II SA/Rz 334/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji umarzającej postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2009 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi "A" spółki z o.o. z siedzibą w W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n. "stacja bazowa telefonii komórkowej UMTS [...] na istniejącym budynku na działce nr 411 w obr. 215 przy ul. [...] w R.". Z akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Spółka A sp. z o.o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika A. W. w dniu [...] grudnia 2006 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o wydanie decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "stacja bazowa telefonii UMTS [...]" na działce nr 411 obr. 215 położonej przy ulicy [...] w R. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., opisaną na wstępie umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji określonej we wniosku, decyzja ta stała się ostateczna. Jako podstawę tej decyzji organ wskazał art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., określanej dalej jako upizp). W uzasadnieniu organ powołując się na art. 30 ust. 1 pkt 3 c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., wyjaśnił, że roboty budowlane polegające na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne będących instalacjami w rozumieniu "ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska", zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, wymagają zaś zgłoszenia właściwemu organowi. Konkludując podniósł, że po myśli art. 50 ust 2 pkt 2 upizp nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. W dniu [...] listopada 2008 r. B. K. i K. D. wystąpili do Prezydenta Miasta [...] z wnioskami o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w.w. decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] stycznia 2007 r. Prezydent postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] wznowił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r. oraz umorzył wznowione postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji złożyła A sp. z o.o. w W. reprezentowana przez radcę prawnego P. W. Następnie SKO postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] postanowiło wszcząć z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., działając na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu Kolegium zwróciło uwagę, że w toku postępowania odwoławczego skład orzekający uznał, że istnieje potrzeba dokładnej analizy decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 2007 r. celem ustalenia, czy nie występuje podstawa do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji, określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności z rażącym naruszeniem art. 50 ust. 2 pkt 2 upizp. SKO decyzją z dnia [...] września 2009 r., nr [...] stwierdziło nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Jako podstawę decyzji wskazano art. 104 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzja Prezydenta z dnia [...] stycznia 2007 r. obarczona jest wadami mającymi charakter rażącego naruszenia prawa, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności podniosło, że wnioskowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego. W jego ocenie budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z masztem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wykazało, że wniosek inwestora nie spełniał wszystkich elementów określonych w art. 52 ust. 2 upizp, co spowodowało brak ustalenia przez Prezydenta w sposób bezsporny przedmiotu postępowania. Organ I instancji nie ustalił czy inwestycja objęta wnioskiem zalicza się do obiektu budowlanego, czy też nie, czym naruszył art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Dodatkowo Kolegium zarzuciło Prezydentowi rażące naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na to, że zebrane materiały dowodowe nie pozwalały na umorzenie postępowania. Dołączone przez wnioskodawców do wniosku wypisy z rejestru gruntów określiło jako niespełniające wymogów z art. 76 k.p.a., z uwagi na brak uwierzytelnienia odpisów, analogicznie jak w przypadku map oraz pełnomocnictwa. Konkludując Kolegium nie zgodziło się z tezą o wywołaniu przez inkryminowaną decyzję nieodwracalnych skutków prawnych. Wyjaśniło, że przepis art. 156 § 2 k.p.a. odnosi nieodwracalność skutków do zdarzeń prawnych, a nie do stanu faktycznego, naprowadzając, że wykonanie robót należy zaliczyć do zdarzeń faktycznych, a nie skutków prawnych. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazało na wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1486, Lex nr 302447 oraz wyrok NSA z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1055/06, Lex nr 372225. Od tej decyzji A sp. z o. o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego P. W., złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie wszczętego z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 2007 r. