II SA/Po 493/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. B. i H. B. na decyzję Wojewody z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości; oddala skargę. /-/T. Świstak /-/D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ J. Zieliński Starosta W. decyzją z dnia (...) kwietnia 2010 r. nr (...), na podstawie art. 124 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 07 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (tekst jedn. Dz.U. z 2009 Nr 173, poz. 1219 ze zm.), z uwzględnieniem decyzji Wojewody nr (...) z dnia (...) czerwca 2009 r. o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 oraz art. 104 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w R. gmina N., z działki oznaczonej numerem (...) o powierzchni (...) ha, zapisanej w Kw pod nr (...) – z zachowaniem pasa technologicznego linii K. – P. o szerokości 35 m w obie strony od osi linii ustanowionego zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy zatwierdzonego uchwałą Rady, stanowiącej współwłasność H. B. w (...) cz., J. B. w (...) cz., I. G. w (...) cz., E. N. w (...) cz. oraz A. i H. B. w (...) cz. poprzez udzielenie wnioskodawcy – "A" S.A. z siedzibą w G. zezwolenia na wykonanie prac związanych z przebudową napowietrznej linii średniego napięcia 15 kV, która zostanie zmieniona na linię kablową, położoną na głębokości 1 m pod ziemią, na odcinku ok. 60 m, zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez właściciela linii SN 15 kV – "B" we W. W wyniku przebudowy zostanie zdemontowany słup nr (...) oznaczony na mapie stanowiącej załącznik do decyzji jako punkt A. W pkt 2 decyzji Starosta orzekł o prawie wstępu na nieruchomość w celu wykonania prac budowlano – montażowych oraz eksploatacji linii, a w pkt 3 rozstrzygnięcia zobowiązał "A" S.A. z siedzibą w G. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po dokonaniu inwestycji. Decyzji powyższej nadano rygor natychmiastowej wykonalności oraz wskazano, iż decyzja stanowi podstawę wpisu do księgi wieczystej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia (...) grudnia 2009 r. "A" S.A. z siedzibą w G. zwrócił się do Starosty, na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w związku z ustawą z dnia 07 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym (...) położonej w miejscowości R., obręb R. gmina N., stanowiących współwłasność H. B., J. B., E. N., I. G. oraz A. B., w związku z realizacją inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej napowietrznej linii średniego napięcia przebiegającej przez nieruchomość na linię kablową, położoną ok. 1m pod ziemią. W wyniku przebudowy zostanie zdemontowany jeden słup a zostaną usytuowana dwa słupy oznaczone na mapie jako punkty A i B, zgodnie z załączoną mapą. W ramach prowadzonego postępowania Starosta ustalił, że wnioskodawca – "A" S.A., na podstawie umowy z dnia (...).10.2006 r. nr (...), realizuje inwestycję budowy napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV. Przedmiotem tej umowy oprócz budowy nowej linii 400 kV są miedzy innymi przebudowy obiektów zbliżonych i krzyżowanych, miedzy innymi linii średniego napięcia 15 kV. Wskazano, iż przebudowa linii 15 kV, zlokalizowanej na części nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...), jest warunkiem realizacji innej ważnej inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii dwutorowej relacji, i ma na celu usunięcie kolizji energetycznych projektowanej linii 400 kV z istniejącą linią napowietrzną SN 15 kV – kolizja nr (...), zgodnie z ustaleniami decyzji Wojewody nr (...) z dnia (...) czerwca 2009 roku, o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012. W opisanym pasie technologicznym 2 x 35 m mieści się ustanowiony decyzją nr (...) obszar linii rozgraniczających teren inwestycji (przebudowy istniejącej linii 15 kV). Powierzchnia części nieruchomości niezbędna do realizacji przedmiotowej przebudowy wynosi 2040 m2. Wskazano, iż z tej przyczyny do realizacji inwestycji zastosowanie mają zarówno przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r., jak i regulacje zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy N. Wskazano, iż Burmistrz Miasta i Gminy N. na wniosek "A" SA ustalił w decyzji nr (...) z dnia (...) czerwca 2009 r. lokalizację inwestycji celu publicznego dla przebudowy odcinka istniejącej linii SN 15 kV relacji odgałęzienie R. Do wniosku dołączono pisma i protokoły, z których wynikało, że wnioskodawca podjął próbę przeprowadzenia z właścicielami nieruchomości rokowań w sprawie ustalenia warunków wyrażenia przez nich zgody na realizację inwestycji, które to rokowania okazały się bezskuteczne. W dniu (...) stycznia 2010 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania, w dniu (...) lutego 2010 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna podczas której pełnomocnicy właścicieli nieruchomości podnieśli zarzut pozorności rokowań oraz wnieśli o oddaleni wniosku z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organ I instancji wskazał na powyższe ustalenia, wyjaśnił, iż rozważył interes inwestora oraz słuszny interes współwłaścicieli nieruchomości i uznał, że w sprawie spełnione zostały warunki do wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazano także, że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadany został na podstawie art. 34 ustawy z dnia (...) września 2007 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik współwłaścicieli nieruchomości – A. i H. B., zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że zostały spełnione warunki do wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, w szczególności poprzez przyjęcie, że w sprawi zostały należycie prowadzone rokowania, podczas gdy okoliczności sprawy nie pozwalały na przyjęcie powyższego stanowiska. Zdaniem skarżących organ winien rozważyć, czy prowadzone przez inwestora działania faktyczne miały charakter rokowań, czy działań pozornych. Wskazano, iż nie można uwzględniać tych dokumentów, które dotyczyły ofert składanych właścicielom nieruchomości przed datą wydania przez Wojewodę decyzji nr (...). Zdaniem skarżących wydając decyzję Starosta uchybił obowiązującym przepisom prawa oraz ustaleniom faktycznym w sprawie. Podniesiono, iż w decyzji nie oznaczono w sposób prawidłowy strony, której decyzja dotyczy, bowiem oznaczenie takie nie może wynikać z osnowy oraz uzasadnienia decyzji. Starosta nie rozważył, czy możliwe jest wydanie decyzji na rzecz podmiotu cywilnoprawnego, tymczasem uwzględniając wywłaszczeniowy charakter decyzji wydanej na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdzić należy, że decyzja może zostać wydana wyłącznie na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Podniesiono, że wymieniona przez Starostę decyzja Wojewody nr (...) nie obejmuje inwestycji polegającej na przebudowie linii 15 kV, której obszar wykracza poza obszar przeznaczony pod inwestycję EURO 2012. Wojewoda decyzją z dnia (...) czerwca 2010 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty W. z dnia (...) kwietnia 2010 r. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, iż przebudowa linii średniego napięcia 15 kV zlokalizowanej na części nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) położonej w R. Gm. N., na kabel podziemny jest zgodna z ustaleniami w decyzji nr (...) Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia (...) czerwca 2009 r. Przedmiotowa inwestycja jest nadto warunkiem realizacji innej ważnej dla kraju inwestycji polegającej na budowie napowietrznej linii dwutorowej 400 kV i ma na celu usunięcie kolizji energetycznych projektowanej linii napowietrznej 400 kV z istniejącą linia napowietrzną SN 15 kV. Budowa linii dwutorowej 400 kV relacji podlega reżimowi ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, a przedmiotowa inwestycja została ujęta w punkcie 56 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z 2010 r., Nr 8, poz. 52) jako "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji". Zaskarżona decyzja, jak wszystkie decyzje administracyjne wydane w związku z realizacją przedsięwzięć EURO 2012, podlega natychmiastowemu wykonaniu, na podstawie art. 34 powołanej ustawy. Wskazano, iż przedmiotowa przebudowa linii SN 15 kV będzie wykonana z zachowaniem szerokości pasa technologicznego linii 35 m w obie strony od osi linii, ustanowionego zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. W tak opisanym pasie technologicznym mieści się ustanowiony decyzją Wojewody Wielkopolskiego nr (...) obszar linii rozgraniczających tern inwestycji wyznaczony w odległości 27 m w obie strony od osi linii. W związku z powyższym do realizacji przedmiotowej inwestycji mają zastosowanie zarówno przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r., jak i regulacje zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom skarżących przepisy wskazanej ustawy mają zastosowanie w odniesieniu do inwestycji przebudowy linii SN 15 kV bowiem przebudowa ta jest warunkiem realizacji budowy linii napowietrznej 400 kV. Niezastosowanie do przebudowy linii SN 15 kV Września-Miłosław regulacji zawartych w tej ustawie skutkowałoby trudnościami w realizacji budowy linii napowietrznej 400 kV. W dalszej kolejności wskazano, że na podstawie art. 23 ustawy o Euro, została przez Wojewodę wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 polegającego na budowie odcinka napowietrznej, linii dwutorowej 400 kV. Wobec nieuregulowania w wyżej wymienionej specustawie kwestii ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości związanych z realizacją przedsięwzięć EURO 2012, zastosowanie ma ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Organ II instancji wskazał, że celem publicznym, w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami jest m.in. budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 ustawy). W myśl art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego przepisu wynika, że w sytuacji, gdy inwestor realizujący cele