II OSK 107/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Bk 10/10 umarzające postępowanie w sprawie ze skargi J. W. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie niezałatwienia wniosku o wznowienie postępowania postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 2 września 2010 r., sygn. akt II SAB/Bk 10/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi J. W. na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 18.12.2008 r. o wznowienie postępowania w celu stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że po wniesieniu przez J. W. skargi na bezczynność Wojewody P. w dniu [...] marca 2010 r. została wydana decyzja w przedmiocie wznowienia postępowania. Wszak była to decyzja o odmowie wznowienia postępowania, następnie uchylona przez organ odwoławczy, nie zmienia to jednak faktu, że na skutek jej wydania stan bezczynności organu przestał istnieć. Sąd I instancji wskazał dalej, że z uwagi na treść pism skarżącej, z których wynika, że w jej ocenie stan bezczynności organu przestaje istnieć wówczas, gdy treść podejmowanych przez niego rozstrzygnięć jest zgodna z oczekiwaniami wnioskodawcy, wyjaśnienia wymagało, że w postępowaniu toczącym się w sprawach ze skarg na bezczynność sąd nie ocenia merytorycznej treści rozstrzygnięcia ocenia jedynie czy zostało ono wydane. WSA w Białymstoku podał również, że fakt uchylenia decyzji o odmowie wznowienia postępowania nie oznacza automatycznie, że organ I instancji rozpoznając sprawę ponownie postępowanie to wznowi, zgodnie z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. Wobec powyższego Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika J. W., zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie: - art. 141 § 1 ust. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 149 p.p.s.a. oraz art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez bezpodstawne ustalenie, że wskutek wydania przez Wojewodę P. decyzji z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie wznowienia postępowania, mimo jej uchylenia decyzją Głównego Inspektora Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r., organ nie pozostawał w bezczynności na datę wydania zaskarżonego postanowienia; - art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 149 p.p.s.a. w związku z art. 37 k.p.a. poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania i nie zobowiązanie Wojewody Podlaskiego do wydania w określonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w zakresie złożonego przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania, mimo że istniały do tego podstawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że uchylenie w przedmiotowej sprawie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania spowodowało, że w przedmiocie wniosku skarżącej o wznowienie postępowania, nadal nie było żadnego rozstrzygnięcia w przewidzianym terminie. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania i nie zobowiązanie Wojewody P. do wydania w określonym terminie stosownego rozstrzygnięcia w zakresie złożonego przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania, mimo że istniały do tego podstawy jest niezasadny. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Stosownie do art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-2 tego przepisu lub gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe – pkt 3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jest możliwe, jeżeli postępowanie sądowoadministracyjne stanie się bezprzedmiotowe, tj. jeżeli w okresie pomiędzy złożeniem skargi do WSA a jej rozpatrzeniem organ ,,przestanie być w bezczynności" (a był w bezczynności w czasie złożenia skargi) – np. wyda decyzję, postanowienie, itp. (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Bezspornym jest, iż do czasu rozpatrzenia skargi Wojewoda P. decyzją z dnia [...] marca 2010 r., [...] rozstrzygnął sprawę wniosku skarżącego w przedmiocie wznowienia postępowania. W momencie zatem rozpoznania przez Sąd przedmiotowej skargi Wojewoda P. nie pozostawał już w bezczynności. Skoro tak to WSA w Białymstoku prawidłowo przyjął, że wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a postępowanie sądowe podlegało umorzeniu. Okoliczności powyższej nie zmienia przy tym fakt uchylenia decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Na skutek wydania bowiem decyzji z dnia [...] marca 2010 r. organ przestał pozostawać w bezczynności. Wobec zawartych w skardze kasacyjnej twierdzeń, że stan bezczynności organu przestaje istnieć wówczas, gdy treść podejmowanych przez niego rozstrzygnięć jest zgodna z oczekiwaniami wnioskodawcy, podać należy, na co wskazywał już Sąd I instancji, że w postępowaniu toczącym się w sprawach ze skarg na bezczynność sąd nie ocenia merytorycznej treści rozstrzygnięcia ocenia jedynie czy zostało ono wydane. Mając na uwadze powyższe zarzut naruszenia art. art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., art. 149 p.p.s.a. w związku z art. 37 k.p.a. jest również nietrafny. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.