V SA/Wa 532/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2008r. C. Sp. z o.o. wniósł do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym na wniosek Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: UKE) na podstawie wystawionego przez Prezesa UKE tytułu wykonawczego z dnia [...] listopada 2008r. Nr [...] , (dalej: tytuł wykonawczy). Jako podstawę zarzutów wskazano przepis art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tytuł wykonawczy obejmował zobowiązanie do uiszczenia opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie pozwolenia radiowego Nr [...], w miesiącu maju i czerwcu 2008r. z terminem wymagalności [...] czerwca 2008r. oraz w III kwartale 2008r z terminem wymagalności [...] lipca 2008r. C. podniósł również, iż w przedmiotowej sprawie wykonano obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego obejmującego zobowiązanie do uiszczenia opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie pozwolenia radiowego Nr [...] wskazał na fakt, iż płatność wynikająca z w/w pozwolenia radiowego jest płatnością z tego samego tytułu co płatność wynikająca z pozwolenia radiowego Nr [...], która została w całości terminowo uiszczona przez Spółkę. Wskazano także, że kwota odsetek od kwot objętych tytułem wykonawczym wyliczona została nieprawidłowo. W dniu [...] grudnia 2008r Prezes UKE wydał postanowienie nr [...] odrzucające zarzuty jako nieuzasadnione. Po doręczeniu powyższego postanowienia, C. złożył do Prezesa UKE wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy .Wniósł o zajęcie przez niego stanowiska umożliwiającego umorzenie prowadzonego przeciwko Spółce postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy C. podniósł, iż wykonano obowiązek objęty tytułem wykonawczym, oparty na pozwoleniach radiowych Nr [...] i Nr [...], gdyż płatność wynikająca z w/wym. decyzji jest płatnością z tego samego tytułu co płatność wynikająca z pozwoleń radiowych Nr [...] (zmienionego następnie decyzją Nr [...]) i Nr [...]. Skarżąca wskazała, że opłaty wynikające z powyższych decyzji zostały w całości terminowo wniesione przez C. C. zarzucił, że w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2008r organ błędnie uznał, że do katalogu czynników, od których zależy wyliczenie opłaty w radiokomunikacji satelitarnej za jedną częstotliwość należą parametry położenia urządzeń danej stacji, sposób ich nakierowania, obszar działania. Wskazał, że z treści pkt VI Załącznika Nr 2 do rozporz. Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz.U. Nr 24 poz.196 z póżn.zm.), dalej: Rozporządzenie, wynika, iż opłatę wylicza się dla każdej częstotliwości używanej przez daną stację a wyżej wymienione kryteria nie mają znaczenia dla określenia wysokości opłaty. Zdaniem Spółki kwestia lokalizacji anten i obszaru na którym mogą być wykorzystane częstotliwości, jak również nakierowania anten nie mają znaczenia dla ustalenia wysokości opłaty. Ponadto Spółka podniosła, twierdzenie organu, że decyzje obejmujące prawo do dysponowania częstotliwością dotyczą dwóch stacji, jednej położonej na działce przy ul. [...] w W. i drugiej znajdującej się na działce przy ul.[...] w W. jest pozbawione podstaw prawnych. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r [...] Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2008r. W uzasadnieniu organ wskazał, że na rzecz C. Prezes UKE wydał [...] pozwolenia radiowe na używanie urządzeń radiowych w naziemnych stacjach satelitarnych. Dwa z nich, tj. Nr [...] dotyczące stacji [...] oraz Nr [...] dotyczące stacji [...] w zakresie częstotliwości, ich przeznaczenia, a także lokalizacji obu stacji znajdujących się w W. przy.ul. [...] są identyczne. Dwa kolejne pozwolenia radiowe tj. Nr [...] i Nr [...] zmienione następnie decyzją [...] wskazują, że stacje satelitarne zlokalizowane są w W. przy ul. [...]