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że decyzja o umorzeniu postępowania została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 50 ust. 2 pkt 2 upizp oraz art. 28, 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c upb przez bezpodstawne przyjęcie, że inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego dla przedmiotowej inwestycji wymagana była też decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, art. 7, art. 8, art. 80, art. 77 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a. przez błędne stwierdzenie, że brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy z materiałów sprawy wynika, że Prezydent prawidłowo zastosował art. 105 § 1 k.p.a. po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, zgodnie z w/w art. 7, 77 i 80 k.p.a., a także wobec zaistnienia w sprawie okoliczności wskazanych przez art. 29 ust. 2 pkt 15 upb oraz art. 50 ust. 2 pkt 2 upizp. W obszernym uzasadnieniu odwołująca się Spółka przedstawiła stan faktyczny sprawy, stanowisko Kolegium i własne stanowisko. Wskazała, ze Prezydent wydając decyzję o umorzeniu postępowania nie naruszył art. 50 ust. 2 pkt 3 upizp, nie też art. 28 upb, gdyż zwolnienie z pozwolenia na budowę miało oparcie w art. 29 ust. 2 pkt 15 upb, a dodatkowe potwierdzenie wydanego rozstrzygnięcia znajduje w art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c upb. Szczegółowy wywód pełnomocnika Spółki sprowadza się do konkluzji, że inwestycja A polegająca na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Reasumując wskazano, że anteny oraz maszt antenowy wraz z ich konstrukcją wsporczą składają się na jedno urządzenie stanowiące całość techniczną, które zostało objęte hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 15 upb oraz, co za tym idzie art., 30 ust. 1 pkt 3 lit. c upb w brzemieniu z dnia wydania decyzji organu oraz art. 50 ust. 2 pkt 2 upizp. Na poparcie swojego poglądu pełnomocnik Spółki wskazał na szereg wyroków sądów administracyjnych, podając że wynika z nich, iż roboty budowlane jak w tej sprawie nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, co jest bezpośrednio związane z brakiem obowiązku o lokalizacji inwestycji celu publicznego. SKO po rozpoznaniu powyższego wniosku decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] opisaną na wstępie utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2009 r. Uzasadniając decyzję Kolegium wyjaśniło na czym polega instytucja stwierdzenia nieważności na zasadzie art. 156 k.p.a. Podtrzymało swoje stanowisko prezentowane we wcześniejszej decyzji, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż zawiera wadę, która nakazuje wyeliminowanie analizowanego aktu administracyjnego z obrotu prawnego. Nie zgodziło się z poglądem zawartym we wniosku pełnomocnika Spółki, że w/w decyzja Prezydenta nie narusza prawa w sposób rażący. Kolegium powtórzyło, że podstawą stwierdzenia nieważności nie było rażące naruszenie prawa budowlanego, czy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz rażące naruszenie prawa proceduralnego, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 105 § 1 k.p.a. Faktem jest, że wbrew wyraźnemu brzmieniu art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c upizp wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie zawierał charakterystyki inwestycji /określonej tymi przepisami/, stąd też doszło do naruszenia w/w przepisów proceduralnych. Zatem przedwczesną była teza, że planowana inwestycja jest inwestycją niewymagającą pozwolenia na budowę, a co za tym idzie niewymagającą decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przytaczanie szczegółowych parametrów inwestycji i dokonywanie jej charakterystyki w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest spóźnione, obowiązkiem inwestora było bowiem przedstawić te dane we wniosku, a w przypadku ich braku organ winien był wezwać o uzupełnienie w tym zakresie. Nieustalenie zaś przedmiotu postępowania, stanowi rażące naruszenie przepisów proceduralnych art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Skargę na tę decyzję wiosła A sp. z o. o. w W., reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego P. W., domagając się o jej uchylenia w całości oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2009 r., a także zasądzenia na rzecz skarżącej od Kolegium zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono: naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja o umorzeniu postępowania została wydana z "rażącym naruszeniem prawo", tj. rażącym naruszeniem art. 7, 77 § 1, 105 § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 92 ust. 2 pkt 2 lit. b i c oraz art. 50 ust. 2 pkt 2 upizp i art. 28, 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c upb, w brzmieniu z dnia wydania decyzji o umorzeniu postępowania, - art. 50 ust. 2 pkt 2 upizp oraz art. 28, 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b i c upb, w brzmieniu z dnia wydania decyzji o umorzeniu postępowania poprzez bezpodstawne przyjęcie, że inwestycja A wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, wobec czego dla tej inwestycji wymagana była również decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, - art. 7, 80, 77 § 1 i 105 § 1 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie, że brak było podstaw do utrzymania w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji A p.n. "stacja bazowa telefonii komórkowej UMTS [...] na istniejącym budynku na działce nr 411 w obrębie 215 przy ul. [...] w R., gdy z materiałów sprawy wynika, że Prezydent Miasta [...] prawidłowo zastosował art. 105 § 1 k.p.a., po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego zgodnie z art. 7, 77 i 80 k.p.a., a także wobec zaistnienia w sprawie okoliczności wskazanych przez art. 29 ust. 2 pkt 15 upb oraz art. 50 ust. 2 pkt 2 upizp. W obszernym uzasadnieniu skargi została zawarta argumentacja co do istoty zgodna z przedstawioną wcześniej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, a zgodnie z jego brzmieniem Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z powyższym uwzględnienie skargi – a w myśl art. 145 § 1 pkt 1 – 3 powyższej ustawy polega ono na uchyleniu decyzji, stwierdzeniu jej nieważności lub niezgodności z prawem – może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że kwestionowana w skardze decyzja jest dotknięta naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy bądź naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, czy też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa z przyczyn określonych w K.p.a. lub w innych przepisach. Sąd – w ramach sprawowanej kontroli legalności – stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Dokonując kontroli w omówionym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia i dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] września 2009 r. /[...]/, stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., /[...]/ o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n. "stacja bazowa telefonii komórkowej UMTS [...] na istniejącym budynku na działce nr 411 w obr. 215 przy ul. [...] w R.". W rozpoznawanej sprawie sporną kwestią jest to, czy ocena organu orzekającego w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, że wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] przez Prezydenta Miasta [...] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji p.n. "stacja bazowa telefonii komórkowej UMCS [...] na istniejącym budynku na działce nr 411 w obr. 215 przy ul. [...] w R." nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, była uzasadniona. Zdaniem Sądu, pogląd ten nie zasługuje na akceptację. Przede wszystkim należy zauważyć, że instytucja stwierdzenia nieważności – należąca do nadzwyczajnych trybów postępowania – daje możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych ściśle określonymi, wyliczonymi w art. 156 K.p.a. zasadami. Podstawowym elementem odróżniającym postępowanie trybu nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności od postępowania administracyjnego trybu zwykłego jest przedmiot postępowania. W tym ostatnim, tj. w trybie zwykłym wszczyna się postępowanie w celu rozpatrzenia interesów prawnych lub obowiązków stron, stanowiących zagadnienie otwarte w tym sensie, że jeszcze w ogóle o nich nie rozstrzygano. Natomiast przedmiotem postępowania w trybie nadzwyczajnym w sprawie stwierdzenia nieważności jest dalszy byt prawny decyzji z wadami określonego rodzaju, a więc nie dotyczy ono tych praw i obowiązków, o których już rozstrzygnięto w decyzji, lecz jej samej, jako wadliwego aktu prawnego. Jak podnosi J. Borkowski "Nieważność decyzji administracyjnej" ZOO – Łódź – Zielona Góra 1997 r., str. 137 jest to przedmiot postępowania nowy w stosunku do tego, który rozpatrywano w trybie zwykłym. Zatem, co oczywiste być musi, nie można wszcząć postępowania w trybie nadzwyczajnym, dopóki nie zostanie wydana decyzja w trybie zwykłym. Przepis art. 156 § 1 K.p.a. wylicza w swej treści wyczerpująco wady decyzji stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa /art. 156 § 1 pkt 2 in fine/. Pojęcie rażącego naruszenia prawa nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Natomiast w orzecznictwie sądowym prezentowany jest konsekwentnie pogląd, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględnić obowiązującą zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ex tunc. Wynika z powyższego, że nie każde naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Niewątpliwie jest nim naruszenie normy prawnej nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych. W tezie wyroku NSA z dnia 21 listopada 1994 r., III SA 388/94 /Prawo gospodarcze 1995, Nr 8, str. 11/ stwierdzono "...tam, gdzie wchodzi w grę rozbieżność w wykładni prawa nie można mówić o jego rażącym naruszeniu /art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a./". Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w świetle art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. nie mogą być błędy w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny /vide wyrok NSA z dnia 10 września 1997 r., III SA 1148/96/. W tezie wyroku NSA z dnai 11 maja 1994 r., III SA 1705/93/Wspólnota 1994, Nr 42, str. 16/ stwierdza się, że z rażącym naruszeniem prawa ma się do czynienia nie w przypadku sporu o wykładnię prawa, lecz wówczas gdy chodzi o "działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie". Trzeba nadto wskazać, że jako rażące kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego, lecz także przepisy kompetencyjne, jak również przepisy procesowe./B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Wyd. C.H. Beck