II SA/Ke 363/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. S. i J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewody na rzecz Z. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Ke 363/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Starosta, na podstawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce Akcyjnej [...] z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] (wieża antenowa, sześć anten sektorowych o azymutach 100, 1800, 2700, sześć anten radiolinii, instalacja elektryczna, kontener technologiczny i ogrodzenie), zlokalizowanej na działkach nr ew. 1/56 i 1/57 przy ul. [...] w [...]. Rozpatrując odwołanie wniesione przez Z. i J. S. oraz B. i A. O., Wojewoda decyzją z dnia [...] uchylił powyższe rozstrzygnięcie Starosty w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia w tej części pozwolenia na budowę i w tym zakresie zatwierdził zmieniony projekt zagospodarowania terenu i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z tym projektem. W pozostałej części Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że sprawa pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] przy ul. [...] w [..] była już przedmiotem rozpatrywania przez organy obu instancji. Decyzją z dnia [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie S.A. w [...] pozwolenia na budowę tej stacji, a decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. W uwzględnieniu skargi wniesionej przez J. i Z. S., wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję organu II-giej instancji. W ocenie Sądu, w związku z faktem, iż inwestor – Spółka [...] nie jest właścicielem nieruchomości, na której zamierza postawić stację, w sytuacji gdy teren inwestycji został powiększony, należało od niego zażądać aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ponownym postępowaniu należało też wyjaśnić, czy zmieniony projekt jest zgodny z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności, czy projektowana inwestycja mieści się w terenie określonym na załączniku do tej decyzji. Ponadto, pierwotny projekt przewidywał budowę ogrodzenia, podczas gdy z nowego projektu wynika, że inwestor zrezygnował z jego budowy. Projekt w tej części jest niekonsekwentny, gdyż w części opisowej wskazano, że projektuje się nowe ogrodzenie, tymczasem w informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wyeliminowano pozycję związaną z montażem ogrodzenia. Rozpatrując sprawę ponownie w trybie odwoławczym, Wojewoda przytoczył treść art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane i podkreślił, że na przedmiotowym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej [...] – 12564,na działkach nr 1/56 i 1/57 przy ul. [...] w [...] W załączniku nr 1 do tej decyzji wskazano teren inwestycji. Po dokonaniu analizy co do zgodności projektu budowlanego z powyższą decyzją Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja określa warunki i wymagania w zakresie: ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi odnośnie infrastruktury technicznej i komunikacji, a także ochrony interesów osób trzecich. Organ dokonał także porównania części rysunkowej określającej obszar inwestycji A-B-C-D (załącznik nr 1 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) ze zmienionym projektem zagospodarowania terenu i stwierdził, że wszystkie elementy inwestycji wymagające pozwolenia na budowę, a tym samym wymagające decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, znajdują się na terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi przebiegającymi przez w/w punkty, zaś poza ten obszar wychodzi jedynie utwardzenie terenu przedmiotowej inwestycji oraz projektowane ogrodzenie. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 29 ust.2 pkt 5 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych, zaś stosownie do art. 29 ust.1 pkt 23 tego Prawa, budowa ogrodzeń zwolniona jest z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) przewiduje, że roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę, nie wymagają także wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ podkreślił, że projektowane anteny telefonii komórkowej, usytuowane na wysokościach i azymutach podanych w dokumentacji projektowej, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Tym samym planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewoda stwierdził także, iż projekt budowlany pozostaje w zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Projekt jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację bioz. Jeśli chodzi o kwestie ogrodzenia organ podkreślił – opierając się na rysunkach ogrodzenia, określonych w projekcie budowlanym jako nieaktualne - że znajduje się ono na działce tego samego właściciela i nie jest usytuowane od strony miejsca publicznego. Z rysunków wynika, że miałoby ono wysokość większą niż 2,20 m, a więc stosownie do art. 30 ust.1 pkt 3 Prawa budowlanego objęte jest procedurą zgłoszenia, jednak z uwagi na upływ terminu z art. 30 ust. 5 ustawy, organ nie może wnosić zastrzeżeń do tego obiektu. W tej sytuacji brak jednoznacznie określonej wysokości ogrodzenia jest bez znaczenia. Wojewoda uznał, że złożone przez inwestora oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest wystarczające, wynika ono z umowy dzierżawy z dnia 28 lutego 2008r. zawartej pomiędzy inwestorem i właścicielami działek nr 1/56 i 1/57 położonych w [...]. Właściciel działek ma zapewniony udział w postępowaniu i nie wnosił w jego toku żadnych uwag ani zastrzeżeń. Sprawa ewentualnego niedotrzymania warunków w/w umowy dzierżawy (np. zajęcie większej powierzchni działki) ma charakter cywilno-prawny, a niewywiązywanie się stron z warunków w niej zawartych nie może być rozstrzygane w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. W tej sytuacji nie było podstaw do żądania nowego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zarzuty zawarte w odwołaniu Wojewoda uznał za niezasadne zarówno w jego ocenie, jak i w ocenie Sądu podkreślając, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie zależy od uznania organów administracji architektoniczno-budowlanej, a właściwy organ nie może odmówić pozwolenia na budowę jeżeli stwierdzi, że inwestor spełnił wszystkie warunki wymagane prawem. W skardze od powyższego rozstrzygnięcia wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. i J. S. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, - błędne ustalenia lokalizacji inwestycji w aspekcie miejsc dostępnych dla ludności i przyjęcie, iż są to tylko miejsca przecięcia ich przez oś główną wiązki promieniowania anteny mimo, że pole elektromagnetyczne każdej anteny rozchodzi się w różnych kierunkach na określonej przestrzeni, a nie jedynie w linii prostej, jak ustalił to organ orzekający, a miejsca dostępne dla ludności są we wszystkich płaszczyznach na odległości 40 m, - nie uwzględnienie w ustaleniach i rozważaniach bliskości (bezpośredniego sąsiedztwa) obiektów mieszkalnych, jak również innych obiektów przeznaczonych do obsługi ludności (usytuowanych od 5 do 40 m), znajdujących się dookoła planowanej inwestycji, której anteny sektorowe mają być ustawione na aż trzech azymutach, - naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez nie podjęcie wszystkich niezbędnych kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także niekompletne zebranie, rozpatrzenie i ocenę materiału dowodowego, skutkujące brakiem ustosunkowania się do zarzutów odwołujących się, a tym samym nie rozpoznaniem sprawy co do istoty. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że organ II-giej instancji nie dostrzegł wad decyzji Starosty, mimo, że zarzuty odwołujących się nie zostały przez Starostę w ogóle rozpatrzone, jak również nie uwzględnił w sposób kompletny wskazań WSA zawartych w wyroku z dnia 2 grudnia 2009r. Ponadto, przepisy art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 i art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, nie dawały organom podstaw do pozytywnej weryfikacji wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powołując się na wydruk ze strony internetowej materiału dla uczniów liceów dot. szkodliwości promieniowania izotropowego oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów ( Dz. U. Nr 1192 poz. 1883) skarżący zarzucili również, że organy z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 kpa nie wyjaśniły należycie sprawy albowiem nie dokonały weryfikacji analizy środowiskowej w aspekcie zgodności z wszelkimi obowiązującymi przepisami. Zakwestionowali także prawidłowość ustaleń organów odnośnie miejsc niedostępnych dla ludności, zarzucając, iż są to nie tylko miejsca przecięcia ich przez oś główną wiązki promieniowania albowiem pole elektromagnetyczne z każdej anteny rozchodzi się w różnych kierunkach na określonej przestrzeni, a nie w linii prostej, jak to ustaliły organy. Podnieśli także, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego została wydana z naruszeniem prawa, albowiem postępowanie toczyło się bez ich udziału, co skutkowało wniesieniem przez nich wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto, skarżący