I SA/Ol 559/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 1 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 19.07.2010r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym, podatku od towarów i usług oraz opłatę paliwową skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała na należności, do których uiszczenia została zobowiązana czterema decyzjami. Były to kwoty odpowiednio: 181 zł, 360 zł, 370 zł, 201 zł. Argumentowała, że kwota jaką będzie musiała zapłacić stanowi ponad połowę rocznego dochodu rodziny. Tym samym nie będzie w stanie pokryć bieżących wydatków na utrzymanie rodziny i kosztów związanych z prowadzeniem działalności. Brak możliwości zaciągnięcia kredytu z powodu zbyt niskiego dochodu spowoduje likwidację prowadzonej działalności, która jest podstawą zdobywania środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując przedmiotowy wniosek zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzieleniu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z przesłanek określonych wyżej. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja bez poparcia jakimikolwiek dowodami, że kwota zobowiązań określonych czterema decyzjami w łącznej wysokości 1.112 zł (w niniejszej sprawie 201 zł) – stanowi połowę rocznego dochodu rodziny nie wydaje się prawdopodobna. Zauważyć też należy, że w działalności gospodarczej dochodem jest różnica między przychodami a kosztami ich uzyskania. Zapłacona akcyza jak i opłata paliwowa podlega odliczeniu od przychodów – jako koszt. Również podatek VAT od towaru importowanego, po jego zapłaceniu staje się podatkiem naliczonym. Skoro zatem skarżąca prowadzi działalność gospodarczą uzyskując przychody, to zapłata podatków pośrednich określonych decyzjami nie spowoduje znacznej szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać należy, że w prawie podatkowym uszczerbek wynikający z ewentualnie niezasadnie pobranych podatków jest wyrównywany przez wypłatę stosownego oprocentowania. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.