. Za wykorzystywanie częstotliwości przez przedmiotowe stacje satelitarne należą się opłaty określone w pkt VI, ppkt 2 Załącznika Nr 2 do Rozporządzenia. Wynika z niego, iż wysokość opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie stałej satelitarnej służącej do dosyłania sygnałów radiodyfuzyjnych w relacji Ziemia-satelita, wykonywanej za pomocą jednej stacji satelitarnej, za każde 10 kHz wykorzystywanego widma częstotliwości, wynosi 60 zł. Prezes podniósł, że stację satelitarną należy traktować jako funkcjonalną całość umożliwiającą prowadzenie komunikacji z wykorzystaniem określonego transpondera na satelicie. Dla zapewnienia dużej pewności transmisji wszystkie elementy toru radiowego muszą zostać zdublowane. W skład stacji satelitarnej wchodzi więc podstawowy blok nadawczy oraz ,,gorąca rezerwa" umożliwiająca przejęcie transmisji w przypadku bloku podstawowego. Zdaniem Prezesa bez znaczenia jest, czy udostępnione widmo będzie w danym miejscu obsługiwane przez jedno, czy też więcej urządzeń należących do dysponenta tego widma. Bez znaczenia jest też, czy urządzenia te będą wykorzystywane na przemian, równolegle czy też wykorzystywane będzie wyłącznie jedno urządzenie, a drugie będzie nieaktywne. Istotne w sprawie jest to, że Państwo udostępniło wycinek dobra- możliwość dysponowania częstotliwością, za którą należą się stosowne opłaty. Opłaty te uzależnione są od wielkości wykorzystanego widma częstotliwości przez jedną stację satelitarną. Urządzenia zainstalowane przy ul. [...] dotyczą tego samego widma na tej samej przestrzeni (tożsame położenie geograficzne, identyczne częstotliwości, identyczne nakierowanie urządzeń, identyczne przeznaczenie), tak samo jest jeżeli chodzi o urządzenia zlokalizowane przy ul. [...]. Ponieważ stacja satelitarna zlokalizowana przy ul. [...] i stacja przy ul. [...] posiadała zdublowane urządzenia nadawcze organ uznał, że C. posiadał dwie naziemne stacje satelitarne, które mogą pracować niezależnie od siebie nie powodując wzajemnych zakłóceń. Bez znaczenia jest fakt, iż Skarżący nie wykorzystywał stacji satelitarnych do pracy niezależnie od siebie, a znaczenie ma to, że na podstawie udzielonych uprawnień taka sytuacja mogła mieć miejsce. Dla powstania obowiązku wnoszenia opłat za wykorzystywanie częstotliwości nie ma znaczenia faktyczne wykorzystywanie częstotliwości, lecz posiadanie stosownego uprawnienia w tym zakresie .Prezes powołał się na poglądy doktryny, w tym komentarz St. Piątka Prawo Telekomunikacyjne. Reasumując, Prezes wskazał, że Skarżący posiada dwie naziemne stacje satelitarne, więc za prawo do wykorzystywania częstotliwości w służbie stałej satelitarnej służącej do dosyłania sygnałów radiodyfuzyjnych w relacji Ziemia – satelita, więc za każdą ze stacji powinien uiścić odrębnie opłatę. W wyniku złożonego przez Spółkę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UKE wydał postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 roku którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Ocenił prawidłowość pierwszego postanowienia w kontekście zarzutów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego i uznał, że jest ono prawidłowe. Podtrzymał argumentację przedstawioną w rozstrzygnięciu z dnia [...] grudnia 2008r. Od powyższego postanowienia Spółka C. Spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając: a/ naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 i 80 k.p.a. , b/ naruszenie interesu prawnego strony skarżącej poprzez nieuwzględnienia zarzutu wykonania przez Spółkę obowiązku objętego tytułem wykonawczym opartym na pozwoleniach radiowych nr [...] i [...] z