Warszawa 1996 r., str. 717/. Sąd in merito podziela powyższe poglądy i dokonawszy oceny prawnej dołączonej do akt dokumentacji sprawy stwierdza, że nie znajduje podstaw do uznania, iż przy wydawaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Prezydent Miasta [...] zaniedbał obowiązki proceduralne, tj. rażąco naruszył art. 7, 77 § 1, 107 § 3 i 105 § 1 K.p.a. i tym samym decyzja ta dotknięta jest kwalifikowana wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. W szczególności nie można zgodzić się z organem orzekającym w nadzwyczajnym trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji, jakoby przedmiot postępowania trybu zwykłego został nieprawidłowo ustalony i przy tym nie jest zasadne wyprowadzenie rażącego naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Otóż lektura decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. /[...]/, jak i załączonych do niej dokumentów wskazuje w sposób wyraźny, że przedmiotem postępowania w trybie zwykłym było ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, co podlega unormowaniu przepisów Rozdziału 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Określone przez A Sp. z o.o. w W. zamierzenie inwestycyjne /we wniosku z daty wpływu do UM w R [...].12.2006r./, przez organ orzekający w tym trybie, zostało zakwalifikowane jako zamiar inwestycyjny polegający na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, a więc takie dla którego z mocy wyraźnego wskazania art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) właściwy jest tryb zgłoszenia właściwemu organowi /a więc nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę/. Powyższe doprowadziło wspomniany organ do umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla w/w zamiaru inwestycyjnego na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja umarzająca postępowanie kończy sprawę pod względem procesowym przed organem pierwszej instancji lub drugiej instancji lub też w trybie nadzwyczajnym. Taka decyzja nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach lub obowiązkach stron, lecz wywierany przez nią skutek prawny jest w postaci stwierdzenia, że nie ma przesłanek do orzekania co do istoty sprawy i kończy zawiłość sprawy w drugiej instancji. Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. przesłanka umorzenia postępowania jest jako bezprzedmiotowość "z jakiejkolwiek przyczyny", czyli z każdej przyczyny powodującej brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego co do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. Z kolei z unormowania art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro więc w takim przypadku z inicjatywy inwestora wszczęte zostało postępowanie w celu ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, to jego zakończenie w sposób przewidziany w art. 105 § 1 K.p.a., a więc pod względem procesowym jest prawidłowe, w szczególności nie jest niezgodnym z prawem uchylaniem się organu od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym nie jest trafny pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2009 r. /[...]/, że wydana w trybie zwykłym decyzja z dnia [...] stycznia 2007 r. /[...]/ jest decyzją przedwczesną, a przez to wadliwą i to ze skutkiem prowadzącym do stwierdzenia nieważności w myśl art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. W rozważaniach tych nie wolno było pominąć oceny dokonanej przez organ orzekający w zwykłym trybie kwalifikacji zamiaru inwestycyjnego wskazanego przez A Sp. z o.o. we wniosku /z datą wpływu do UM [...] [...].12.2006 r./. Sąd podziela jego pogląd, że w dacie wydania decyzji z powołaniem się na art. 105 § 1 K.p.a. określony we wniosku zamiar inwestycyjny jako objęty hipotezą art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane nie wymagał pozwolenia na budowę, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c tej ustawy. Trzeba też zauważyć, że w dacie podejmowania tej decyzji powszechnie dostępne były orzeczenia sądów administracyjnych w podobnych sprawach. I tak na przykład w wyroku NSA z dnia 16 maja 2005 r. II OSK 619/07 stwierdzono, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zwolniona jest całość urządzeń składającej się na stację telefonii komórkowej, co obejmuje również antenowe konstrukcje wsporcze /maszty/. W orzecznictwie sądów administracyjnych z okresu jednakże już po wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. /[...]/ zaprezentowany został pogląd, co przyznaje się też w zaskarżonej decyzji, wskazujący na konieczność pozwolenia na budowę, wobec kwalifikacji stacji bazowej jako telekomunikacyjnego obiektu budowlanego. Tym samym koniecznym jest wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie może to jednak oznaczać, zwłaszcza w świetle tego, co wcześniej powiedziano, że w/w decyzja z dnia [...] stycznia 2007 r. dotknięta jest kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2009 r. /[...]/ opierała się zatem na wadliwym zapatrywaniu prawnym co do charakteru wadliwości decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. /[...]/, wydanej w trybie zwykłym. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 oraz 200 i 205 § 2 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.