I OSK 2100/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędzia del. WSA Małgorzata Masternak - Kubiak Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1213/10 w sprawie ze skargi Ł.Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1213/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ł.Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2009 r. r. nr [...], którą to decyzją wydaną na podstawie art. 16 ust. 6 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.) odmówiono Ł.Sz. prawa do zasiłku pielęgnacyjnego W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że prawomocną decyzją ZUS z dnia 1 kwietnia 1999 r. ustalono Ł.Sz. prawo do dodatku pielęgnacyjnego, a zatem w świetle art. 16 ust. 6 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny nie może być jej przyznany. Fakt, że wypłata dodatku pielęgnacyjnego została jej wstrzymana z dniem 1 stycznia 2007 r. z uwagi na pobyt w domu pomocy społecznej nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż decyzja ustalająca prawo do dodatku pielęgnacyjnego nie została uchylona. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Ł.Sz. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której stwierdziła, że mając ustalone prawa do dodatku pielęgnacyjnego w rzeczywistości go nie otrzymuje i stan taki pozbawia ją również prawa do zasiłku pielęgnacyjnego. Skarżąca poniosła, iż 70% swojego dochodu przeznacza na koszty pobytu w ośrodku pomocy społecznej w związku z czym nie stać ją na leki. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga ma uzasadnione podstawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podał, że organy orzekające w sprawie odmawiając skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego oparły się na regule kolizyjnej z art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych ("zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego") uznając, że uprawnienie skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego wynika z decyzji ZUS z dnia 1 kwietnia 1999 r. przyznającej prawo do dodatku, której treścią są związane. Za nieistotne uznały przy tym wstrzymanie wypłaty tego dodatku. Natomiast nie wzięły pod uwagę, że decyzja orzekała o uprawnieniu na datę jej wydania. Zawieszenie prawa do świadczenia, o którym mowa w art. 103 - 105 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227) będące podstawą wstrzymania jego wypłaty (art. 134 ust. 1 cyt. ustawy), nie ma zastosowania do dodatku pielęgnacyjnego. Wstrzymanie wypłaty dodatku pielęgnacyjnego mogło zatem nastąpić, jedynie gdyby prawo do dodatku ustało (art. 134 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) lub nie istniało (art. 134 ust. 1 pkt 4 tej ustawy), gdyż inne przyczyny określone w art. 134 ust. 1 omawianej ustawy nie miały w tym przypadku zastosowania. W ocenie Sądu pierwszej instancji dla ustalenia prawa od zasiłku pielęgnacyjnego stosując normę kolizyjną z art. 16 ust. 6 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych, organy powinny przed wszystkim ustalić, czy uprawnienie skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego istnieje również obecnie. Zauważyć należy, iż w świetle art. 134 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wstrzymanie wypłaty świadczenia następuje na podstawie decyzji, a decyzja ta powinna wskazywać przyczynę wstrzymania (art. 134 ust. 1 tej ustawy). Jeśli okazałoby się, że przyczyną wstrzymania wypłaty dodatku było ustanie do niego prawa (art. 134 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy) lub fakt, że prawo do dodatku w ogóle nie istniało (pkt 4) - trudno byłoby uznać, że skarżąca jest uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego, pomimo wydania decyzji z 1999 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że organy ustaliły tylko fakt wydania decyzji o przyznaniu skarżącej uprawnienie do dodatku pielęgnacyjnego, pominęły zaś ustalenie, czy uprawnienie to w dalszym ciągu istnieje, o czym nie może świadczyć wyłącznie fakt nieuchylenia decyzji z 1999 r. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na brak uprawnienia skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego w chwili obecnej może wskazywać art. 158 ustawy o pomocy społecznej oraz fakt wstrzymania jego wypłaty. Potwierdzeniem tego może być decyzja będąca podstawą wstrzymania wypłaty dodatku pielęgnacyjnego, której treść organy powinny ustalić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Gdyby okazało się, że wstrzymanie wypłaty dodatku pielęgnacyjnego przez ZUS miało jedynie faktyczny charakter i decyzja w tym zakresie nie została wydana, organy orzekające o zasiłku pielęgnacyjnym zmuszone będą we własnym zakresie ustalić, co wynika z obecnego stanu prawnego i faktu wstrzymania wypłaty tego dodatku dla uprawnienia skarżącej. Przy czym Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro skarżąca ponosi częściowo koszty utrzymania w domu pomocy społecznej, to w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 16 ust. 5 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca naruszają art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 6 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez niewyjaśnienie okoliczności związanych z możliwością ustania prawa skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego, a w tym kontekście także naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do art. 134 ust. 1 pkt 1 i 4 i ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 158 cyt. ustawy o pomocy społecznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji ustali, czy wydana została przez ZUS decyzja o wstrzymaniu wypłaty skarżącej dodatku pielęgnacyjnego, a jeśli tak, to w jakiej dacie i z jakiej przyczyny oraz oceni, czy przyczyny te mogą świadczyć o ustaniu bądź nieistnieniu prawa skarżącej do dodatku pielęgnacyjnego. W przypadku ustalenia, że decyzja taka nie została wydana, a wstrzymanie wypłaty tego dodatku ma jedynie charakter faktyczny, organ obowiązany będzie we własnym zakresie rozstrzygnąć w oparciu o art. 16 ust. 6 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych, czy zachodzi negatywna przesłanka do ustalenia skarżącej prawa do zasiłku pielęgnacyjnego, mając na względzie treść art. 134 ust. 1 pkt 1 i 4 i ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 158 cyt. ustawy o pomocy społecznej. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm.) dalej P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. reprezentowane przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzuciło: 1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 16 ust. 6 ustawy dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż prawomocna decyzja o przyznaniu dodatku pielęgnacyjnego nie stanowi negatywnej przesłanki ustalenia uprawnienia do zasiłku pielęgnacyjnego; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez bezpodstawne uznanie, że fakt niedokonania czynności wyjaśniających w zakresie treści decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku pielęgnacyjnego mógł mieć - przy uwzględnieniu pozostałych okoliczności niniejszej sprawy - na tyle istotny wpływ na wynik sprawy, by stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonych decyzji. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że Sąd pierwszej instancji powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. powinien wykazać, że naruszenia przepisów postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji administracyjnej mogło wpłynąć na wynik sprawy. Przy czym nie wystarczy samo uznanie, że naruszenia takie mogły wpłynąć w jakikolwiek, bliżej nieokreślony sposób, na jej wynik. Konieczne jest bowiem wykazanie, że stwierdzone naruszenia mogły wpłynąć na wynik sprawy w sposób istotny, tj. prowadzący do wydania zasadniczo odmiennego rozstrzygnięcia. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. okoliczności powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie dają podstaw do uznania, że w tej sprawie zastosowanie miał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z kolei, uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 16. ust. 6 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych autor skargi kasacyjnej stwierdził, że skoro przepis ten stanowi, że zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego, to nie nakłada on na organy orzekające w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego obowiązku badania decyzji o wstrzymaniu dodatku pielęgnacyjnego. Wyjaśnił, iż art. 16 ust. 6 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi, iż zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego, natomiast ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. wynika, że skarżącej został przyznany dodatek pielęgnacyjny. Natomiast ewentualna decyzja o wstrzymaniu wypłaty dodatku pielęgnacyjnego nie może podlegać kontroli organów przyznających zasiłek pielęgnacyjny, gdyż legalność tej decyzji może być badana jedynie przez sąd powszechny. Oznacza to, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły prowadzić czynności mających na celu ustalenie przesłanek wstrzymania wypłaty dodatku pielęgnacyjnego na podstawie art. 75 ust. 4 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a zatem ich nieprzeprowadzenie nie może zostać uznane za naruszenie art. 77 § 1 K.p.a. W konsekwencji stwierdzono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie uznał, że w toku niniejszego postępowania naruszono przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Kolegium podkreśliło, że sprawa zakończona zaskarżoną decyzją dotyczyła wyłącznie zbadania uprawnienia skarżącej do świadczenia w formie zasiłku pielęgnacyjnego. W sprawie tej zebrano cały materiał dowodowy, dający podstawę do stwierdzenia, że skarżącej przysługuje uprawnienie do dodatku pielęgnacyjnego, co oznacza, że zasiłek pielęgnacyjny jej nie przysługuje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa procesowego, albowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego. Przypomnieć należy, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art.145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 77 §1 K.p.a. wymaga rozważenia, czy okoliczności powołane przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które zdaniem tego Sądu nie zostały wyjaśnione przez organy administracji, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W obowiązującym stanie prawnym, niedopuszczalne jest równoczesne przyznanie dwóch świadczeń: zasiłku pielęgnacyjnego i dodatku pielęgnacyjnego. Stosownie bowiem do art.16 ust.6 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych( Dz.U. tekst jedn. 2006 r., Nr 139, poz.992 ze zm.) zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Z treści tego przepisu wynika jednak obowiązek organów orzekających w przedmiocie wniosku o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego ustalenia, czy osoba wnioskująca jest uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego. Wymienione świadczenia uregulowane są w dwóch odrębnych ustawach, przewidujących odmienne kryteria ich przyznawania i inne organy uprawnione do orzekania w przedmiocie tych świadczeń. Dodatek pielęgnacyjny przewidziany w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych( Dz.U. tekst