I OSK 1848/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. i R. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 876/10 odrzucającego skargę J. G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 876/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 26 marca 2010 r. (data stempla pocztowego k-5) wpłynęła do tego Sądu skarga J. G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 lipca 2010 r, skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k-13). Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącym w dniu 22 lipca 2010 r, co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru ( k- 17- 18). Ostatnim dniem terminu do uiszczenia wpisu od skargi był dzień 29 lipca 2010 r. Jednakże wpłaty wpisu od skargi dokonano dopiero w dniu 2 sierpnia 2010 r. (k-19). Wydając zaskarżone postanowienie, Sąd pierwszej instancji podniósł, iż z akt sprawy wynika, iż skarżący uiścili wpis od skargi cztery dni po terminie, wobec czego nie wykonali zarządzenia z dnia 14 lipca 2010 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi, a co za tym idzie pomimo wezwania nie uiścili w terminie wpisu od skargi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła J. G. i R. G., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 67 §1, 69, 72 §1 P.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia skarżącym zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczącego wezwania skarżących do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało odrzuceniem skargi skarżących. Powołując się na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż odpis zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego został skarżącym doręczony z naruszeniem przepisów postępowania. Odpis ten powinien być doręczony skarżącym pod adresem ich zamieszkania w S., przy ul. [...] (taki adres skarżący wskazali w skardze do WSA i na taki adres sekretariat WSA zaadresował przesyłkę dla skarżących). Tymczasem listonosz dostarczył przesyłkę pod zupełnie inny adres, a mianowicie: [...], w S., gdzie siedzibę ma Spółka "[...]", której skarżący R. G. jest wspólnikiem. Korespondencja ta nie została jednak odebrana ani przez niego ani przez żonę- J. G., lecz przez pracownika Spółki [...], który pokwitował jej odbiór własnym nazwiskiem (w załączeniu kopia umowy o pracę P. T.). Pracownik ten nie jest żadną z osób enumeratywnie wymienionych w art. 72 § 1 P.p.s.a., uprawnionych do odbioru korespondencji. Skarżący podnieśli, iż jest to pracownik spółki [...] zatrudniony w charakterze mechanika samochodowego, nieuprawniony nawet do odbioru korespondencji adresowanej do Spółki. Przesyłka sądowa którą odebrał ww. pracownik, wręczona zostało skarżącemu dopiero w dniu 2 sierpnia 2010 r. po powrocie z dwutygodniowego wypoczynku wakacyjnego i dopiero w tym dniu skarżący dowiedzieli się o obowiązku uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Art. 230 § 2 P.p.s.a. wprost stanowi, iż pismem wszczynającym postępowanie jest - między innymi skarga. Zgodnie z art. 72 P.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Przepis ten reguluje jedną z form tzw. doręczeń zastępczych, gdy przesyłka nie zostaje doręczona bezpośrednio do rąk jej adresata. Przyjmuje się wówczas fikcję prawną, że takie doręczenie nastąpiło. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż wezwanie Sądu pierwszej instancji zostało doręczone skarżącym w dniu 22 lipca 2010 r., bowiem skarżący zarówno w swojej skardze z dnia 26 marca 2010 r., jak i na kopercie adresowanej do organu podali adres S., ul. [...]. Tym samym właściwie Sąd pierwszej instancji uznał, że podany adres jest adresem skarżących i skierował wezwania do uiszczenia wpisu sądowego pod ten właśnie adres. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął zatem w dniu 29 lipca 2010 r. Ponadto z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż ww. przesyłki odebrał dorosły domownik – kuzyn skarżących (k. 17 i 18 akt sądowych). Skarżący we wniesionej skardze kasacyjnej podnoszą natomiast, iż przesyłki zawierające wezwania do uiszczenia wpisu sądowego zostały doręczone pod inny adres, niż wskazany we wniesionej przez nich skardze, a ponadto, że odebrała je osoba nieuprawniona do odbioru korespondencji. Taki zarzut też nie mógł zostać uwzględniony, gdyż nie znajduje on oparcia w aktach sprawy. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki widnieje bowiem adres wskazany przez skarżących we wniesionej do Sądu pierwszej instancji skardze. Ponadto twierdzenia, że wezwanie odebrała osoba do tego nieuprawniona, również pozostają w sprzeczności z treścią zwrotnych potwierdzeń odbioru przesyłek, na których widnieje adnotacja, że P. T. jest kuzynem skarżących, a więc osobą uprawnioną na podstawie art. 72 P.p.s.a. do odbioru korespondencji. Powyższe twierdzenie znajduje oparcie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 1996 r., w którym wyrażono pogląd, że nie każda osoba dorosła zamieszkująca w tym samym co adresat mieszkaniu lub domu będzie domownikiem w rozumieniu komentowanego przepisu, lecz domownikami będą jedynie krewni i powinowaci adresata (III RN 27/96, OSNC 1997, nr 11, poz. 187). Również w doktrynie podnosi się, że art. 72 P.p.s.a. nie wymaga, aby dorosły domownik był upoważniony przez adresata do odbioru korespondencji. Językowe brzmienie tego pojęcia wskazuje, że domownikiem będzie stały mieszkaniec jakiegoś domu, człowiek razem z kimś mieszkający, np. członek rodziny, współlokator, pracownik domowy (por. komentarz do art. 72 P.p.s.a. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). Doręczenie dokonane w trybie art. 72 P.p.s.a. do rąk dorosłego domownika jest więc traktowane jako równoznaczne z doręczeniem stronie i wywołuje takie same skutki, łącznie z rozpoczęciem biegu terminów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zatem odrzucił skargę, bowiem w wyznaczonym terminie siedmiu dni nie został uiszczony wpis od skargi. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł jak w sentencji