I SA/Ol 443/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.),, Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi M. Ś. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie płatności na zalesianie gruntów rolnych, po wznowieniu postępowania oddala skargę Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 oraz Nr 227, poz. 1505) oraz pozostałych aktów prawnych przytoczonych w sentencji decyzji, utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR Nr "[...]" z dnia 7 kwietnia 2010r. o uchyleniu decyzji nr "[...]" z dnia 9 września 2005r. w sprawie przyznania M. S. płatności na zalesianie gruntów rolnych, oraz o odmowie przyznania producentowi rolnemu pomocy na zalesianie i zamknięciu programu zalesieniowego. Z akt administracyjnych wynika, że M. S. w dniu 15 grudnia 2004r. złożył wraz z załącznikami wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych o powierzchni 2,81 ha. Dnia 18 maja 2005 r. skarżący przedłożył organowi zaświadczenie z Nadleśnictwa O. stwierdzające, że działka rolna nr 16,18,199 w obrębie ewidencyjnym D. na pow. 2,81 ha została zalesiona wiosną 2005r. zgodnie ze sporządzonym planem zalesiania. Dnia 9 września 2005r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr "[...]", w której uwzględnił wniosek M. S. w sprawie przyznania wnioskodawcy płatności z tytułu wsparcia na zalesianie gruntów rolnych o powierzchni 2,81 ha i przyznał kwotę 20.108 zł, premię pielęgnacyjną w wysokości 1.180,20 zł płatną corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia oraz premię zalesieniową w wysokości 3.934,00 zł płatną corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesiania. Dnia 7 maja 2009r. przeprowadzono kontrolę zalesiania gruntów rolnych. W protokole kontroli podano, że powierzchnia zalesienia wynosi 1,99 ha na działkach 16, 199 obręb D. oraz na niezadeklarowanej działce nr 175/2. Kontrolerzy stwierdzili dodatkowo, że na działce ewidencyjnej nr 18 występują liczne wieloletnie drzewa i krzewy, które potwierdzają fakt, że na w/w gruncie na dzień wykonania zalesienia nie była prowadzona działalność rolnicza. Ponadto w południowo-wschodniej części działki pomierzono obszar 0,06 ha, na którym stwierdzono wykonanie zalesienia, jednak powierzchnia ta nie spełnia minimalnego warunku powierzchni działki rolnej 0,10 ha i nie mogła być zaliczona do powierzchni kompleksu leśnego. W związku z wynikami ww. kontroli, organ I instancji jako powierzchnię kwalifikującą się do przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych przyjął 1,99 ha, albowiem powierzchnia zalesienia na działce nr 18 wynosząca 0,06 ha nie spełnia warunku minimalnej powierzchni działki rolnej, dlatego nie została zaliczona do powierzchni kompleksu leśnego. Kierownik Biura wznowił postępowanie postanowieniem z 19 sierpnia 2009r., w uzasadnieniu którego powołał się na ujawnienie przez pracowników Biura nowej okoliczności faktycznej, jaką jest zalesienie przez stronę powierzchni mniejszej niż zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji wydał decyzję z 18 września 2009r. o uchyleniu decyzji z dnia 9 września 2005r. w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych oraz o odmowie przyznania pomocy na zalesianie i zamknięciu programu zalesieniowego. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 25 listopada 2009r. uchylił w całości decyzję z 18 września 2009r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, że należy wezwać osobę zajmującą się w 2005r. sprawami zalesieniowymi i przesłuchać w charakterze świadka na okoliczność zasugerowania treści zmiany wniosku zalesieniowego złożonej przez stronę w dniu 13 kwietnia 2005r. Ponadto wskazano, że Kierownik Biura powinien szczegółowo odnieść się do kwestii możliwości zastosowania w sprawie art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004r. ze zm.). Po przeprowadzeniu ponownego postępowania organ I instancji wydał decyzję z 7 kwietnia 2010r., którą ponownie uchylił decyzję z 9 września 2005r. Jako podstawę prawną wskazano