zakwestionowali prawidłowość uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie ogrodzenia. Jeżeli bowiem ogrodzenie i utwardzenie terenu było objęte zakresem inwestycji, to organ administracji nie może powoływać się na okoliczność zbędności wydania w tym zakresie decyzji, wyłącznie w celu uznania dokumentacji złożonej przez inwestora jako kompletnej i prawidłowej. Różnice dotyczące obszaru inwestycji również nie zostały właściwie wyjaśnione, a już na pewno niewłaściwie uzasadnione w zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do badania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem stwierdzić należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a zatem znajdzie w niej zastosowanie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zgodnie z którym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji, w toku przeprowadzanej aktualnie kontroli, Sąd winien przede wszystkim zbadać, czy organy zastosowały się do wskazań i oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sygn. akt [...]. Przypomnienia wymaga, że jednym z powodów, dla których Sąd uchylił decyzję Wojewody w w/w sprawie był fakt, że w toku postępowania odwoławczego organ - dostrzegając, że projekt budowlany w części dot. zagospodarowania terenu narusza prawo poprzez zaprojektowanie usytuowania kontenera w odległości od granicy działki naruszającej przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – zobowiązał inwestora do zmiany projektu w tym zakresie (w następstwie czego projekt został poprawiony), co nie znalazło jednak odzwierciedlenia w sentencji zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, którą to decyzją Starosta zatwierdził pierwotny projekt. Sąd podkreślił, że tak wydana decyzja jest wewnętrznie sprzeczna, co narusza przepisy art. 107 kpa, gdyż nie wiadomo, który projekt inwestor ma prawo realizować i nakazał - w wypadku korzystnych dla inwestora wyników uzupełniającego postępowania – aby organ odwoławczy miał na uwadze, że zatwierdzenie zmienionego projektu budowlanego wymaga wcześniejszego uchylenia decyzji organu I instancji oraz wydanego przez ten organ pozwolenia na budowę. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda, powołując przepis art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił decyzję Starosty z dnia [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia w tej części pozwolenia na budowę i w tym zakresie zatwierdził zmieniony projekt zagospodarowania terenu i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z tym projektem. W pozostałej części Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ponieważ decyzja organu odwoławczego nie opisuje zakresu inwestycji objętej projektem budowlanym i wnioskiem inwestora, a jedynie w sposób ogólny zatwierdza zmieniony projekt zagospodarowania terenu i udziela pozwolenia na budowę zgodnie z tym projektem (utrzymując jednocześnie w mocy decyzję organu I-szej instancji w pozostałej części), znaczenia nabierają uwagi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie [...], dotyczące konsekwencji zmian dokonanych w projekcie. Sąd podkreślił mianowicie, że "pierwotny projekt przewidywał budowę ogrodzenia, podczas gdy z nowego projektu zdaje się wynikać, że inwestor zrezygnował z ogrodzenia, chociaż w zasadzie projekt po zmianie w tej części jest niekonsekwentny (na str. 9 projektu zagospodarowania terenu w pkt. 3 "Ogrodzenie stacji" po wykreśleniu słowa "Nie" wskazano, że projektuje się nowe ogrodzenie, tymczasem w informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na str. 22 w punkcie dot. zakresu robót dla całego zamierzenia budowlanego wyeliminowano pozycję związaną z montażem ogrodzenia". Takich niekonsekwencji w znajdującym się w aktach projekcie zagospodarowania terenu jest więcej, np. całe strony 9 i 10 pierwotnego projektu, gdzie znajdował się opis ogrodzenia stacji i utwardzenia terenu zostały wykreślone z odręczną adnotacją projektanta "Nieaktualne". Tak samo opisano część graficzną tego projektu – rysunek przedstawiający ogrodzenie stacji. Z drugiej strony jednak, pomijając podkreślony już wyżej zapis zawarty na str. 9 zmienionego projektu, z akt nie wynika, aby inwestor cofnął wniosek w zakresie ogrodzenia, co nakazywałoby co najmniej okoliczność tę wyjaśnić. Nabiera ona bowiem szczególnego znaczenia wobec treści sentencji zaskarżonej decyzji, która nie wskazuje jednoznacznie na to, czy Wojewoda zatwierdził projekt w zakresie ogrodzenia i także w tej części udzielił pozwolenia na budowę - czy