II OSK 1078/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz Sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 2 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D.K. i I.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1223/10 w sprawie ze skargi D.K. i I.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i nakazania rozbiórki zbiornika wodnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1223/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.K. i I.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i nakazania rozbiórki zbiornika wodnego. Wyrok ten został wydany w następującym, wskazanym przez Sąd I instancji, stanie faktyczny i prawnym sprawy: Podczas kontroli przeprowadzonej przez Starostwo Powiatowe w K. w dniu 5 kwietnia 2005 r. oraz przez pracowników Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w dniu [...] maja 2005 r. stwierdzono wykonanie robót budowlanych związanych m.in. z pogłębianiem dna i rozbudową zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...], obręb ew. [...], jedn. ew. [...]. Podczas kontroli w dniu 24 maja 2005 r. ustalono wymiary zbiornika wodnego: od strony północnej – 80,20 m, od strony wschodniej – 82,00 m, od strony południowej – 76,00 m, od strony zachodniej – 83,00 m. Inwestorami przedmiotowych robót budowlanych, wykonywanych w okresie pomiędzy październikiem, a listopadem 2004 r., byli D. i I.K. Z przedłożonej przez inwestorów inwentaryzacji technicznej zbiornika z 2005 r. wynika, że powierzchnia lustra wody zbiornika wody gruntowej wynosi 0,90 ha, średnia głębokość zbiornika – 1,10 m, ilość wody retencjonowanej w zbiorniku – 9900 m³. Zbiornik powstał w wyniku modernizacji istniejącego oczka wodnego. Inwestorzy nie posiadali decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego zbiornika wodnego. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r., na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową zbiornika wodnego usytuowanego na działkach o nr ewid. [...] (obecny numer działki [...]),[...],[...],[...] oraz nałożył na inwestorów D. i I.K. obowiązek przedłożenia zaświadczenia o zgodności obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku uzyskania pozytywnego zaświadczenia nałożył obowiązek przedłożenia określonych dokumentów wymaganych przy składaniu wniosku o pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Następnie decyzją z dnia [...] września 2007 r., na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał inwestorom obiektu – D. i I.K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego zbiornika wodnego usytuowanego na ww. działkach, polegającą na zasypaniu czaszy zbiornika materiałem gruntowym, stwierdzając w uzasadnieniu, że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy uniemożliwia dokonanie dla przedmiotowego obiektu budowlanego niezbędnej dla legalizacji oceny zgodności. Decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. Pismem z dnia 3 stycznia 2008 r. D. i I.K. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. Jako podstawę wznowienia wskazano na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06, w którym Trybunał orzekł, że art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 i Nr 170, poz. 1217 oraz z 2007 r. Nr 88, poz. 587, Nr 99, poz. 665 i Nr 127, poz. 880), w częściach obejmujących wyrażenie ,,w dniu wszczęcia postępowania" są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] października 2007 r. Następnie organ ten decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] października 2007 r. Decyzja ta (z dnia [...] sierpnia 2008 r.) została decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymana w mocy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1711/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r. oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że organ administracyjny nie uwzględnił postanowień art. 149 § 2 k.p.a., który nakazuje po wznowieniu postępowania, przeprowadzić postępowanie co do istoty sprawy. Istotą wznowienia postępowania jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Zatem nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy wydaje się jak gdyby w sprawie nie było w danej instancji rozstrzygnięcia. W art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, określona została procedura w przypadku samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, która nie musi prowadzić do wydania nakazu rozbiórki obiektu. Od nakazu rozbiórki obiektu budowlanego określonego w ust. 1 tej normy należy odstąpić, jeżeli samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo w przypadku jego braku, z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Wówczas, w przypadku wykonania robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej, organ nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia wymaganych przepisem art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dokumentów. Dalej wskazano, że przesłanką orzeczenia nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie było nieprzedstawienie przez inwestora w zakreślonym przez organ nadzoru budowlanego terminie wskazanych w art. 48 ust. 2 ustawy dokumentów niezbędnych do legalizacji samowoli budowlanej, a przede wszystkim brakiem ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w dniu wszczęcia postępowania. Z treści nowego brzmienia art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wyraźnie wynika, że sprawca samowoli budowlanej ubiegający się o jej legalizację w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, musi przedstawić ostateczną decyzję o warunkach zabudowy, lecz już nie w dniu wszczęcia postępowania, a w terminie wyznaczonym przez organ na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Mając na względzie ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, wstrzymał roboty budowlane przy budowie zbiornika wodnego usytuowanego na przedmiotowych działkach i nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego, w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r., wskazanych w jego treści dokumentów. W dniu 15 stycznia 2009 r. do organu wpłynęło pismo D. i I. K. z dnia 13 stycznia 2009 r. wraz z decyzją Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla "zadania inwestycyjnego polegającego na budowie stawu hodowlanego o powierzchni lustra wody do 0,90 ha i produkcji do 1000 kg/ha wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości P., gmina Z". Zaś w dniu 1 lutego 2010 r. do organu wpłynęło pismo D. i I.K. z dnia 29 stycznia 2010 r. wraz z dokumentami w postaci oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypis z rejestru gruntów z dnia 15 stycznia 2010r. (mapa nieaktualizowana do celów opiniodawczych) oraz akt notarialny z dnia [...] września 2004 r., Repertorium [...] nr [...]. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, po ponownym rozpoznaniu wniosku D. i I. K. o wznowienie postępowania, uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2007 r. i poprzedzającą jej wydanie decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. oraz nakazał inwestorom wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego przedmiotowego zbiornika wodnego polegającą na zasypaniu czaszy zbiornika materiałem gruntowym we wskazanym tam zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 190 ust. 4 Konstytucji RP i podniósł, że orzekając w sprawie, przy uwzględnieniu oceny prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1711/08, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 151 k.p.a. we wznowionym postępowaniu organ dysponuje takimi samymi możliwościami, jak w postępowaniu zwykłym i zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę administracyjną co do jej istoty. Nadto przytoczył treść art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane i wskazał, że niespełnienie obowiązków w tym przepisie wskazanych w wyznaczonym przez organ terminie skutkuje orzeczeniem nakazu rozbiórki (art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Zdaniem organu inwestorzy nie przedłożyli w zakreślonym postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r., terminie (do dnia 31 grudnia 2009 r.) kompletu dokumentów warunkujących odstąpienie od nakazu rozbiórki. Brak jest bowiem projektu budowlanego przedmiotowego obiektu budowlanego, zaś decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] stycznia 2010r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy przedłożyli dopiero przy piśmie z dnia 13 stycznia 2010 r. Natomiast oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane przedłożyli dopiero przy piśmie z dnia 29 stycznia 2010 r. Inwestorzy w toku całego postępowania nie wystąpili również o przedłużenie terminu wykonania obowiązku wynikającego z postanowienia z dnia [...] września 2009 r. Organ stwierdził, że niedotrzymanie terminu przedstawienia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stanowi przesłankę wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego (w tej mierze wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1613/07, LEX nr 508444). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek inwestorów, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył stan faktyczny i rozważania prawne zawarte we własnej decyzji z dnia [...] marca 2010 r. Odnosząc się zaś do zarzutu zawartego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że inwestorzy nie dokonali budowy, a jedynie modernizację istniejącego zbiornika wodnego, a zatem błędem było zastosowanie w niniejszej sprawy art. 48 ustawy Prawo budowlane, organ wskazał, że konieczność zastosowania w niniejszej sprawie tegoż przepisu w żaden sposób nie została zakwestionowana w wyroku Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1711/08, którym zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest związany. Ponadto, w ocenie organu, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 709/09, którym oddalono skargę kasacyjną D. i I.