II FZ 622/10

Dnia 17 grudnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 września 2010 roku sygn. akt I SA/Go 608/10 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 6 maja 2010roku nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 21 września 2010 r. o sygn. akt I SA/Go 608/10 odmówił D. W. przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 6 maja 2010 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok. W uzasadnieniu swojego stanowiska Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 31 sierpnia 2010 roku skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi wskazując, że w dniu 20 lipca 2010 roku, otrzymał zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu, a więc termin do jego uiszczenia upływał w dniu 27 lipca 2010 roku. Przyczyną uchybienia terminu było nagłe zasłabnięcie, w drodze do banku, księgowej, która w dniu 27 lipca 2010 roku miała dokonać wpłaty wpisu od skargi. Osoba ta wróciła do zdrowia w dniu 2 sierpnia 2010 roku, jednak ze względu na wiek ( 71 lat), jak również zaniki pamięci związane z zasłabnięciem nie poinformowała skarżącego o nie uiszczeniu wpisu. W związku z powyższym, skarżący o uchybieniu terminu dowiedział się w dniu 24 sierpnia 2010 roku, tj. w dniu doręczenia jego pełnomocnikowi postanowienia o odrzuceniu skargi. Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia uiszczenia wpisu od skargi. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. Dla wykazania swoich racji, skarżący winien zgodnie z przesłanką określoną w art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie sądu I instancji samo wskazanie na fakt upoważnienia osoby 71 letniej do uiszczenia wpisu od skargi, a także na fakt zaników pamięci tejże osoby stanowi tylko przedstawienie twierdzeń skarżącego. Wnioskodawca nie przedstawił natomiast żadnych okoliczności je uprawdopodabniających, do których WSA zaliczył przedstawienie zwolnienia lekarskiego księgowej odnoszącego się do wskazanego okresu, czy też umowy o pracę, dostarczenie dokumentu z którego wynikałby wiek pracownika itp. We wniesionym dnia 5 października 2010 roku zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie, zarzucając sądowi I instancji naruszenie art. 87 § 2 w związku z art. 86 § 1 p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienia wniosku strony mimo uprawdopodobnienia, w stopniu wystarczającym, okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu, na skutek wystąpienia nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych zdarzeń losowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne, rozstrzygnięcie sąd I instancji odpowiada bowiem prawu choć Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe wynika z faktu, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego do uchybienie terminu w sprawie niniejszej doszło z winy skarżącego. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Zgodnie zaś z art. 87 § 2 powołanej ustawy, we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce wtedy, gdy dokonanie czynności po terminie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W niniejszej sprawie skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi powołał się na okoliczność zasłabnięcia swojej księgowej w drodze do banku, do którego szła w celu realizacji przelewu. Ze znajdującego się w aktach zwolnienia lekarskiego bezspornie wynika, iż w dniu 2 sierpnia br. pracownica skarżącego powróciła do pracy. Wówczas to skarżący należycie dbając o swoje interesy winien zainteresować się czy jego dyspozycja uiszczenia wpisu od skargi w sprawie niniejszej została zrealizowana, zwłaszcza, iż znana mu okoliczność zasłabnięcia księgowej w drodze do banku wskazywała, że nieudało się jej zrealizować zaplanowanych w nim płatności. Stąd też złe samopoczucie księgowej utrzymujące się po wypadku i jej zaniki pamięci nie mogą usprawiedliwiać niedbalstwa skarżącego w trosce o swoje interesy, wszak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest on odpowiedzialny za zaniedbania pracowników którymi się posługuje. Skarżący miał przecież świadomość wszczęcia procedury sądowej oraz koniczności uiszczenia wpisu od skargi. Zły stan zdrowia pracownika nawet poparty dokumentacją lekarską nie uprawdopodabnia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu. Dopuszczenie takiego pracownika do pracy to decyzja pracodawcy, który powinien wykazać szczególną staranności w kontroli zleconych pracownikowi czynności. Nie dochowanie należytej staranności w zabezpieczeniu właściwego funkcjonowania firmy przesądza o możliwości postawienia zarzutu niedbalstwa skarżącemu, a to z kolei nie zezwala na przywrócenie mu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji