IV SA/Gl 491/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta K. p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] L. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na pismo Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...], które stanowiło odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia [...] o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] W uchwale uznano Radę Miasta K. za organ niewłaściwy do rozpatrzenia wniosku L. B. z dnia [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczącego przyznania jednorazowej dotacji na oddłużenie lokalu mieszkalnego. Skarżący zarzucił Wojewodzie [...] naruszenie art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 pkt 1, 2 i 3, art. 8 ust. 1 i 2 pkt 1, 2, 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego. Organ wyjaśnił zaskarżonym piśmie, że prowadzone czynności sprawdzające w celu zbadania zgodności z prawem wskazanej uchwały nie dały podstaw do wszczęcia postępowania nadzorczego i zastosowania względem niej środków nadzorczych przewidzianych w ustawie o samorządzie gminnym. Dodatkowo podniesiono, iż kwestionowana uchwała została wydana w trybie art. 243 k.p.a., co stanowiło wyłącznie czynność materialno-techniczną, od której nie przysługiwał środek zaskarżenia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie m.in. legitymacji skarżącego, zachowania terminu wniesienia skargi i spełnienia przez nią warunków formalnych, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W tym ostatnim aspekcie chodzi m.in. o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów został natomiast doprecyzowany przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Wynikają one także ze szczegółowych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Stosownie do treści art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Jak wynika z akt sprawy, złożona przez L. B. skarga dotyczy pisma, w którym Wojewoda [...] poinformował go, że nie znaleziono podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...], oraz przywołano przepisy Konstytucji RP i rozdziału 10 ustawy o samorządzie gminnym, na podstawie których dokonano weryfikacji uchwały pod względem jej legalności. Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, zaskarżone pismo nie może być w żadnym razie uznane za rozstrzygniecie nadzorcze lub decyzję administracyjną. Wprawdzie stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje również kontrolę aktów lub czynności innych, niż decyzje i postanowienia, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny, jednakże między przepisem prawa, określającym uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością dotyczącą tego prawa lub obowiązku musi istnieć ścisły związek. Ostatecznie przyjdzie stwierdzić, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie została także podjęta czynność, ani wydany akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kwestionowanym przez skarżącego pismem, organ udzielił jedynie odpowiedzi na jego wniosek z dnia [...] o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miasta K. W konsekwencji to pismo informacyjne należy traktować jako wyłącznie czynność materialno – techniczną, nie stanowiącą rozstrzygnięcia merytorycznego, na które przysługuje skarga do Sądu. Wymaga zaakcentowania, że postępowanie nadzorcze w przedmiocie oceny legalności uchwały wojewoda wszczyna z urzędu, a ewentualne interwencje osób trzecich mogą być przez organ nadzoru traktowane co najwyżej jako sygnał w sprawie. Zajęte stanowisko wojewody w kwestii legalności uchwały jest w pełni autonomiczne i znajduje oparcie w ustawie o samorządzie gminnym. Przepisy te nie przewidują możliwości zobowiązania wojewody przez sąd do ewentualnego zmiany stanowiska lub zastąpienia organu nadzoru w tym zakresie. Tym samym należy uznać, iż skarga L. B. nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Na potwierdzenie powyższej argumentacji można wskazać orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym ugruntował się pogląd, że pismo organu nadzoru informujące o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktów organów województwa, powiatu i gminy nie jest rozstrzygnięciem nadzorczym lub decyzją i uprawnienie do wniesienia skargi na takie pismo nie przysługuje (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 1155/97, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 1992 r., sygn. akt SA/Wr 22/92, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2000 r., sygn. akt III SA 1387/00). Orzeczenia te, wprawdzie podjęte w odmiennym stanie prawnym, zachowują aktualność na gruncie obecnie obowiązującej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie zrozumiałe są natomiast zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organ ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, w sytuacji, gdy przedmiot kwestionowanej przez niego uchwały stanowi przyznanie dotacji na oddłużenie lokalu mieszkalnego. Dlatego też sąd zauważając nadto konieczność odrzucenia skargi do nich się nie odniósł. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.