art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003r., Nr 229, poz. 2273 ze zm.), z art. 51 ust. 1, art. 50 ust. 3-5, art. 68 Rozporządzenia Komisji Nr 796/2004 z dnia 21-04-2004 (Dz.U.UE.L.04.141.18) oraz w związku z § 7 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, art.104 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu podano, że przedeklarowanie przez wnioskodawcę powierzchni zalesienia o 41,21%, biorąc pod uwagę całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkowało uchyleniem decyzji z 9 września 2005r. o przyznaniu płatności. Ponadto strona nie wykazała, że nie jest winna stwierdzonych w toku postępowania nieprawidłowości. W odwołaniu od tej decyzji beneficjent wniósł o jej uchylenie akcentując, iż zaistniała sytuacja spowodowana została niewprowadzeniem przez pracownika ARiMR do systemu wycofania działki nr 18 w roku 2005. Podniósł, że mimo prośby strony nie został wyznaczony kolejny termin przesłuchania pracownika ARiMR. Ponadto nie zbadano nieformalnych kontaktów na linii B. – H. - Zastępca Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. W opinii odwołującego się H. powinien być wyłączony od prowadzenia przedmiotowej sprawy. Podkreślił on, że działania związane z zalesieniem zadeklarowanych gruntów wykonał prawidłowo, albowiem grunty w momencie zalesiania miały status rolny, plan zalesienia realizowało Nadleśnictwo, które stwierdziło, że zalesienie wykonane zostało zgodnie z planem, a działki 199 oraz 16 we właściwym czasie przekwalifikowane zostały przez Starostę na las. Zarzucił organowi I instancji brak chęci kompromisowego załatwienia sprawy oraz wydanie decyzji z 7 kwietnia 2010r. z uchybieniem terminu, gdyż ostatnie zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy wyznaczało ostateczny termin jej załatwienia na dzień 5 marca 2010r. Decyzją z dnia 14 maja 2010r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR po rozpatrzeniu całego materiału dowodowego uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a poczynione w sprawie ustalenia stanu faktycznego i prawnego są prawidłowe. W ocenie organu odwoławczego biorąc pod uwagę składanie w toku prowadzonego postępowania dokumentów, wydając decyzję w przedmiotowej sprawie, organ I instancji prawidłowo opierał się na zmianie do wniosku z dnia 13 kwietnia 2005r., że do zalesienia M. S. deklaruje działki nr 16, 18 oraz 199, gdyż dokument ten był ostatnim w sprawie. Wskazano, że deklarowana przez stronę powierzchnia zalesienia wynosiła 2,81 ha natomiast powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli w dniu 7 maja 2009r. – 1,99 ha. Wyliczono, że różnica wynosiła 0,82 ha stąd nastąpiło przedeklarowanie o 41,21%. Wyjaśniono na tym tle, że nie może być przyznana żadna pomoc obszarowa, gdyż omawiana różnica przekracza 20% wskazane w art. 51 ust. 1 w/w rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. Uznano, że działka nr 18 nie była użytkowana rolniczo w dniu składania wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, co potwierdzili kontrolerzy odnotowując zakrzaczenia oraz porost kilkunastoletniej olchy. W związku z tym, iż działka ta nie powinna zostać zgłoszona we wniosku. Zgodnie zaś z treścią części II pkt 5 pierwotnego planu zalesienia dołączonego do wniosku z dnia 15 grudnia 2004r. obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni części działki spoczywa wyłącznie na właścicielu, który ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania we wniosku o sporządzenie planu zalesienia informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Stąd też to M. S. ponosi odpowiedzialność za zadeklarowanie w zmianie do wniosku z dnia 13 kwietnia 2005r. działki nr 18, która nie kwalifikowała się do zalesienia, co spowodowało powstanie różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym w trakcie kontroli. W zakresie zaś zasugerowania ponownego zadeklarowania działki nr 18 przez K. B., byłego pracownika Biura Powiatowego ARiMR, który zajmował się obsługą sprawy strony