też nie. Z uwagi na wskazane wyżej sprzeczności, ze zmienionego (i zatwierdzonego zaskarżoną decyzją) projektu zagospodarowania terenu faktu tego nie można wywieść w sposób jednoznaczny, a dodatkową trudność w odczytaniu zakresu udzielonego pozwolenia na budowę powoduje utrzymanie przez Wojewodę w mocy decyzji Starosty w pozostałej części, gdyż Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę nie tylko samej stacji bazowej, ale także jej ogrodzenia. W tej sytuacji zaskarżona decyzja jest nieczytelna i nie można na jej podstawie ustalić, jaki zakres przedsięwzięcia inwestor ma prawo realizować, a w szczególności, czy obejmuje ona ogrodzenie stacji. Narusza w ten sposób: - art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa poprzez brak jasnego oznaczenia przedmiotu sprawy oraz - art. 7 i 77 § 1 kpa wobec niewyjaśnienia treści wniosku inwestora co do zakresu inwestycji objętej tym wnioskiem i tym samym niemożności rzetelnego wypełnienia dyspozycji art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego, a ponieważ uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, że wagi wskazanych naruszeń nie umniejszają podnoszone w uzasadnieniu decyzji okoliczności, iż zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 23 Prawa budowlanego budowa ogrodzeń nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a z uwagi na upływ terminu z art. 30 ust. 5 tego Prawa, organ nie może "wnosić zastrzeżeń do tego obiektu". Rozważania Wojewody odnoszące się do ogrodzenia zdają się przy tym wskazywać, że organ przyjął, iż inwestor objął wnioskiem także budowę ogrodzenia, gdyż w przeciwnym razie zawarcie ich w uzasadnieniu decyzji byłoby bezprzedmiotowe. Skoro tak, to podkreślony przez organ odwoławczy pogląd, iż na tego typu roboty budowlane nie jest wymagane pozwolenie na budowę (niezależnie od oceny jego trafności w stanie faktycznym sprawy) winien był – z logicznego punktu widzenia - skutkować stosownym rozstrzygnięciem zawartym w sentencji decyzji. Podkreślić jednak należy, że stosownie do art. 33 ust.1 ustawy, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego i jeżeli inwestor obejmuje we wniosku o udzielenie takiego pozwolenia roboty budowlane, które realizowane samodzielnie nie wymagają wprawdzie pozwolenia na budowę (jak np. ogrodzenie obiektu budowlanego), lecz z głównym obiektem stanowią jednolitą całość funkcjonalną, organ udzielając pozwolenia na budowę winien nim objąć całe zamierzenie budowlane, łącznie z robotami, które np. wymagają jedynie zgłoszenia. Dlatego ważnym jest ustalenie zakresu wniosku inwestora i powiązanie go z treścią znajdującego się w aktach projektu budowlanego. Okoliczność ta ma także znaczenie dla oceny prawidłowości realizacji przez Wojewodę wskazań Sądu dotyczących przeprowadzenia analizy zgodności nowego, zmienionego projektu z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z porównania map: znajdującej się w projekcie zagospodarowania terenu i stanowiącej załącznik do decyzji z [...] wynika, że stacja bazowa, mimo zmienionych odległości od granic z sąsiednimi nieruchomościami nadal mieści się w terenie, oznaczonym linią przebiegającą przez punkty A-B-C-D. Poza tym terenem znajduje się ewentualne ogrodzenie oraz utwardzenie terenu. Pogląd organu, że okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę zgodności projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego (gdyż zgodnie z art. 50 ust.2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę nie wymagają także wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), byłby zasadny jedynie w razie ustalenia, że inwestor nie objął zamiaru ogrodzenia stacji wnioskiem o pozwolenie na budowę. Podkreślenia bowiem wymaga, że w pkt 1 decyzji lokalizacyjnej mówi się wprawdzie tylko o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej [...], jednak w pkt 2 lit.a) tej decyzji, przy określeniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, następuje opis całej inwestycji, składającej się także z ogrodzenia stacji. Dlatego uznać należy, że sprawdzenie zgodności, o jakim mowa w art. 35 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego winno nastąpić przy uwzględnieniu pełnego zakresu planowanej inwestycji, a nie tylko jej części; w pierwszej kolejności niezbędnym jest jednak ustalenie treści wniosku inwestora, a w szczególności wyjaśnienie, czy obejmuje on także budowę ogrodzenia stacji. Co się zaś tyczy kwestii związanych z utwardzeniem terenu, to istotnie tego typu prace budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę (art. 29 ust.2 pkt 4 w zw. z art. 30 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego), przy czym istotniejsza jest okoliczność, że wniosek inwestora z dnia 24 lutego 2009r. nie obejmuje utwardzenia, podobnie decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie obejmuje swoim zakresem utwardzenia terenu stacji; o sposobie zagospodarowania terenu poprzez wysypanie terenu stacji żwirem mowa jest jedynie w zmienionym projekcie zagospodarowania działki na str. 10, przy czym z opisu wynika, że chodzi o teren o kształcie prostokąta o wymiarach 10,15m x 8,15m, a zatem wymiarowo taki sam jak przed zmianą projektu (zgodnie z projektem teren wydzierżawiony pod stację jest natomiast większy i ma wymiary 8,15m x 11,5m). Co się zaś tyczy posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, że skoro znajdujące się w aktach oświadczenie dotyczy działek nr 1/57 i 1/56, to jest ono wystarczające dla potrzeb niniejszej sprawy, gdyż zgodnie z wnioskiem i projektem budowlanym, na tych właśnie działkach inwestor zaplanował realizację przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto na art. 152 tej samej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., przy czym na zasądzoną kwotę składa się wpis uiszczony przez skarżącą Z. S. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy ustali, czy po zmianie projektu zagospodarowania działki inwestor podtrzymuje złożony wniosek o udzielnie pozwolenia na budowę stacji bazowej wraz z ogrodzeniem, a następnie – mając na uwadze przedstawione wyżej wywody prawne – oceni zgodność zmienionego projektu z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w szczególności, czy całość objętej wnioskiem inwestycji mieści się w terenie określonym na załączniku do tej decyzji. Organ odwoławczy sprawdzi także losy postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją lokalizacyjną. Jak wynika z ustaleń poczynionych w toku postępowania sądowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I-szej instancji odmawiającą wznowienia, organ sprawdzi zatem, czy decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym – w kontekście rozpoznania ewentualnej skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Jeśli natomiast chodzi o zawarte w skardze zarzuty, to w zdecydowanej większości stanowią one powtórzenie argumentów zawartych w skardze, którą rozpoznawał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie [...]. Z mocy art. 153 p.p.s.a. stanowisko prawne, jakie wówczas wyraził Sąd, jest nadal wiążące, a co za tym idzie zarzuty skargi uznać należy za niezasadne. Przypomnienia jedynie wymaga, że już w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wskazano, że inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.08.2007r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. ( Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.). Dlatego organy w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, iż inwestor nie miał obowiązku dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani też raportu o oddziaływaniu na środowisko. Ustalenie to wynika z faktu, że zgodnie z projektem anteny mają być umieszczone na wysokości 25 metrów, a ich szkodliwe dla ludzi oddziaływanie występuje na wysokości niedostępnej dla ludności (powyżej 20 metrów podczas, gdy wokół planowanej inwestycji występuje niska zabudowa - do 8 metrów). Nieuzasadniony jest zarzut, jakoby ustalając miejsce dostępne dla ludności organy brały pod uwagę tylko miejsca "przecięcia ich przez oś główną wiązki", skoro z dołączonej do wniosku analizy środowiskowej wynika, iż badając odległości, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia uwzględniono rozchodzenie się wiązki. Z analizy środowiskowej wynika, że w zasięgu występowania pól elektromagnetycznych o gęstości większej lub równej 0,1 W/m² nie występują miejsca przebywania i zamieszkiwania ludzi, i że stacja bazowa będzie spełniać wymagania w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192 za 2003r. poz. 1883). Ponadto określając w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004r., rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Rada Ministrów niewątpliwie uwzględniła zawartą w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003r. regulację dotyczącą dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku. W tej sytuacji zarzuty, że organy w niniejszej sprawie naruszyły przepisy art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 63 i 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, należy uznać za niezasadne.