tej przyczyny, że płatność wynikająca z pozwoleń radiowych nr [...] (zmienionego następnie decyzją nr [...]) i [...], została w całości terminowo uiszczona przez Spółkę, c/ naruszenie art. 185 ustawy z dnia 16 lipca 2004r – Prawo telekomunikacyjne w zw. z pkt. VI Załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005r. w sprawie rocznych opłat za prawo dysponowania częstotliwością. Rozwijając w motywach skargi powyższe zarzuty, Skarżąca wskazała, że zgodnie z art.185 ustawy Prawo telekomunikacyjne, opłata jest należna za prawo do dysponowania częstotliwością. Na jej wysokość, zgodnie z regulacją zawartą we wskazanym wyżej Rozporządzeniu, przyjmuje się następujące parametry: a) warunki wykorzystywania częstotliwości, b) dane dotyczące lokalizacji stacji nadawczych lub nadawczo odbiorczych, c) dane dotyczące obszaru, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości. Podkreśliła, ze wskazane wyżej parametry z § 2 ust 1 Rozporządzenia mają charakter wstępny, bowiem konkretne rozwiązania znajdują się w dalszych jego przepisach. Parametr odnoszący się do lokalizacji stacji ma znaczenie w sytuacji położenia urządzeń stacji radiokomunikacyjnych nadawczych i nadawczo odbiorczych oraz nadawczych stacji radiofonicznych i telewizyjnych o mocy promieniowanej większej od 0,1 kW na obszarach administracyjnych miast liczących powyżej 100.000 mieszkańców oraz na obszarach przylegających do każdego z tych miast w promieniu do 20 km od środka obszaru miejskiego, jak również w sytuacji opłat dla radiokomunikacji lotniczej oraz morskiej i żeglugi śródlądowej. Parametr dotyczący obszaru wykorzystania częstotliwości ma znaczenie m.in. w przypadku ustalania wysokości opłat dla radiokomunikacji ruchomej lądowej lub też w radiokomunikacji stałej lądowej. Zdaniem Skarżącej w zakresie radiokomunikacji stałej satelitarnej, a z taką mamy tu do czynienia, kwestia lokalizacji anten i obszaru, na którym mogą być wykorzystane częstotliwości a także nakierowania anten nie ma znaczenia dla ustalenia wysokości opłaty, bowiem przepisy rozporządzenia dotyczące stawek opłat w tym zakresie nie uzależniają ich wysokości od wyżej wskazanych i analizowanych parametrów. Spółka wskazała, że w latach 2003-2008 dysponowała stałą naziemną stacją satelitarną, w skład której wchodziły dwie anteny nadawcze, dla których wydano dokumenty [...], [...] oraz [...]. Powyższe urządzenia były wykorzystywane do dosyłania sygnałów radiodyfuzyjnych w relacji Ziemia-satelita, przy wykorzystaniu [...] transponderów satelitarnych. W maju 2008r. stała nadawcza stacja naziemna Spółki została rozbudowana o dwie dodatkowe anteny nadawcze, zamontowane na nowym obiekcie, stanowiącym aktualną siedzibę przy ul. [...] w W. Dla tych anten wydano pozwolenie radiowe [...], a ich przeznaczeniem jest obsługa tych samych transponderów satelitarnych i tych samych częstotliwości , co w przypadku anten umieszczonych przy ul. [...] w W. Wszystkie cztery anteny nadawcze wchodzące w skład systemu stałej naziemnej stacji satelitarnej Spółki są zarządzane ze wspólnej konsoli w taki sposób, że dla danego transpondera pracowała zawsze tylko jedna antena, a pozostałe stanowiły rezerwę na wypadek ewentualnej awarii. Od [...] czerwca 2008r głównym torem nadawczym są anteny przy [...], a torem rezerwowym- anteny przy [...]