I OZ 948/10
PostanowienieNaczelny Sąd Administracyjny2010-12-15
Skład orzekający: Anna Łukaszewska - Macioch
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy zażalenie na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi może być uwzględnione, jeśli skarżący powołuje się jedynie na niemożność wykonania obowiązku z uwagi na sytuację materialną, nie kwestionując samego obowiązku prawnego?Ratio decidendi
Zażalenie na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie zasługuje na uwzględnienie, jeśli skarżący nie kwestionuje samego obowiązku prawnego, a jedynie powołuje się na niemożność jego wykonania z uwagi na sytuację materialną. Obowiązek uiszczenia wpisu wynika z przepisów prawa, a kwestia sytuacji materialnej powinna być rozpatrywana w odrębnym postępowaniu o przyznanie prawa pomocy.Stan faktyczny
Przewodniczący Wydziału WSA wezwał F.Ś. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. F.Ś. zaskarżył zarządzenie, powołując się na niemożność uiszczenia wpisu z uwagi na swoją trudną sytuację materialną. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie na to zarządzenie.Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie.Pełny tekst orzeczenia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia F.Ś. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 750/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi F.Ś. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej postanawia: oddalić zażalenie.
Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 2 czerwca 2010 r. na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wezwał F.Ś. do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł stosownie do § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - od skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej.
Powyższe zarządzenie F.Ś. zaskarżył zażaleniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, że nie jest w stanie uiścić wpisu, ponieważ nie posiada żadnych dochodów, nie pobiera żadnych świadczeń socjalnych, a przedmiotowy grunt, do którego nie może otrzymać zjazdu, dostał w darowiźnie od ojca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniesione zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 214 § 1 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Z treści art. 230 P.p.s.a. wynika zaś, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami takimi są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Skarżący nie kwestionując obowiązku wynikającego z zaskarżonego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi, powołuje się jedynie na niemożność wykonania tego obowiązku z uwagi na swoją sytuację materialną. Argumentacja ta nie może podważyć zaskarżonego zarządzenia, które jedynie określa obowiązek wynikający z przepisu prawa (art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.). Odrębną natomiast kwestią jest możliwość zwrócenia się o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 243 P.p.s.a. Kwestia ta zresztą była już przedmiotem odrębnego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 750/10, którym to postanowieniem odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Ocena tego rozstrzygnięcia nie należy jednak do przedmiotu niniejszej sprawy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 29.07.2026. · Źródło