jedn.2009 r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty, jeżeli osoba ta została uznana za całkowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej egzystencji albo ukończyła 75 lat życia (art. 75 ust.1), o przyznaniu tego świadczenia orzekają organy rentowe właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej (art. 115 ust. 1 ustawy). Z kolei zasiłek pielęgnacyjny uregulowany w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych przysługuje m.in. osobie, która ukończyła 75 lat (art. 16 ust.1 pkt 3), a orzekają w przedmiocie przyznania tego zasiłku wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby uprawnionej (art. 3 ust. 11). Obie ustawy przewidują też negatywne przesłanki, które uniemożliwiają przyznanie świadczenia. Dodatek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do emerytury lub renty przebywającej w zakładzie opiekuńczo-leczniczym lub w zakładzie pielęgnacyjno- opiekuńczym, chyba że przebywa poza tą placówką przez okres dłuższy niż 2 tygodnie w miesiącu (art. 75 ust. 4 cyt. ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych). Zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie umieszczonej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie (art. 16 ust. 5 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania wnioskująca o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego Łucja Szarek spełnia, przewidziany w obu wymienionych wyżej ustawach, wymóg ukończenia 75 roku życia, nie otrzymuje żadnego z ww. świadczeń. Ma przyznane decyzją ZUS prawo do dodatku pielęgnacyjnego, którego wypłata została wstrzymana z powodu przebywania w domu pomocy społecznej. Wyjaśnić należy, iż instytucja wstrzymania wypłaty dodatku pielęgnacyjnego została uregulowana w art. 134 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że zawieszenie prawa do świadczenia będące podstawą do wstrzymania jego wypłaty nie ma zastosowania do dodatku pielęgnacyjnego (art. 103 - 105 w zw. z art. 134 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych), a zatem mogą zachodzić pozostałe podstawy do jego wstrzymania określone we wskazanym wyżej art. 134 ust.1, w tym również ustanie prawa do dodatku pielęgnacyjnego lub jego nieistnienie (art.134 ust.1 pkt 1 i pkt 4). Ponadto o wstrzymaniu wypłaty świadczenia Zakład Ubezpieczeń Społecznych orzeka w drodze decyzji ( art.134 ust.2 pkt 2 ustawy). W sprawie jest niesporne, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji orzekające w sprawie nie ustaliły, na której z podstaw wymienionych w art. 134 wstrzymana została wypłata dodatku pielęgnacyjnego. Jest to uchybienie, które – jak zasadnie wywiódł Sąd pierwszej instancji - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak poczynienia przez organ administracji ustaleń w tym zakresie powoduje, że nie można stwierdzić, czy w sprawie spełniona została przesłanka z art. 16 ust. 6 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nie można bowiem jednoznacznie stwierdzić, czy w chwili wydania zaskarżonej decyzji Ł.S. była uprawniona do dodatku pielęgnacyjnego, który nie jest jej wypłacany. Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 16 ust. 6 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych, wskazać należy, iż z treści tego przepisu wynika obowiązek poczynienia bezspornych ustaleń, czy ubiegająca się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego ma prawo do dodatku pielęgnacyjnego. Za takim stanowiskiem przemawia również regulacja prawna określona w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( t.j. Dz.U. 2009 r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.). Zgodnie z art. 158 wymienionej ustawy dodatek pielęgnacyjny nie przysługuje osobom przebywającym w ponadgminnym domu pomocy społecznej, skierowanym do domu pomocy społecznej przed dniem 1 stycznia 2004 r., chyba że przebywają poza tym domem przez okres dłuższy niż 2 tygodnie w miesiącu. Z ustaleń organów orzekających w sprawie i Sądu pierwszej instancji wynika, że ubiegająca się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego została skierowana do domu pomocy społecznej decyzją sprzed dnia 1 stycznia 2004 r., i ponosi za pobyt w nim częściową odpłatność, co może mieć znaczenie w aspekcie treści cytowanego wyżej art.158 ustawy o pomocy społecznej. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organy administracji publicznej rozpoznając sprawę o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego na podstawie art. 16 ust. 6 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych powinny brać pod uwagę całokształt przepisów prawnych obowiązujących w tym zakresie. Zauważyć należy, iż wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie nakazał organom badania legalności decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku pielęgnacyjnego, lecz uznał, że dla oceny uprawnienia Ł.Sz. do zasiłku pielęgnacyjnego niezbędne jest wyjaśnienie w sposób nie budzący wątpliwości, czy posiada ona nadal uprawnienie do dodatku pielęgnacyjnego. W sprawie jest niesporne, że ubiegająca się o zasiłek pielęgnacyjny Ł.Sz. nie otrzymuje żadnego z dwóch ww. świadczeń, a przyczyny tego stanu rzeczy, jak słusznie ocenił Sąd pierwszej instancji, nie zostały w tej sprawie dostatecznie wyjaśnione. Tymczasem odmowa przyznania jej świadczenia powinna być wnikliwie wyjaśniona i uzasadniona. Z powyższych względów, zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 16 ust. 6 cyt. ustawy o świadczeniach rodzinnych, uznać należy za niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 P.p.s.a. orzekł jak w wyroku. ----------------------- 8