. Po całkowitym przeniesieniu systemu technicznego Spółki na ul [...], obiekty zlokalizowane przy ul. [...] zostały wyłączone z eksploatacji. Wskazano, że brak jest możliwości równoległej pracy dwóch urządzeń na tych samych częstotliwościach. Wobec powyższego, zdaniem Skarżącej, mamy do czynienia z jedną stacją wyposażoną w urządzenia, których dotyczą wydane na rzecz Spółki decyzje. Kwestia lokalizacji poszczególnych urządzeń stacji jest obojętna prawnie, gdyż nie ma znaczenia w przypadku radiokomunikacji satelitarnej. Tak samo nie ma znaczenia parametr obszaru, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości. Spółka podkreśliła, że zgodnie z pkt. VI Zał. Nr 2 do Rozporządzenia, wysokość opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie stałej satelitarnej służącej do dosyłania sygnałów radiodyfuzyjnych w relacji Ziemia-satelita, wykonywanej za pomocą jednej stałej naziemnej stacji satelitarnej, za każde 10 kHz wykorzystywanego widma częstotliwości wynosi 60 zł. Skarżąca wskazała, że mimo braku w prawie telekomunikacyjnym i Rozporządzeniu pojęć ,,stacja’’, ,,antena’’, to z uwagi na fakt posługiwania się przez oba akty prawne obydwoma terminami, mają one odrębne znaczenia. Nie można więc identyfikować pojęcia stacji z pojęciem anteny nadawczej i wyliczać opłat za korzystanie z częstotliwości odrębnie od każdego urządzenia antenowego danej stacji nadawczej. Podkreśliła, że jako stację należy traktować zespół urządzeń powiązanych funkcjonalnie, które służą emisji sygnału, przy czym brak jest możliwości równoległej pracy dwóch i więcej urządzeń antenowych na tych samych częstotliwościach. Równoległa praca systemów nadawczych na tej samej częstotliwości, polaryzacji i pozycji orbitalnej zawsze powoduje zakłócenia łączności, więc nie było takiej sytuacji, w której dwa kanały nadawcze przynależne do danego transpondera pracowałyby jednocześnie. W związku z powyższym C. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269, z póżn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sadownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegająca na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocenia, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd przypomina, że zgodnie z art. 33 pkt.1) ustawy z dnia 17 czerwca o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zgodnie zaś z art. 18 wskazanej wyżej ustawy, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego- ustawa z dnia 14 czerwca 1960 (Dz.U. Nr 98 poz.1071 z 2000r z póżn zm.). W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy z dnia [...] listopada 2008r Nr [...] został wystawiony przez Prezesa UKE. Obejmował on zobowiązanie do uiszczenia opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie pozwolenia radiowego Nr [...], w miesiącu maju i czerwcu 2008r. z terminem wymagalności [...] czerwca 2008r oraz w III kwartale 2008r z terminem wymagalności [...] lipca 2008r. Na wniosek Prezesa Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wszczął postępowanie egzekucyjne. Pismem z dnia [...] grudnia 2008r C. wniósł zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, szczegółowo opisane we wcześniejszym fragmencie niniejszego uzasadnienia. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zasadności zarzutów ma właściwe zdefiniowanie pojęcia ,,stacji satelitarnej’’, gdyż brak jest definicji zarówno w ustawie z dnia 16 lipca 2004r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171 poz. 1800 z 2004r z póżn. zm), dalej: ,,Ustawa’’, jak też w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz.U. Nr 24, poz. 196), dalej ,,Rozporządzenie’’, zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 12 listopada 2008r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (Dz.U.Nr 215, poz. 1356). Sąd podziela stanowisko Organu, że ,,stacja satelitarna’’ to funkcjonalna całość umożliwiająca prowadzenie komunikacji z wykorzystaniem określonego transpondera na satelicie. Dla zapewnienia dużej pewności transmisji wszystkie elementy toru radiowego muszą zostać zdublowane. W skład stacji satelitarnej wchodzi wiec podstawowy blok nadawczy oraz ,,gorąca rezerwa’’ umożliwiająca przejęcie transmisji w przypadku awarii bloku podstawowego. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwoma lokalizacjami- jedną przy ul. [...] i drugą- przy ul. [...] (obie w W.). Zarówno jedna, jak i druga lokalizacja posiada zdublowane urządzenia nadawcze o parametrach szczegółowo określonych w pozwoleniach radiowych. Ponadto, dla Sądu jest oczywiste, iż urządzenia zlokalizowane w tym samym miejscu i obsługujące identyczne częstotliwości, mające identyczne przeznaczenie i nakierowanie urządzeń na tego samego satelitę- tworzą jedną naziemną stację satelitarną. Skoro mamy do czynienia z dwoma lokalizacjami stacji bazowych , logiczny jest wniosek wyciągnięty przez Organ, że C. posiadał dwie naziemne stacje satelitarne. Podkreślenia wymaga, że bez znaczenia jest, czy udostępnione widmo będzie w danym miejscu obsługiwane przez jedno czy więcej urządzeń należących do dysponenta tego widma, czy urządzenia te będą wykorzystywane na przemian, równolegle, czy też będzie wykorzystywane tylko jedno z nich, a drugie będzie nieaktywne. Istotne jest to, że Państwo udostępniło wycinek dobra- możliwość dysponowania częstotliwością, a za to należą się odpowiednie opłaty, które są uzależnione od wielkości wykorzystanego widma częstotliwości przez jedną stację satelitarną. Nie ma znaczenia czy faktycznie częstotliwość jest wykorzystywana ani jaki jest sposób zarządzania stacjami. Należy także zauważyć, że na jednym transponderze satelitarnym może działać kilka stacji satelitarnych, więc nieuprawnione jest stwierdzenie Skarżącej Spółki, iż dysponent częstotliwości jest jednoznacznie zdefiniowany przez identyfikator transpondera na danym satelicie telekomunikacyjnym, a nie poprzez położenie geograficzne anten nadawczych i odbiorczych. Sąd wskazuje także, że kwestia lokalizacji ma znaczenie, gdyż zgodnie z art. 148 ust. 1 pkt 2c Prawa telekomunikacyjnego pozwolenie wydaje się podmiotowi, który spełnia wymagania określone ustawą, oraz jeżeli częstotliwości objęte wnioskiem mogą być chronione przed zaburzeniami elektromagnetycznymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r o kompatybilności elektromagnetycznej. Dlatego istotna jest lokalizacja stacji satelitarnej, gdyż zmiana lokalizacji powoduje całkowitą zmianę sytuacji kompatybilnosciowej, gdyż jest to związane z bardzo wąskimi kilkustopniowymi szerokościami wiązek promieniowania linii radiowych pracujących w tym paśmie. Tak więc i z punktu widzenia prawa do ochrony przed zakłóceniami mamy do czynienia z dwoma lokalizacjami, które są osobnymi stacjami satelitarnymi podlegającymi tej ochronie. W związku z powyższym, za wykorzystywanie częstotliwości przez przedmiotowe stacje satelitarne należało ponosić opłaty określone w pkt VI, pkt 2 Załącznika nr 2 do Rozporządzenia. Przepis ten określa, że ,,Wysokość opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością w służbie stałej satelitarnej służącej do dosyłania sygnałów radiodyfuzyjnych w relacji Ziemia-satelita, wykonywanej za pomocą jednej stacji satelitarnej, za każde 10 kHz wykorzystywanego widma częstotliwości, wynosi 60 zł.’’ Jeżeli ustalone zostało, że C. posiada dwie naziemne stacje satelitarne, za każdą z nich oddzielnie winien uiścić opłatę, zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i wysnuł z niego prawidłowe wnioski. WSA nie stwierdził naruszenia art. 185 Prawa telekomunikacyjnego ani naruszenia wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na nie wykazanie zaistnienia podstaw z art.33 1) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Prezes UKE podjął w niniejszej sprawie prawidłowe rozstrzygnięcie. Wobec powyższego, w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn.zm.) orzeczono jak w sentencji.