publiczne na nieruchomościach nie stanowiących jego własności nie uzyska zgody właścicieli na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, może zgodnie z art. 124 ust. 2 wystąpić do organu administracji publicznej o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania z nieruchomości. Decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy zastępuje zgodę właściciela na wejście w teren nieruchomości, przy czym, w myśl art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, udzielenie zezwolenia na ograniczenie korzystania winno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Zdaniem Wojewody zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że negocjacje inwestora ze współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości przewidziane przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami toczyły się od lipca 2009 r. i zakończyły wynikiem negatywnym. Rokowania zainicjowane zostały przez inwestora, który w sposób wyczerpujący przedstawił przedmiot inwestycji, miejsce oraz wynagrodzenie z tego tytułu. Podkreślono, że rokowania mają na celu zapoznanie się obu stron z wzajemnymi stanowiskami. Wskazano, iż negocjacje uznaje się za zakończone wynikiem negatywnym, gdy właściciel nie odpowiada na zaproszenie do rokowań, sprzeciwia się wyrażaniu zgody na dokonanie określonej inwestycji albo też obie strony (inwestor i właściciel) stawiają sobie wzajemnie warunki niemożliwe do przyjęcia przez którąkolwiek z nich. Stąd, wbrew zarzutom odwołujących, uznać należało, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, bowiem w sprawie zaistniała przesłanka związana z niemożnością ograniczenia prawa własności odwołujących się w drodze umowy cywilnoprawnej. Podkreślono również, że stronom, po zrealizowaniu inwestycji, będzie przysługiwać odszkodowanie, określone w odrębnym postępowaniu. Wskazano, iż przy negatywnym wyniku rokowań inwestor może wybrać, czy występuje do sądu cywilnego o ustanowienie służebności przesyłu, czy występuje do starosty z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się do zarzutu braku oznaczenia stron, których decyzja dotyczy Wojewoda wskazał, iż treść decyzji Starosty przeczy takim zarzutom, wskazuje na to sentencja decyzji, jej uzasadnienie oraz rozdzielnik. Zdaniem Wojewody organ I instancji uzasadnił kwestionowaną decyzję w sposób wystarczający, a zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli A. i H. B. W treści skargi powtórzono zarzuty zaprezentowane w odwołaniu. Wskazano na wadliwe przyjęcie uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez uznanie, że pomiędzy właścicielami a inwestorem prowadzone były prawidłowe rokowania, oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez wadliwą ocenę stanu faktycznego. Podniesiono, iż wymiana korespondencji pomiędzy pełnomocnikiem inwestora a pełnomocnikiem właścicieli nieruchomości nie może zostać uznana za rokowania w sprawie nabycia skonkretyzowanego prawa do nieruchomości. Wskazano, iż pełnomocnik właścicieli na pismo z zaproszeniem do rokowań wystosował propozycję ustanowienia na nieruchomości służebności przesyłu dla realizacji inwestycji. W tym samym piśmie podał również wysokość wynagrodzenia i odszkodowania z tytułu ustanowienia tego prawa. W odpowiedzi pełnomocnik inwestora w żaden sposób, poza stwierdzeniem o wygórowanych żądaniach właścicieli, nie odniósł się do tych propozycji. Zdaniem skarżących Wojewoda nie odniósł się do przepisu art. 113 ustawy o gospodarce nieruchomościami w sytuacji, gdy odwołujący kwestionowali wydanie decyzji na rzecz innego podmiotu aniżeli Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Zdaniem skarżącego norma zawarta w art. 124 przedmiotowej ustawy nie upoważnia do wydania decyzji w związku z realizacją inwestycji polegającej na przebudowie istniejącej linii elektroenergetycznej. Zakwestionowano stwierdzenie, iż rozprawa administracyjna przeprowadzona została w celu uzgodnienia stanowiska stron. Wniesiono o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego prowadzenia rokowań Wojewoda wskazał, iż inwestor trzykrotnie, pisemnie zwracał się do właścicieli nieruchomości z propozycja zawarcia porozumienia, lecz każde z tych pism pozostało bez odpowiedzi. Wojewoda wskazał, iż w aspekcie możliwości zastosowania przepisu art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami istotnym jest, aby inwestycja stanowiła cel publiczny. Celem publicznym, zgodnie z art. 6 pkt 2 tej ustawy jest m.in. budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania m.in. energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Odnosząc się do zarzutu braku odniesienia się do kwestii wywłaszczenia na rzecz podmiotu cywilnoprawnego Wojewoda przytoczył przepis art. 124 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wskazał, że przepis ten daje uprawnienie do wydania decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości na rzecz innych podmiotów aniżeli organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego. Podczas