o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych uznano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy przeczy twierdzeniem strony. Były pracownik wyjaśnił na piśmie, że nie kontaktował się nieoficjalnie i nie sugerował beneficjentowi ponownego zadeklarowania działki nr 18. Wyjaśniono ponadto, że nie wyznaczono drugiego terminu przesłuchania jako świadka byłego pracownika Biura bowiem zgodnie z posiadaną informacją o pobycie tej osoby poza granicami kraju zastosowanie miał art. 51 kpa. Skoro K. B. podał, iż termin jego pobytu poza granica kraju jest nieokreślony, to organ I instancji nie miał możliwości zmuszenia w/w osoby do osobistego stawiennictwa w Biurze Powiatowym ARiMR w celu złożenia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie. Jednak mimo, iż przebywa poza granicami kraju osoba ta ma ustanowionego w Polsce pełnomocnika, wobec czego jego czynności są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do kwestii zbyt późnego wydania decyzji z dnia 7 kwietnia 2010r. organ II instancji wskazał, że stronę poinformowano o przedłużeniu terminu załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 5 marca 2010r., jednakże chcąc zapewnić możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w przedmiotowej sprawie i wyjaśnienia sytuacji ponownego zadeklarowania działki nr 18 w dniu 13 kwietnia 2005r., zostało wysłane w dniu 1 marca 2010r. wezwanie do złożenia wyjaśnień, na które producent rolny się jednak nie stawił, a następnie w dniu 15 marca 2010r. pismo informacyjne o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z którego to prawa strona także nie skorzystała. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z 7 kwietnia 2010r., a także zasądzenie od organu kosztów postępowania wg spisu kosztów lub norm przepisanych. Decyzji zarzucił rażące naruszenie art. 7, 77, 80, 89, 136 i 138 § 1 pkt 2 kpa, co miało doprowadzić do niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. W uzasadnieniu skargi podniósł, że nie ponosi on winy za zaistniałe nieprawidłowości, stąd decyzja jest bezpodstawna, gdyż w sprawie ma zastosowanie art. 68 prawa wspólnotowego. Wskazał, że uchylana decyzja z 9 września 2005r. nie zawiera uzasadnienia i nie wiadomo jaką powierzchnię brał pod uwagę organ przyznając płatność na zalesienie. W aktach sprawy znajduje się bowiem plan zalesienia odnośnie pow. 2,81 ha i aneks do planu co do pow. 2,13 ha. Przede wszystkim jednak pominięto jego wniosek o przesłuchanie K. B. złożony do protokołu z 7 stycznia 2010r. zastępując zeznania wyjaśnieniami pisemnymi świadka. Zarzucił, że skoro odpowiedzi pochodzące od świadka pisane są zauważalnie różnym charakterem pisma, a pismo z 26 stycznia 2010r. dostarczono osobiście, to istnieje wątpliwość co do pozostawania świadka za granicą. Organ zaś nie ustalił jednoznacznie, czy świadek rzeczywiści przebywa za granicą, a jeśli tak to kiedy będzie w kraju. Zatem nie poczyniono odpowiednich starań o jego przesłuchanie przed organem orzekającym lub w drodze pomocy prawnej, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 kpa i ma wpływ na wynik sprawy. Ponadto wzywany na świadka nie został pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań co powoduje, że za składane oświadczenia nie grożą mu żadne ujemne konsekwencje. Bez względu na powyższe skarżący nie znajduje w pismach świadka treści kwestionujących prawdziwość jego wyjaśnień. Dodatkowo skarżący podał, że K. B. jest zainteresowany wynikiem tej sprawy, gdyż najpierw nie wprowadził wycofania działki nr 18 do systemu, a potem aby naprawić swój błąd zasugerował skarżącemu ponowne wprowadzenie tej działki pomimo świadomości, iż nie nadaje się ona do zalesienia. Stąd skarżący nie czuje się winnym nieprawidłowości w tej sprawie. Naruszenie art. 89 kpa polegało zaś na nieprzeprowadzeniu rozprawy mimo jego wniosku w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez orzekanie w sprawach ze skarg na decyzje administracyjne (art.3 §1 i §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, D.