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1267/08, oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r., nakazującej skarżącym rozbiórkę spornego obiektu budowlanego, potwierdził tym samym prawidłowość zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów ustawy Prawo budowlane, a to art. 48. Na powyższą decyzję z dnia 29 kwietnia 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli D. i I.K., wnosząc o jej uchylenie, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej ze względu na naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Zarzucono także naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., została oddalona. W uzasadnieniu Sąd wskazał, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 149 § 2 k.p.a., że organ prawidłowo wznowił postępowanie w drodze postanowienia. Ponadto, wbrew zarzutom skarżących, organ zgodnie z oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1711/08, przeprowadził postępowanie co do istoty. Organ zbadał, w jakim zakresie oceniana decyzja ostateczna Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. utrzymująca w mocy decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. była dotknięta wadą wznowieniową. Granice tego badania były wyznaczone zakresem treści badanej decyzji ostatecznej. Przeprowadzone postępowanie było więc tożsame pod względem przedmiotowym i podmiotowym, i co do podstawy prawnej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną. A zatem nie budzi najmniejszej wątpliwości Sądu, że decyzja ostateczna z dnia [...] października 2007 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2007 r., były wydane na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Nadto Sąd wyjaśnił, że rozstrzygając sprawę w tym postępowaniu wznowieniowym, organ rozstrzygnął ją w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu orzekania. W ocenie Sądu nie budzą wątpliwości ustalenia organu co do stanu faktycznego sprawy, że skarżący pomiędzy październikiem, a listopadem 2004 r. wykonali roboty budowlane związane m.in. z pogłębianiem dna, rozbudową zbiornika wodnego usytuowanego na działkach w jednostce organizacyjnej Z., modernizując oczko wodne bez pozwolenia na budowę. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w takim materiale dowodowym jak: w protokołach kontroli z dnia 5 kwietnia 2005 r. przeprowadzonej przez Starostwo Powiatowe w K. oraz z dnia [...] maja 2005 r. przeprowadzonej przez pracowników Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1267/08, przyjął za miarodajne ustalenie, że roboty budowlane związane z budową przedmiotowego zbiornika wodnego były wykonane w warunkach samowoli budowlanej i nie stwierdził, aby organ wydając wskazaną decyzję rażąco naruszył art. 48 ustawy Prawo budowlane. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, pozwalają uznać za wiarygodne ustalenia organu, że prowadzenie przez skarżących robót budowlanych zbiornika wodnego, polegających na wybudowaniu obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia, było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zatem trafnie organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że przedmiotową inwestycję należy traktować jako samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 powyższej ustawy, której doprowadzenie do zgodności z przepisami prawa opierać się powinno o obowiązujące normy prawa materialnego i w sprawie winien znaleźć zastosowanie tryb postępowania określony w tym artykule. Nadto Sąd wskazał na przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a następnie podniósł, że w niniejszej sprawie nakaz rozbiórki opiera się na art. 48 ust. 1 i 4 powyższej ustawy, czyli normie, która nakazuje organowi nadzoru budowlanego nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego, jeżeli nie zostaną wykonane w wyznaczonym terminie obowiązki nałożone postanowieniem wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 tej ustawy. W związku z tym Sąd stwierdził, że skoro inwestor nie wykonał wszystkich obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., to prawidłowo na podstawie powołanych przepisów wydano nakaz rozbiórki. Podkreślił także, że w postanowieniu z dnia [...] września 2009 r. organ administracji, zgodnie z art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył obowiązek przedłożenia wskazanych w tym przepisie zaświadczeń i dokumentów oraz zakreślił realny termin wykonania nałożonych obowiązków. Uwzględniając, że jednym z nich jest przedłożenie zaświadczenia burmistrza miasta o zgodności budowy przedmiotowego zbiornika wodnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, którą należy uzyskać w postępowaniu administracyjnym. Do dnia wydania decyzji skarżący przedłożyli decyzję Burmistrza Gminy i Miasta Z. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy - przy piśmie z dnia 13 stycznia 2010 r. oraz oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane - przy piśmie z dnia 29 stycznia 2010 r. Nie przedstawili jednak czterech egzemplarzy projektu budowlanego przedmiotowego zbiornika wodnego (art. 48 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane) wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Inwestorzy nie zgłaszali przy tym przeszkód w uzyskaniu żądanych dokumentów w wyznaczonym terminie, jak również nie wnosili o przedłużenie terminu do wykonania nałożonych obowiązków. W skardze nie podnosili także przyczyn niewykonania tego obowiązku. W ocenie Sądu niewywiązanie się przez inwestora z obowiązku przedłożenia wszystkich określonych postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. dokumentów obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane. Jednocześnie Sąd zauważył, że organ wydał decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., która w rezultacie odpowiadała w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a zatem powinien był zastosować art. 146 § 2 k.p.a. Jednakże uchybienie to nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiedli skarżący, kwestionując wydany wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 560 zł. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 w aspekcie art. 153 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieprzedstawieniu w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy zgodnie ze stanem faktycznym i wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Niniejsza podstawa skargi kasacyjnej ma kluczowe znaczenie w sprawie; 2. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tj. naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym uznaniu, iż stan faktyczny dotyczący wykonanych robót przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa (błąd subsumcji); 3. art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na nieuwzględnieniu skargi; Uzasadniając zarzut zawarty w punkcie 1 podstaw kasacyjnych skarżący wskazali, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego dotychczasowego przebiegu postępowania powinno obejmować relację z dokonanych ustaleń faktycznych i rzeczywistych ocen i wskazań. Tymczasem Sąd I instancji wypaczył ocenę prawną i wskazania zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r. wydane w sprawach o sygn. akt VII SA/Wa 1711/08 i VII SA/Wa 1267/08 oraz w wyroku NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 709/09. Zdaniem skarżących Sąd Wojewódzki w wyroku z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1711/08, nie dokonał oceny co do konieczności zastosowania w niniejszej sprawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, zatem twierdzenie o konieczności zastosowania tego przepisu z uwagi na związanie wynikające z art. 153 p.p.s.a. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zatem w tym zakresie brak jest powagi rzeczy osądzonej. Zaś wyrok WSA wydany w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1267/08 dotyczył decyzji wydanych w trybie nieważnościowym, a zatem ocena wyrażona w tego typu postępowaniu ze względu na swój charakter i zakres nie może stanowić wskazania co do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Natomiast skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona z uwagi na wadliwy, zdaniem NSA, sposób jej sformułowania. Nadto wskazano, że Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w punktach 1-4 uzasadnienia skargi. Uzasadniając zarzut zawarty w punkcie 2 skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane winien znaleźć zastosowanie tylko w przypadkach budowy, w rozumieniu art. 3 pkt 6 powyższej ustawy, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Innych zaś przypadków dotyczą przepisy art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane, które winny mieć zastosowanie w sprawie. W ocenie skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił normy art. 149 § 2 k.p.a. Nadto wstrzymał roboty budowlane przy budowie zbiornika, mimo że żadne roboty nie były prowadzone. Nie dokonał również jednoznacznego rozstrzygnięcia co do precyzyjnego określenia i nazwania przedmiotu sprawy, zaś precyzyjne określenie tego obiektu – zbiornika wodnego jest okolicznością mającą znaczenie prawne i to w zakresie zdefiniowania procedury, jak i właściwości organów. Nie stwierdzono bowiem, że obiekt jest budowlą i dlaczego mamy do czynienia z budową. Nakazano także rozbiórkę wybudowanego obiektu, podczas gdy skarżący niczego nie wybudowali, a dokonali jedynie modernizacji istniejącego zbiornika poprzez pogłębienie dna i uformowanie grobli. Natomiast ocena organu, że modernizacja zbiornika wodnego polegająca na jego pogłębieniu i uformowaniu grobli "podpada" pod przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane jest oceną wadliwą. Nadto, zdaniem skarżących, zasypanie zbiornika powstałego na bazie naturalnego śródpolnego zbiornika wodnego jest niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasad praworządności. Zaś prace dokonane w tym zbiorniku należałoby zakwalifikować jako remont. Zwrócono także uwagę, że nie można zasypać naturalnego zbiornika, bez zaburzania stosunków wodnych na danym terenie. Motywując zaś zarzut 3 skargi kasacyjnej podniesiono, że skoro Sąd I instancji uznał, iż zaistniała w jego ocenie przesłanka negatywna, o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a., że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien wydać decyzję nie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., a na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., to powyższe winno ewidentnie skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, czyli uwzględnieniem skargi. Zaś w piśmie opatrzonym datą 7 kwietnia 2011 r. (wpływ do NSA w dniu 22 sierpnia 2012 r. – prezentata) skarżący kasacyjnie przytoczyli nowe uzasadnienie podstawy kasacyjnej zawartej w punkcie 3 skargi kasacyjnej, wskazując, że Sąd Wojewódzki nie dostrzegł, iż nakaz rozbiórki zbiornika wodnego rażąco narusza przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W istocie decyzja jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nakazując bowiem zasypanie naturalnego oczka wodnego organ naruszył przepis, który nakazuje obowiązek zachowania torfowisk i oczek wodnych jako naturalnych zbiorników wodnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności postępowania, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści podstawami. Zaś tak rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych przewidzianych w treści art. 174 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postępowania i prawa materialnego. W tej sytuacji w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzut naruszenia prawa postępowania, bo tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy możliwa jest ocena zasadności zastosowania normy prawa materialnego. Jako pierwszy został właśnie sformułowany zarzut nieprzedstawienia w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy zgodnie ze stanem faktycznym i wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, czym zdaniem skarżących został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. Zdaniem skarżących w uzasadnieniu Sądu I instancji brak jest relacji z dokonanych ustaleń faktycznych, rzeczywistych ocen i wskazań, a nadto Sąd ten wręcz wypaczył ocenę prawną i wskazania wynikające z przywołanych, zapadłych wcześniej wyroków, dotyczących kwestii rozbiórki przedmiotowego zbiornika wodnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten nie jest zasadny. Jak wynika z lektury uzasadnienia Sądu I instancji stan faktyczny sprawy został przez Sąd opisany w części historycznej, a następnie w części rozważeniowej oceniony pod kątem prawidłowości ustaleń faktycznych, dokonanych przez organ, przez pryzmat zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd ustalił, podkreślając, że nie budzi wątpliwości, iż w okresie październik-listopad 2004 r. skarżący dokonali robót budowlanych związanych z pogłębieniem dna i rozbudową zbiornika wodnego usytuowanego na działkach skarżących, modernizując oczko wodne bez pozwolenia na budowę. Okoliczności tej skarżący nie kwestionują. Uzasadniając zaś swoje stanowisko co do przyjęcia, że roboty te były wykonane w warunkach samowoli budowlanej, co do których zastosowanie będzie miał przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane Sąd ten powołał się na orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1267/08, które to orzeczenie zostało utrzymane w mocy wyrokiem NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 709/09. Powołany wyżej wyrok WSA w Warszawie wydany został na skutek skargi I. i D.K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] października 2007 r. nakazującą inwestorom D. i I.K. wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na działkach skarżących poprzez zasypanie jego czaszy. Skarga ta została oddalona, a w orzeczeniu tym przyjęto, że przedmiotowy zbiornik został wybudowany w ramach tzw. samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzenie takie jest wyrażone w motywach wyroku WSA w sprawie VII SA/Wa 1267/08, zatem nie można w tym zakresie zarzucić Sądowi I instancji "wypaczenia oceny prawnej". Wprawdzie ocena prawna wyrażona w wyrokach sądów administracyjnych wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym, innym niż zastosowany przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie nie jest dla Sądu wiążąca w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., to jednak nie można Sądowi odmówić prawa powoływania się na motywy w nich zawarte jako argument za przyjęciem konkretnego ustalenia czy poparcie samodzielnie dokonanej oceny prawnej. Inną kwestią jest zaś sama poprawność dokonanej oceny. Natomiast orzeczenie WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1711/08, zostało wydane w niniejszej sprawie – poprzedzało zaskarżony wyrok, zatem w myśl art. 153 p.p.s.a. jego ocena prawna i wskazania wiążą sąd później rozstrzygający sprawę. Zatem wręcz obowiązkiem Sądu, który wydał kontrolowane orzeczenie, było odwołanie się do tego wyroku z dnia 18 lutego 2009r. i uwzględnienie oceny prawnej tam wyrażonej. Rację ma skarżący kasacyjnie, że w wyroku z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1711/08, WSA wskazał, że organ nie przeprowadził postępowania co do istoty i dlatego zaskarżone decyzje uchylił. Dlatego prawidłowo Sąd wydający kontrolowane orzeczenie odniósł się do tej kwestii, stwierdziwszy, że jego zdaniem ponownie rozpoznając sprawę organ uczynił zadość powyższemu zaleceniu Sądu i przeprowadził postępowanie co do istoty. W żadnym razie Sąd ten nie stwierdził, że jest związany oceną prawną co do zastosowania przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżących, że organ nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić należy, iż istotnie, z porównania treści skargi z dnia 24 maja 2010 r. i uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich z nich, jednakże skarżący nie wykazali, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. A tylko takie uchybienie przepisom postępowania może spowodować wyeliminowanie zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego. Samo stwierdzenie, że brak jest odniesienia się do wszystkich zarzutów nie czyni rozstrzygnięcia wadliwym. Konieczne jest jeszcze wykazanie, że gdyby Sąd odniósł się do tych okoliczności, to wynik rozstrzygnięcia mógłby być inny. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Uchybienia temu przepisowi skarżący upatrują w niezasadnym uznaniu, że do robót budowlanych polegających na pogłębieniu dna zbiornika i wybudowaniu grobli można zastosować przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z przepisu tego wynika, że tę normę prawną można zastosować tylko do obiektu budowlanego (lub jego części) już zbudowanego (bądź będącego w budowie) i w stosunku do budowy którego wymagane jest pozwolenie na budowę. Niewątpliwie obiektem budowlanym, a konkretnie budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest staw hodowlany. A z takim obiektem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Niespornym jest bowiem, że powstały na skutek wykonanych robót budowlanych zbiornik jest wykorzystywany jako staw hodowlany. Zatem czynności dokonane przez skarżących należy zakwalifikować jako roboty budowlane przy budowie obiektu budowlanego. Przy czym dla dokonania tego typu prac wymagane jest pozwolenie na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane wprawdzie zwalnia z uzyskania pozwolenia na budowę wykonywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, jednakże za wyjątkiem ziemnych stawów hodowlanych (lit. a powyższego przepisu). W tym miejscu przypomnieć należy, że skarżący takiego pozwolenia nigdy nie posiadali. W tej sytuacji uznać należy, że zasadnie Sąd I instancji przyjął, iż wykonane przez skarżących roboty budowlane zostały dokonane w warunkach samowoli budowlanej, a zatem zastosowanie będzie miał do nich właśnie przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji uznał, że decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego stawu została wydana zasadnie, albowiem – co wynika z akt sprawy, i co podnieśli Sąd i organ – organ wszczął postępowanie legalizacyjne w oparciu o przepis ust. 2 i 3 art. 48 powyższej ustawy, jednakże na skutek nieprzedstawienia w wymaganym terminie czterech egzemplarzy projektu budowlanego zbiornika wodnego, stosownie do treści art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane obowiązkiem organu było wydanie nakazu rozbiórki. Taką też ocenę charakteru wykonanych robót i prawidłowości zastosowania normy art. 48 ustawy Prawo budowlane w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego – stawu rybnego zawarł NSA we wskazanym wyżej wyroku z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 709/09 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego zbiornika wodnego. W świetle powyższego polemika skarżących z wyżej opisanymi ustaleniami, podnosząca, że dokonane roboty były "przypadkiem innym niż określonym w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego" nie może zostać uznania za skuteczną, tym bardziej, że skarżący nawet nie wskazali jaki to konkretnie miałby być przypadek. Takie ogólnikowe twierdzenie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny poza wskazanymi wyżej przesłankami nie może skutecznie ustosunkować się do kategorycznych twierdzeń skarżących. Nadto wskazać należy, że nie można przyjąć, jak domagają się tego skarżący, że przedmiotowy staw powstał w sposób naturalny i nadal należy go traktować jako oczko wodne. Wprawdzie na przedmiotowych działkach istniał od jakiegoś czasu zbiornik wodny, jednakże dopiero na skutek wykonanych przez skarżących prac (pogłębienie dnia, uformowanie grobli) powstał staw hodowlany w obecnym kształcie. W tej sytuacji nie można uznać, że jest to zbiornik naturalny, bowiem budowla powstała na skutek wykonanych robót. Oczywiście nie można zapominać o tym, że zaskarżone decyzje wydane zostały we wznowionym postępowaniu. Skarżący wskazując na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 i art 151 § 1 pkt 2 k.p.a. podnoszą, iż skoro Sąd I instancji uznał, że zaistniała przesłanka negatywna do uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji rozbiórkowej o której mowa w art. 146 § 2 k.p.a., to zaskarżona decyzja winna być wydana nie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., lecz na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., co powinno w tej sprawie skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 p.p.s.a., natomiast Sąd I instancji oddalił skargę w oparciu o normę art. 151 p.p.s.a. Przepis art. 151 k.p.a. zawiera trzy rodzaje decyzji kończących wznowione postępowanie. W rozpoznawanej sprawie zastosowano konstrukcję prawną z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem we wznowionym postępowaniu z uwagi na zaistnienie przesłanki o jakiej mowa w art. 145a § 1 k.p.a. uchylono decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. i poprzedzającą ją decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego zbiornika wodnego, zaś rozstrzygając ponownie o istocie sprawy nakazano D. i I.K. wykonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego przedmiotowego zbiornika wodnego polegającej na zasypaniu czaszy zbiornika materiałem gruntowym w określony tą decyzją sposób. Norma art. 151 § 2 k.p.a. zawiera trzeci rodzaj decyzji kończącej postępowanie w sprawie wznowienia postępowania polegający na stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, którą organ podejmuje, gdy występują przesłanki negatywne, określone w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym, a przesłankami tymi są: przesłanka terminu (§1), oraz brak potrzeby uchylenia decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (§ 2). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka negatywna o jakiej mowa w art. 146 § 2 k.p.a., natomiast organ orzekając ponownie we wznowionym postępowaniu nie wydał decyzji w trybie art. 151 § 2 k.p.a., lecz podjął rozstrzygnięcie w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., które odpowiadało w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jednakże podkreślić należy, iż Sąd I instancji dostrzegł powyższe uchybienie i w motywach zaskarżonego wyroku dokonał jego oceny jako uchybienia niemającego istotnego wpływu na wynik sprawy. Z takim poglądem Sądu I instancji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy się zgodzić. Przede wszystkim naruszenie prawa procesowego (wskazane wyżej przepisy zaliczane są do przepisów prawa procesowego), uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji tylko wtedy, gdy mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nastąpi zatem jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wydanie zaś decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. zamiast na podstawie art. 146 § 2 k.p.a. wywiera ten sam skutek dla skarżącego, co w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wiąże się z nakazem rozbiórki spornego zbiornika wodnego. Niewątpliwie mamy również w tej sytuacji do czynienia z tożsamością sytuacji jednostki, jak i w istocie rozstrzygnięciem tożsamym w treści. Dlatego też nie można w tej sprawie uznać, że wskazane naruszenie prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo niezależnie od powyższego zauważyć należy, iż podstawą wznowienia była wadliwość materialna decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego zbiornika wodnego z uwagi na stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności z Konstytucją normy prawa materialnego zastosowanego w toku postępowania rozbiórkowego. W takiej sytuacji jak zaistniała w rozpoznawanej sprawie w judykaturze przyjmowany jest również pogląd, iż należy wydać decyzję taką jak w ramach niniejszego postępowania, a więc w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., mimo zaistnienia przesłanki z art. 146 § 2 k.p.a. W wyroku z dnia 19 listopada 1992 r. sygn. akt SA/Kr 914/92, publikowanym w Przeglądzie sądowym z 1994 r., nr 7-8, str. 155 - z pozytywną glosą J. Borkowskiego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli podczas wznowieniowego postępowania okaże się, że poprzednio wydana decyzja była wadliwa materialnie, a nie tylko formalnie (przez wadę procesową powodującą wznowienie), to organ prowadzący postępowanie wznowieniowe nie może zastosować trybu z art. 146 § 2 k.p.a. Zwrotu "decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" nie można interpretować niezgodnie z zasadą legalności, czyli tak, że jeżeli tylko zasadniczy sens decyzji pozostaje bez zmian, to można zignorować jej wady materialne. Mając zatem na uwadze treść przywołanego wyżej orzeczenia NSA można by również teoretycznie uznać, że wydane decyzje także w zakresie powołanej podstawy prawnej odpowiadają prawu. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut kwalifikowanego naruszenia prawa, a to art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wskazywany w motywach kasacji, a odnoszący się do decyzji nakazującej rozbiórkę spornego zbiornika wodnego. Zdaniem skarżących Sąd Wojewódzki nie dostrzegł, iż nakaz rozbiórki zbiornika wodnego rażąco narusza przepis art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który nakazuje obowiązek zachowania torfowisk i oczek wodnych jako naturalnych zbiorników wodnych. Zatem wskazano, że w istocie decyzja jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Nie można skutecznie uznać tego zarzutu za usprawiedliwiony, albowiem - jak już wyżej wskazano - w sprawie wydano decyzje w ramach wznowionego postępowania odpowiadające w treści decyzji dotychczasowej o nakazie rozbiórki. A ta decyzja dotychczasowa poddana została ocenie zaistnienia wszystkich przesłanek występujących w art. 156 § 1 k.p.a. w postępowaniu nieważnościowym, zaś wydane w jego ramach decyzje o odmowie stwierdzenia nieważności, w tym ostateczna decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r., poddane zostały kontroli sądowej i oddalono skargę przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (wyrok z 18 lutego 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1267/08), a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 709/09, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. Tym samym podnoszenie po raz kolejny zarzutów kwalifikowanego naruszenia prawa wobec decyzji o nakazie rozbiórki jest całkowicie nieskuteczne. W tej sytuacji również ostatnia z powołanych podstaw kasacyjnych nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.