materialno-technicznej, jaką jest doręczenie kserokopii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W rzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku skargi na zwłokę w załatwieniu sprawy, gdy decyzja merytoryczna została wydana po wniesieniu skargi, ale przed jej rozpatrzeniem przez sąd, postępowanie sądowe podlega umorzeniu, jako bezprzedmiotowe (por. postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 1987 r., IV SAB 14/86, ONSA 1987/1/7). Wskazać należy, iż w sytuacji, gdy organ w bezczynności już nie pozostawał, przestał istnieć cel postępowania sądowego i w konsekwencji Sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to znaczy w przypadku uznania zasadności skargi zobowiązać organ do rozpatrzenia sprawy w sposób prawem przewidzianym. Stąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na mocy art. 201 §1 w zw. z art. 54 § 3 wskazanej ustawy uznając, iż wydanie skarżącemu żądanego protokołu nastąpiło już po wniesieniu skargi. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie dwukrotności stawki minimalnej zauważyć należy, iż zgodnie z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej m.in. przez radcę prawnego obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o jakich powyżej mowa, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349). Jak wskazuje treść § 2 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład jego pracy w przyczynienie się do jej wyjaśnienia oraz rozstrzygnięcia. Opłatę zasądza się na podstawie stawek minimalnych, szczegółowo wyliczonych w tym rozporządzeniu, przy czym opłata nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sporu. Biorąc pod uwagę powyższą regulację oraz charakter rozpatrywanej sprawy oraz fakt, że dotyczy ona bezczynności organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, Sąd doszedł do przekonania, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zasądzenia podwyższonych kosztów zastępstwa procesowego, a wystarczające będzie zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu. MZ