rozprawy sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w dniu (...) sierpnia 2010 r. pełnomocnik uczestnika postępowania – "A" S.A. z siedzibą w G. powołując się na umowę zawartą w dniu (...).10.2006 r. pomiędzy "B" S.A. z siedzibą w W. a "A" S.A. z siedzibą w G., na mocy której reprezentowanej przez niego Spółce powierzono zadanie wykonania i przebudowy obiektów zbliżnych i krzyżowanych (§ 3 pkt 2 o) w ramach budowy dwutorowej linii napowietrznej 400 kV po trasie linii 22 kV i wyjaśnił, że sporna inwestycja dotyczyła linii należącej do Spółki "C" oraz, że zachodziła konieczność jej dostosowania do parametrów projektowanej linii napowietrznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa tego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy uzna, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 powołanej ustawy. W sprawie niniejszej nie stwierdzono wskazanych w tym przepisie przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym i procesowym. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Zaskarżoną decyzja Wojewody utrzymano w mocy decyzji Starosty W. z dnia (...) kwietnia 2010 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości – działki nr (...) położonej w R. gmina N. o pow. 2040 m2, stanowiącej współwłasność kilku osób, w tym skarżących A. i H. B. Przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami udziela Staroście kompetencji do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, jeżeli właściciel nie wyraża na to zgody, przy czym ograniczenie to następuje zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niezbędną przesłanką, od której ustawa uzależnia wydanie decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest istnienie celu publicznego, jaki realizować ma inwestycja. W przedmiotowej sprawie materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy nakazuje uznać, że planowana inwestycja przebudowy linii elektroenergetycznej SN 15 kV związana jest z realizacją innej inwestycji – budowy linii dwutorowej 400 kV relacji i ma na celu usunięcie kolizji energetycznych projektowanej linii napowietrznej 400 kV z istniejącą linią napowietrzną SN 15 kV. Budowa linii dwutorowej 400 kV podlega reżimowi ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, która to inwestycja została ujęta w punkcie 56 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz.U. z 2010 r., Nr 8, poz. 52 – pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia z dnia 12 października 2007 r. w punkcie 92) jako "rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji poznańskiej". Inwestorem tej linii jest Spółka "B" S.A., natomiast "A" S.A. jest wykonawcą przebudowy i dostosowania obiektów zbliżnych i krzyżowanych w ramach budowy dwutorowej linii napowietrznej 400 kV relacji po trasie linii 22 kV. Istniejąca linia elektroenergetyczna SN 15 kV relacji znajduje się na trasie tej inwestycji i wobec parametrów i osiągów wymaganych w związku z realizacją linii zapewniającej zasilanie elektroenergetyczne aglomeracji poznańskiej, zachodziła konieczność uzyskania dla linii SN 15 kV parametrów zgodnych z parametrami wymaganymi dla linii. W konsekwencji przebudowa linii SN 15 kV musi zostać zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również jako inwestycja podlegająca reżimowi ustawy z dnia 7 września 2007 r. Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z wyżej wymienionym przepisem celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W rozpatrywanym przypadku sporna inwestycja spełnia powyższe wymogi, co podlegało ocenie organów administracji rozpatrujących przedmiotową sprawę oraz weryfikacji Sądu w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, ustawodawca wprost wyłączył względem przedsięwzięć EURO 2012 stosowanie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – decyzja o lokalizacji inwestycji Euro 2012 może zapaść w oderwaniu od zapisów miejscowych aktów planistycznych. W rezultacie decyzja o lokalizacji inwestycji Euro 2012 – wziąwszy pod uwagę jej przedmiot – stanowi w istocie decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Taki też charakter ma decyzja Wojewody nr (...) z dnia (...) czerwca 2009 r., znak (...), ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji na rzecz inwestora – "B" S.A. – następcy prawnego "B" S.A. Podkreślić należy, iż decyzja ta z mocy art. 34 ust. 1 ustawy EURO 2012 podlegała natychmiastowemu wykonaniu. Decyzją organu I instancji orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej własność skarżących z zachowaniem pasa technologicznego linii o szerokości 35 m w obie strony od osi linii ustanowionego zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. dla przedmiotowej inwestycji, obejmujący m.in. obręb R., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Gminy. Nadto, Burmistrz Miasta i Gminy N. na wniosek "A" SA ustalił w decyzji nr (...) z dnia (...) czerwca 2009 r. lokalizację inwestycji celu publicznego dla przebudowy odcinka istniejącej linii SN 15 kV. Uwzględniając powyższe ustalenia podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące wadliwego uznania, że podmiot realizujący inwestycję ("A" SA) nie ma umocowania prawnego do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także że w sprawie nie znajduje zastosowanie rygor prawny określony w ustawie z dnia 07 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, okazały się nieuprawnione. Podobnie zarzuty nadania kwestionowanej decyzji Starosty rygoru natychmiastowej wykonalności oraz dokonania wpisów w księdze wieczystej, w świetle regulacji zawartej w powyższej ustawie (art. 34) oraz w art. 124 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie znalazły uzasadnienia. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest instytucją prawną ingerującą w prawo własności. Dlatego też ustawodawca określił przesłanki mające na celu zminimalizowanie dolegliwości, jaką stwarza właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tego rodzaju ograniczenie jego praw. Do przesłanek tych zaliczyć należy wskazane w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami rokowania, których obowiązek przeprowadzenia ciąży na wnioskodawcy przed złożeniem wniosku. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność przeprowadzenia prawem przewidzianych rokowań i brak zgody skarżących na realizację przedmiotowej inwestycji na ich nieruchomości. Inwestor trzykrotnie, pismami z lipca, sierpnia i września 2009 r., zwrócił się do skarżących z propozycją podjęcia rokowań i zawarcia ugody, lecz na swoje pisma nie otrzymał odpowiedzi. Wiążące stanowisko w sprawie skarżący, w imieniu których działał pełnomocnik, przedstawili podczas przeprowadzonej w dniu (...) lutego 2010 r. rozprawy administracyjnej, kwestionując legalność inwestycji, której wykonawcą jest Spółka "A", a tym samym nie wyrażając zgody na jej realizację. W tych okolicznościach, wbrew twierdzeniom skarżących należało uznać, iż prowadzone były negocjacje mające na celu uzyskanie zgody na zrealizowanie planowanej inwestycji na nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) obręb R. W tym miejscu podkreślić należy, iż negocjacje, jakkolwiek stanowią jeden z kodeksowych sposobów zawarcia kontraktu, nie wymagają prowadzenia ich aż do pozytywnego skutku. Odrzucenie oferty inwestora przez skarżących, także poprzez brak odpowiedzi na przesłane im pisemne propozycje, nie rodzi bowiem obowiązku złożenia następnej propozycji. Ustawa nakłada jedynie obowiązek przeprowadzenia rokowań w celu ograniczenia prawa własności w drodze umowy cywilnej, a nie ich pozytywnego zakończenia. W niniejszej sprawie strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, których żadna nie chciała uwzględnić i ostatecznie nie doszło do porozumienia. Podkreślenia przy tym wymaga, że inwestor przedstawił konkretną ofertę – w szczególności określił warunki udostępnienia nieruchomości oraz cenę, co zostało przez skarżących odrzucone. Nie oznacza to jednakże, że rokowania się nie odbyły lub odbyły się w sposób nieprawidłowy. Brak postępu w zakresie wspólnego stanowiska i w konsekwencji brak zgody właścicieli na przedstawioną wobec nich propozycję sposobu ograniczenia z korzystania nieruchomości nie można bowiem utożsamiać z nieprawidłowym przeprowadzeniem określonych czynności administracyjnych (por. wyrok tut. Sądu z dnia 14.04.2010 r. sygn. akt II SA/Po 101/10 – dostępny na stronach internetowych NSA – baza orzeczeń). Odnosząc się do zarzutu wadliwości decyzji organu i instancji z uwagi na brak oznaczenia wskazać należy na trafność wywodów Wojewody zawartych w kwestionowanej decyzji. Organ II instancji prawidłowo bowiem wskazał, że treść decyzji Starosty przeczy takim zarzutom z uwagi na jednoznaczne określenie stron postępowania, na co wskazuje sentencja decyzji, jej uzasadnienie oraz rozdzielnik. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone przepisem art. 107 § 3 kpa, w zakresie istotnym dla rozpatrzenia sprawy. Podnoszony przez skarżących zarzut braku odniesienia się do możliwości stosowania instytucji określonej przepisem art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami na rzecz podmiotu innego aniżeli jednostka samorządu terytorialnego nie może mieć wpływu na wynik sprawy i w konsekwencji skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, z uwagi na jednoznaczne brzmienie przepisu art. 124 ust. 2 cytowanej ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wskazuje na powyższą okoliczność. Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd nadto zważył, iż stronom został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w ramach ogólnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 kpa. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja Wojewody Wielkopolskiego jest rozstrzygnięciem prawidłowym, wydanym na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. /-/ T.Świstak /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ J.Zieliński MK