IV SAB/Po 31/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie WSA Maciej Dybowski WSA Donata Starosta Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 września 2010 r. sprawy ze skargi Z. N. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania postanawia: 1. postępowanie w sprawie umorzyć; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz Z. N. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Pismem z dnia [...] października [...] r. Z. N. zwrócił się do Prezydenta Miasta P. z podaniem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] maja [...] r. nr [...]. Wskazana przez wnioskodawcę decyzja ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego z parkingiem podziemnym i niezbędną infrastrukturą, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...],[...],[...] arkusz [...] obręb [...], rejon ulic B., M. i Sz. w P., z rozbiórką istniejącego budynku na działce nr [...]. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca napisał, że przedmiotowa decyzja została wydana bez jego udziału w postępowaniu, a sam wnioskodawca o żadnym postępowaniu nie został poinformowany. Swój interes prawny Z. N. wywiódł z faktu dzierżawienia części działki o nr [...] oraz posiadanej zgody Wydziału Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta P. z dnia [...] marca [...] r. na wybudowanie pawilonu na dzierżawionej części działki. Wnioskodawca podkreślił, że nabywca gruntu ogrodził swój teren w taki sposób, że uniemożliwił wnioskodawcy dojazd do budynku. W międzyczasie od lokatorów sąsiednich posesji wnioskodawca otrzymał kopię fragmentu decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] listopada [...] r. nr [...] Prezydent Miasta P., działając na podstawie art. 148 w związku z art. 149 § 3 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) dalej kpa odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Po. z dnia [...] maja [...] r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego terenu. Prezydent Miasta P. podkreślił, że zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest regulowane przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) dalej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stroną tego postępowania mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio położonych przy nieruchomości objętej wnioskiem. Organ I instancji podkreślił, że zgodnie z wypisem z Bazy Ewidencji Gruntów GEOPOZ z dnia [...] listopada [...] r. wnioskodawca nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako właściciel nieruchomości nr [...] ani jako użytkownik wieczysty, w związku z powyższym nie może zostać uznany za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działkach nr [...],[...], [...] arkusz [...] obręb [...] w P. Od opisanej decyzji odwołanie złożył Z. N., uzupełniając swoje argumenty pismem z dnia [...] grudnia [...] r. Odwołując się podkreślił, że w całości podtrzymuje żądania zawarte we wniosku o wznowienie postępowania. Wywodząc swój interes prawny z faktu dzierżawienia części działki o nr [...] oraz posiadanej zgody na wybudowanie pawilonu na dzierżawionej części działki odwołujący się zaznaczył, że wniosek o wznowienie postępowania rozstrzygał Prezydent Miasta P., który nie mógł być obiektywny w tej sprawie, skoro wcześniej sprzedał przedmiotową nieruchomość firmie "A" sp. z o.o., która to spółka następnie złożyła wniosek o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzucił nadto, że uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta P. jest ogólnikowe oraz zawiera przepisy ustaw, które w ogóle nie mają związku ze sprawą. Pismem z dnia [...] maja [...] r. Z. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., za pośrednictwem SKO w P., skargę na bezczynność Kolegium w rozpoznawaniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] listopada [...] r. nr [...]. Skarżący wniósł o wyznaczenie Kolegium terminu do załatwienia odwołania oraz o wyciągnięcie konsekwencji wobec pracowników winnych zaniedbania. Podkreślił, że od czasu otrzymania pisma z Urzędu Miasta P. z dnia [...] grudnia [...] r. o przekazaniu odwołania wraz z aktami postępowania organowi odwoławczemu, w sprawie nic się nie wydarzyło. W szczególności nie został poinformowany o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy z uwagi na to, że sprawa jest szczególnie skomplikowana. W ocenie skarżącego zwłoka nie znajduje żadnego uzasadnienia, a przedłużanie sprawy uznał za celowe. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie wskazując, że odwołanie razem z aktami sprawy zostało doręczone dnia [...] stycznia [...] r. SKO w P. po rozpatrzeniu odwołania na posiedzeniu niejawnym w dniu [...] marca [...] r. rozpatrzyło odwołanie utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Kolegium z dnia [...] marca [...] r. została doręczona skarżącemu dnia [...] maja [...] r. Pismem z dnia [...] czerwca [...] r. skarżący zarzucił niewiarygodność twierdzeniom Kolegium. Podkreślił, że decyzja z dnia [...] marca [...] r. została wysłana do niego 6 dni po złożeniu skargi na bezczynność Kolegium i nadana na poczcie o godz. 22.00. Skarżący zanegował protokół posiedzenia Kolegium z dnia 30 marca 2010 r. wskazując, że Kolegium działa w interesie "A" sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym, lub nie podjął wymaganej czynności (por. Tadeusz Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005 r., str. 86). W świetle zgromadzonego w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy dokumentów nie może budzić wątpliwości, że ciążącym na Kolegium w tej sprawie obowiązkiem było załatwienie sprawy w sposób odpowiadający wymogom kodeksu postępowania administracyjnego (art. 104 § 1 kpa). Podkreślenia przy tym wymaga, że jak zauważa się w orzecznictwie NSA -załatwienie sprawy administracyjnej - polega na - wydaniu i doręczeniu - stronie decyzji (postanowienia). Jeśli zatem nie nastąpiło ani ogłoszenie, ani doręczenie decyzji (postanowienia), nie można mówić o istnieniu decyzji (postanowienia), lecz jedynie o nieakcie, czyli decyzji (postanowieniu) nieistniejącej, niewywołującej żadnych skutków prawnych (por. wyrok NSA z 23.07.2009 r., sygn. I OSK 1467/08). Podobnie w piśmiennictwie przyjmuje się, że akt woli władzy staje się decyzją (postanowieniem) w rozumieniu prawa dopiero w chwili doręczenia lub ogłoszenia (J. Pokrzywniski za J. Borkowskim [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 206, s. 529). Skoro zatem Kolegium obowiązane było do załatwienia sprawy zainicjowanej złożonym odwołaniem przez Z. N., to organ zobowiązany był zarówno wydać decyzję a także ją doręczyć. Jak wynika z akt sprawy skarga na bezczynność została wniesiona dnia 04 maja 2010 r. a więc po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy co miało miejsce dnia 30 marca 2010 r. Nie można jednak podzielić argumentacji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawartej w odpowiedzi na skargę, gdyż decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu dnia 12 maja 2010 r. Skoro art. 35 § 3 in fine K.P.A. stanowi, że organ odwoławczy winien rozpoznać sprawę w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania, to biorąc pod uwagę wywody dotyczące nie tylko wydania ale i doręczenia decyzji stronie należało uznać, że w dacie wniesienia skargi na bezczynność Samorządowe Kolegium Odwoławcze pozostawało w bezczynności. Wprawdzie w orzecznictwie istnieją rozbieżności co do rozumienia pojęcia "wydanie" jednakże w świetle okoliczności niniejszej sprawy rozróżnienie faktu wydania decyzji (30 marca 2010 r.) od jej doręczenia (12 maja 2010 r. ) przeczyłoby istocie skargi na bezczynność. Należy jednak stwierdzić, że w dacie kiedy organ odwoławczy wydał wspomnianą decyzję i ją skutecznie doręczył, stan bezczynności organu odwoławczego ustał, a postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. W tym zakresie należy przytoczyć uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 (ONSA, WSA 2009/4/63) która stanowi, że "przepis art. 161 § 1 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.". Umorzenie postępowania wobec wydania postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oznacza, że przegraną stroną postępowania jest organ, który w wyniku wniesienia skargi na bezczynność usunął stan niezgodności z prawem. W świetle powyższego postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 209 P.p.s.a.