V SA/Wa 940/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2010r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2010r. nr Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowania gospodarstw rolnych do standardów UE oddala skargę R.K. w dniu 14 lutego 2005 r. złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacja Rolnictwa w C. wniosek o pomoc finansową na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej. Skarżący zobowiązał się do realizacji przedsięwzięć określonych w planie dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej, polegających m.in. na przygotowaniu ścian i podłóg na 12 stanowiskach krów mlecznych w pomieszczeniach do udoju oraz wyposażenia pomieszczeń do przechowywania mleka. W dniu 1 lutego 2006 r. producent rolny złożył korektę wniosku. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. przyznał R.K. wnioskowaną pomoc finansową na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej w łącznej wysokości 47 710,49 zł. Organ wskazał, iż przyznana pomoc finansowa zostanie wypłacona w dwóch równych ratach z zastrzeżeniem dopełnienia obowiązków wynikających z treści § 9 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142 ze zm.). Pierwsza rata płatności w wysokości 23 855,25 zł została przekazana na rachunek bankowy strony w dniu 13 kwietnia 2006 r. W dniu 13 lipca 2006 r. wnioskodawca złożył w Biurze Powiatowym w C. oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie co najmniej 4 EJW, w rozumieniu decyzji Komisji (EWG) nr 85/377 z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. U. UE L 220 z dnia 17 sierpnia 1985 r., str. 1 ze zm.). W dniu [...] sierpnia 2006 r. w gospodarstwie beneficjenta odbyła się obowiązkowa wizytacja w ramach kontroli przeprowadzanej po złożeniu oświadczenia przed wypłatą drugiej raty, w trakcie której stwierdzono, że przedsięwzięcia opisane w planie dostosowania, na które Producent otrzymał pomoc nie zostały w pełni zrealizowane. Wskazano, iż zamiast 12 stanowisk udojowych wykonano jedynie 10 takich stanowisk, natomiast płytki ceramiczne w pomieszczeniach gdzie przechowywane jest mleko, położone zostały około 2 lata wcześniej. Powyższe okoliczności potwierdzone zostały protokołem z wizytacji nr [...]. Z uwagi na negatywny wynik kontroli organ I instancji pismem z dnia 5 września 2006 r. zawiadomił wnioskodawcę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej. Pismem z dnia 22 września 2006 r. R.K. poinformował, że dobudowanych zostało 5 nowych stanowisk udojowych. Wyjaśnił także, iż przedmiotowe płytki wykonane 2 lata wcześniej podane zostały do Planu dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów UE przez przeoczenie wnioskodawcy. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. uchylił w całości powyższą decyzję z [...] lutego 2006 r. o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej z uwagi na fakt, iż producent rolny nie dopełnił warunku, od którego uzależniono płatność, tj. nie zrealizował w całości przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania gospodarstwa do standardów UE. Rozpoznając odwołanie R.K. od ww. decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] września 2008 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. oddalający ww. skargę i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż błędna była ocena Sądu I instancji w zakresie prawidłowości zastosowanego przez organy administracyjne obu instancji trybu postępowania przewidzianego w art. 162 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż decyzja o przyznaniu płatności R.K. nie była decyzją o jakiej mowa w art. 162 § 2 k.p.a, dlatego też brak było podstawy prawnej do jej uchylenia z zastosowaniem trybu z art. 162 k.p.a. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Prezes ARiMR ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów UE w wysokości 23 855,25 zł. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Prezes ARiMR przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania powołał treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa oraz odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie organu II instancji z akt sprawy wynika, że R.K. nie zrealizował przedsięwzięcia opisanego w planie dostosowania gospodarstwa do standardów Unii Europejskiej. W związku z powyższym zobowiązany jest do zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu dostosowania gospodarstwa do standardów Unii Europejskiej, co zostało ustalone decyzją Prezesa ARiMR z [...] listopada 2009 r., wraz z odsetkami naliczonymi od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji do dnia zwrotu nienależnie pobranych płatności. W skardze na powyższą decyzję R.K. zarzucił Prezesowi ARiMR naruszenie przepisów prawa wspólnotowego i krajowego dotyczących środków pomocowych dla rolnictwa. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż organy administracyjne orzekające w sprawie oparły się wyłącznie na ustaleniach kontroli przeprowadzonej w dniu 8 sierpnia 2006 r., która wykazała, że w tym dniu nie były wykonane z całego przedsięwzięcia 2 stanowiska udojowe. W ocenie skarżącego pominięto całkowicie, że cykl inwestycyjny na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia kończył się dopiero w dniu 6 lutego 2007 r., natomiast przed upływem tego terminu zakończono planowaną inwestycję i powiadomiono o tym fakcie organ administracyjny. Podkreślono, iż to ARiMR zaniechała swoich obowiązków i nie przeprowadziła ponownej kontroli po zgłoszeniu zakończenia całości przedsięwzięć. W ocenie skarżącego przepisy mającego w sprawie zastosowanie rozporządzenia Rady Ministrów nie przewidują sankcji za przedwczesne złożenie oświadczenia nawet jeżeli było ono błędne. Sankcja w postaci obowiązku zwrotu pierwszej raty występuje wyłącznie w przypadku przekroczenia 14 dniowego terminu po zakończeniu inwestycji. Skarżący podniósł także, iż kontrole przeprowadzone bezpośrednio po złożeniu oświadczenia o realizacji inwestycji wykazały, że inwestycja nie była jeszcze w pełni zrealizowana i złożenie oświadczenia było przedwczesne i błędne, zatem ARiMR powinna pouczyć skarżącego na czym polegał błąd i dać możliwość jego skorygowania. W odpowiedzi na skargę, Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) powołanej wyżej ustawy), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Sąd badając zaskarżoną decyzję w oparciu o ww. przepisy prawa nie dopatrzył się naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do jej uchylenia. Mając na uwadze zarzuty skargi za kluczowe zagadnienie przedmiotowej sprawy uznać należało kwestię terminu realizacji przedsięwzięć określonych we wniosku o przedmiotowe dofinansowanie. W toku postępowania administracyjnego oraz sądowego skarżący konsekwentnie prezentował bowiem stanowisko, zgodnie z którym organy administracyjne w sposób nieuprawniony uznały, iż termin realizacji zaplanowanego przedsięwzięcia ulega skróceniu w przypadku złożenia przez producenta rolnego oświadczenia o zakończeniu realizacji przedsięwzięcia. Błędna ocena organów w ww. zakresie, zdaniem skarżącego doprowadziła do naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa. W ocenie Sądu rację przyznać tutaj należało organom administracyjnym, które dokonały prawidłowej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Przechodząc do wyjaśnienia podjętego rozstrzygnięcia zauważyć należy, iż ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) określa zadania oraz właściwość jednostek organizacyjnych i organów, w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji EFOiGR dotyczące m.in. wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, określonych przepisami Unii Europejskiej oraz postanowieniami Traktatu Akcesyjnego. Zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 3 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy Rada Ministrów w zakresie ustalonym w planie rozwoju obszarów wiejskich określiła w rozporządzeniu z dnia 18 stycznia 2005 r. "w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich" (Dz. U. z 2005 r. Nr 17, poz. 142 ze zm.) – zwanego dalej "rozporządzeniem", szczegółowe warunki udzielania oraz zwracania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej. Stosownie do § 3 pkt 3 lit. a) i b) rozporządzenia płatność jest udzielana producentowi rolnemu, który zobowiąże się do realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów UE, w terminie określonym w tym planie, w celu dostosowania: - gospodarstwa rolnego do wymagań w zakresie przechowywania nawozów naturalnych określonych w przepisach o nawozach i nawożeniu oraz w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać programy działań mające na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych - gospodarstwa produkcyjnego, w rozumieniu przepisów w sprawie wymagań weterynaryjnych dla mleka oraz produktów mlecznych, do minimalnych standardów co do higieny określonych w wymaganiach weterynaryjnych dla tego gospodarstwa. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 pkt 3 lit. a tiret pierwsze, polega na wyposażeniu gospodarstwa rolnego w płytę gnojową lub zbiornik na gnojowicę lub gnojówkę lub na rozbudowie płyty gnojowej. Natomiast przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 pkt 3 lit. b, polega na takim przygotowaniu ścian i podług w pomieszczeniach do doju oraz w pomieszczeniach do przechowywania mleka, które ułatwi czyszczenie i odpływ cieczy oraz usuwanie zanieczyszczeń z tych pomieszczeń. Rozporządzenie w § 9 ust. 1 stanowi, iż płatność wypłaca się w dwóch równych ratach. Stosownie do § 9 ust. 3 pkt 1 drugą ratę płatności wypłaca się jeżeli producent rolny zrealizował w terminie przedsięwzięcie określone w planie dostosowania oraz nie później niż w dniu, w którym upłynął termin zakończenia realizacji tego przedsięwzięcia, osiągnął wielkość ekonomiczną gospodarstwa rolnego wynoszącą co najmniej 4 EJW (ESU), w rozumieniu decyzji Komisji (EWG) nr 85/377 z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych oraz złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym upłynął termin zakończenia realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania, na formularzu udostępnionym przez Agencję, oświadczenie o zakończeniu realizacji tego przedsięwzięcia oraz o tym, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa rolnego wynosi co najmniej 4 EJW (ESU). Należy również wskazać, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. z dnia [...] lutego 2006 r. o przyznaniu skarżącemu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów UE zawierała wyraźnie sformułowany warunek, że druga rata płatności zostanie wypłacona w terminie 60 dni od dnia złożenia oświadczenia o zakończeniu realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania. Skutkiem niezrealizowania przedsięwzięcia w terminie nie jest wyłącznie nie otrzymanie drugiej raty, ale również obowiązek zwrotu pierwszej raty płatności, o czym stanowi § 10 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym pierwsza rata płatności podlega zwrotowi, jeżeli producent rolny nie zrealizował w terminie przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania lub nie złożył w terminie oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. b. Jak wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie, a czego nie kwestionuje również sam skarżący, do momentu złożenia oświadczenia o zakończeniu realizacji planowanej inwestycji jak również w chwili przeprowadzonej następnie kontroli organu administracyjnego skarżący nie zrealizował całości zadeklarowanego przedsięwzięcia. Niespornym jest bowiem, iż w dniu 8 sierpnia 2006 r. pracownicy Biura Kontroli ARiMR stwierdzili wykonanie płyty obornikowej o powierzchni 60 m2 , zbiornika na gnojówkę o pojemności 49 m3 oraz przygotowanie ścian i podłóg na 10 stanowiskach krów mlecznych w pomieszczeniach do udoju, a także wyposażenie pomieszczeń do przechowywania mleka w umywalkę z podgrzewaczem do wody. Skarżący wnioskował natomiast o przyznanie pomocy na wyposażenia gospodarstwa w płytę gnojową o powierzchni 57,10 m2, zbiornik na gnojówkę o pojemności 48,93 m3 , przygotowanie ścian i podłóg na 12 stanowiskach krów mlecznych w pomieszczeniach do udoju oraz w pomieszczeniach do przechowywania mleka, a także wyposażenie pomieszczeń do przechowywania mleka w umywalkę z podgrzewaczem do wody. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, iż skarżący do dnia 8 sierpnia 2006 r. nie przygotował ścian i podłóg na 12 stanowiskach krów mlecznych w pomieszczeniach do udoju a tym samym nie dostosował swojego gospodarstwa do standardu określonego w planie dofinansowania. Odnosząc się tutaj do zarzutu skarżącego w zakresie terminu zakończenia planowanego przedsięwzięcia przede wszystkim wskazać należy, iż termin 12 miesięcy na realizację przedsięwzięcia, o którym mowa w § 6 ust. 2 omawianego rozporządzenia, jest terminem ostatecznym i ulega skróceniu w przypadku złożenia przez producenta rolnego oświadczenia o zakończeniu realizacji przedsięwzięcia. Skarżący, składając oświadczenie w dniu 13 lipca 2007 roku w sposób nie pozostawiający wątpliwości zrezygnował z możliwości realizowania zamierzeń w okresie 12 miesięcy od dnia przyznania płatności. Wskazać tutaj także należy, jak słusznie podniósł organ administracyjny w odpowiedzi na skargę, iż użyte w oświadczeniu składanym przez beneficjentów przedmiotowych programów sformułowanie: "oświadczam, że w dniu w którym upłynął termin zakończenia realizacji przedsięwzięcia (...)" w sposób klarowny i nie budzący żadnych wątpliwości potwierdza zakończenie inwestycji, czyli tym samym skrócenie do tego momentu terminu zakończenia planowanego przedsięwzięcia. Ponadto istotnym jest również, jak wynika z § 9 ust. 3 rozporządzenia, że termin wypłaty drugiej raty przyznanego dofinansowania wynosi 60 dni od dnia złożenia przedmiotowego oświadczenia. Oczywistym jest zatem, iż warunki wynikające z planu dofinansowania winny być zrealizowane w dniu w którym składane jest oświadczenie. Gdyby zamiarem ustawodawcy ,jak sugeruje skarżący, nie było powiązanie terminu zakończenia inwestycji ze złożonym oświadczeniem, możliwa byłaby sytuacja w której organ dysponując złożonym oświadczeniem i pomimo braku realizacji przedsięwzięcia musiałby wypłacić drugą ratę przyznanej pomocy w terminie 60 dni od dnia złożenia oświadczenia. Mając na uwadze powyższe twierdzenia w zakresie terminu zakończenia planowanego przedsięwzięcia uznać należało, iż brak realizacji przez skarżącego całości tego przedsięwzięcia spowodowało ziszczenie się przesłanki z § 10 ust. 1 rozporządzenia RM z 18 stycznia 2005 r. skutkującej żądaniem zwrotu otrzymanej płatności wraz z odsetkami. Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm. ) to Prezes ARiMR ustala w drodze decyzji administracyjnej, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast wypłacone nienależnie skarżącemu środki finansowe z tytułu dostosowania gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej pochodzą ze środków z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 ustawy. Prezes ARiMR słusznie więc, po zakończeniu postępowania w sprawie zasadności przyznania płatności z tytułu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej, wydał w dniu 25 listopada 2009 r. decyzję o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności. Tym samym w świetle powyższych przepisów oraz okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy obowiązek zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranych płatności nie budzi wątpliwości. Skarżący poza wskazywanymi w skardze naruszeniami przepisów prawa, które odnosiły się do omówionej wyżej kwestii terminu realizacji planowanego przedsięwzięcia, zarzucił także naruszenie przez organy administracyjne art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1275/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), poprzez niezastosowanie zasady proporcjonalności kary. Wskazać tutaj należy, iż powoływany przepis nie jest samodzielną podstawą do stosowania zasady proporcjonalności w indywidualnych sprawach, a jedynie upoważnieniem dla Państw Członkowskich do ustanowienia krajowego systemu sankcji. Jak wskazano na wstępie rozważań, zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, w zakresie ustalonym w planie rozwoju obszarów wiejskich, szczegółowe warunki i tryb zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, określone zostały w rozporządzeniu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Ewentualna możliwość zmniejszania w drodze decyzji administracyjnej, pomocy finansowej przyznanej na działania objęte planem rozwoju obszarów wiejskich winna zostać zatem określona w tym właśnie rozporządzeniu. Przepisy wskazanego rozporządzenia nie zawierają jednak regulacji określających możliwości, warunki i procedury zmniejszania pomocy finansowej, które odzwierciedlałyby wyrażaną w art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 zasadę proporcjonalności. Tym samym także w tym zakresie zasadne jest stanowisko organu administracyjnego dotyczące braku podstaw prawnych do korygowania wysokości przyznanych środków pomocy. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.