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej cyt. jako p.p.s.a.). Kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do zgodności z prawem materialnym, jak i co do zachowania przy jej wydaniu przepisów postępowania procesowego. Przy kontroli legalności decyzji Sąd bierze pod uwagę `również prawo wspólnotowe. Z punktu widzenia przedmiotowego, polski porządek prawny jest porządkiem prawnym monistycznym, bowiem prawo wspólnotowe (unijne) stanowi część krajowego porządku prawnego. Sąd stwierdzając, że sprawa jest sprawą wspólnotową, powinien ustalić przepisy prawa wspólnotowego, które mogą być zastosowane do jej rozpoznania i rozstrzygnięcia lub mogą być wzięte pod rozwagę przy interpretacji prawa polskiego. Bezspornym w sprawie jest to, że wydając decyzję w dniu 9 września 2005r., organ I instancji opierał się na zmianie do wniosku z dnia 13 kwietnia 2005r., w którym M. S. zadeklarował działki nr 16, 18 oraz 199, gdyż dokument ten był ostatnim w sprawie. Zadeklarowana przez skarżącego powierzchnia zalesienia wynosiła 2,81 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli w dniu 7 maja 2009r. – 1,99 ha. Wyliczono, że różnica wynosiła 0,82 ha stąd nastąpiło przedeklarowanie o 41,21%.. Dnia 7 maja 2009r. przeprowadzono kontrolę zalesiania gruntów rolnych. W protokole kontroli ujawniono, że powierzchnia zalesienia wynosi 1,99 ha. Działka nr 18 nie była użytkowana rolniczo w dniu składania wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, co potwierdzili kontrolerzy odnotowując zakrzaczenia oraz porost kilkunastoletniej olchy. Zgodnie z art. 51 ust. 1 w/w rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. nie może być przyznana żadna pomoc obszarowa, gdyż omawiana różnica przekracza 20%. W konsekwencji wniosek o przyznanie płatności nie powinien być uwzględniony. W świetle ustalonego stanu faktycznego nie ma możliwości zastosowania w sprawie art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004r. ze zm.). Zgodnie z art. 68 powołanego Rozporządzenia obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłości. W prawie administracyjnym brak jest regulacji prawnej pojęcia winy. Dlatego konieczne jest odwołanie się do instytucji cywilistycznych. Stopnie winy stanowią zagadnienie ocen subiektywnych zachowań ludzkich. Tradycyjnie odróżnia się umyślność (dolus) i niedbalstwo (culpa). W ujęciu prawnym, aby mówić o winie , trzeba najpierw stwierdzić, że postępowanie jest bezprawne, czyli obiektywnie rzecz biorąc nieprawidłowe. Do przyjęcia winy nie wystarczy ustalić, że postępowanie było obiektywnie nieprawidłowe. Należy również wskazać, że było ono w sposób subiektywny wadliwe. Pojęcia winy nie definiuje również prawo cywilne. W związku z tym należy sięgnąć w tej materii do dorobku doktryny. Ujęcie doktrynalne elementu wadliwości w cywilistyce nawiązuje do dwóch koncepcji: teorii psychologicznej i teorii normatywnej. Pierwsza sprowadza się do stosunku psychicznego sprawcy do czynu , druga sprowadza problem do możliwości postawienia mu zarzutu oceniającego. Organ odwoławczy zasadnie przyjął, że to skarżący ponosi winę za zaistnienie rozbieżności pomiędzy stanem zadeklarowanym a stanem rzeczywistym. Obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni części działki spoczywał wyłącznie na właścicielu. To składający wniosek ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania, we wniosku o sporządzenie planu zalesienia, informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Stąd też to M. S. ponosi odpowiedzialność za zadeklarowanie w zmianie do wniosku z dnia 13 kwietnia 2005r. działki nr 18, która nie kwalifikowała się do zalesienia, co spowodowało powstanie różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym w trakcie kontroli. W świetle powyższych rozważań Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia art. 7, 77, 80, 89, 136 i 138 § 1 pkt 2 kpa, co miało doprowadzić do niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo. Pominięcie wniosku o przesłuchanie K. B., należy potraktować jako uchybienie procesowe, gdyż zgodnie z treścią art. 75 § 1 kpa, w szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny. Przepis art. 75 § 1 nakłada na organ administracji publicznej obowiązek dopuszczenia jako dowodu nie tylko środków dowodowych wymienionych w zdaniu drugim, lecz "wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem". Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez pojęcie dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. W tym sensie trafnie stwierdza się w piśmiennictwie, że art. 75 § 1 nie zawiera zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz że jest to jedynie wyliczenie przykładowe, na co wskazuje użycie zwrotu "w szczególności" w zdaniu drugim tego przepisu (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1989, s. 160). Należy opowiedzieć się za odpowiednim stosowaniem powyższych przepisów kodeksu postępowania cywilnego w postępowaniu administracyjnym, bowiem także w zakresie dowodów nieprzewidzianych w kodeksie organ administracji publicznej powinien kierować się regułami określonymi przez prawo. Środkiem dowodowym jest również oświadczenie K. B., który wskazał iż postępowanie w sprawie przyznania płatności toczyło się zgodnie z regułami postępowania administracyjnego. Dokumenty prywatne nie korzystają z domniemania zgodności z prawdą oświadczeń w nich zawartych, a więc każda osoba mająca w tym interes prawny może stwierdzić i dowodzić, że treść złożonych oświadczeń nie odpowiada stanowi rzeczywistemu. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności. Art. 14 § 1 kpa nakazuje załatwianie spraw administracyjnych w formie pisemnej. Pojęcie "załatwianie spraw" odnosi się w pierwszym rzędzie do rozstrzygania sprawy w formie decyzji, a zatem decyzje administracyjne (ugody) powinny mieć formę pisemną. Także inne czynności procesowe organu i stron (uczestników) postępowania powinny być zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, utrwalone na piśmie lub posiadać formę pisemną, np. wezwania (art. 54), protokoły i adnotacje (rozdział 2 k.p.a.), podania (art. 63), tym bardziej że w interesie stron leży "dopilnowanie utrwalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności w dokumentach sprawy" (art. 69 § 1 w zw. z art. 86). W związku z tym skarżący nie może domagać się wykazania na podstawie zeznań świadka, że postępowanie w sprawie przyznania płatności, miało odmienny przebieg, niż to wynika z postępowania utrwalonego w formie pisemnej. Natomiast w oświadczeniu K. B. nie potwierdził tezy skarżącego, że to on nakłonił go do złożenia wniosku, który nie odpowiadał rzeczywistości. W konkluzji należy stwierdzić, że za prawidłowe należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że to skarżący odpowiadał za prawidłowe wypełnienie wniosku. To on odpowiadał za jego treść, gdyż to on wypełniał wniosek i prawdziwość danych potwierdził własnoręcznym podpisem. Z treści sentencji decyzji o przyznaniu płatności wynikało wprost, że wniosek został uwzględniony w całości, czyli odnośnie 2,81 ha, a nie 2,13 ha. Wynika to również z faktu przyznania płatności w określonej w sentencji decyzji wysokości. Nie ulegało wątpliwości, że płatności dotyczyła obszaru 2,81 ha. W związku z tym Sąd nie podzielił również zarzutu skargi, że brak uzasadnienia decyzji o przyznaniu płatności, nie pozwala na ustalenie powierzchni, którą brał organ przy przyznaniu płatności na zalesienie. Stwierdzone uchybienie, w zakresie przyjęcia oświadczenia K. B., zamiast przesłuchania go w charakterze świadka, nie miało wpływu na treść decyzji, gdyż stan faktyczny został ustalony prawidłowo. W związku z tym zasadnie stosowano powołane z zaskarżonej decyzji przepisy prawa materialnego i procesowego dotyczące wznowienia postępowania. W związku z tym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych zaistniały podstawy do uchylenia decyzji z dnia 9 września 2005r. i odmowy przyznania płatności. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.