I SA/Gd 678/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 6 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia odrzucić skargę. Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 tej ustawy skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym ustawa wymaga aby wniesienie skargi do sądu nastąpiło za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są jej przedmiotem. Dla zbadania, czy dana skarga wniesiona została z zachowaniem ustawowego, trzydziestodniowego terminu kluczowe znaczenie ma zatem prawidłowe ustalenie daty doręczenia skarżonej decyzji. Chwila doręczenia wskazuje bowiem na początek biegu w/w terminu. Postępowanie podatkowe, w trybie którego wydana została skarżona decyzja, uregulowane zostało ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej O.p.). Problematykę związaną z doręczeniami pism w tymże postępowaniu ustawodawca zawarł w rozdziale 5 działu IV O.p. Przepis art. 144 O.p. przewiduje trzy formy doręczenia pism, które to mogą być doręczone za pokwitowaniem przez pocztę, pracowników organu lub przez uprawnione na podstawie odrębnych przepisów osoby. Zasadą jest, że pisma doręcza się podatnikowi w jego mieszkaniu, miejscu pracy, siedzibie organu podatkowego, ale także w uzasadnionych przypadkach w każdym miejscu, gdzie się go zastanie (art. 148 O.p.). W przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 149). Oprócz typowej sytuacji, kiedy doręczenie pisma nie przysparza problemów prawodawca przewidział też taką, gdy z różnych powodów skuteczne doręczenie w sposób opisany powyżej nie jest możliwe. Zastosowanie znajdują wówczas przepisy mówiące o doręczeniu zastępczym. Wyrażona w art. 150 O.p. instytucja doręczenia zastępczego nakazuje pozostawienie mającego trafić do adresata pisma na okres 14 dni we właściwym miejscowo urzędzie pocztowym, bądź urzędzie gminy – w zależności od tego, czy pismo doręczane jest przez pracownika poczty, czy pracownika organu podatkowego lub inną upoważnioną osobę. O pozostawieniu pisma w tych miejscach i możliwości jego odbioru we wskazanym terminie zawiadamia się adresata dwukrotnie, przy czym drugie zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w ciągu 7 dni. W razie niepodjęcia pozostawionego pisma doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny przedstawia się następująco. Decyzją z dnia 27 kwietnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części i orzekł o obniżeniu wysokości zobowiązania J. L. w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 do kwoty 99.603 zł. Decyzję nadano listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru 30 kwietnia 2010 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 1270 akt administracyjnych), wskutek nieobecności adresata przesyłka została 4 maja 2010 r. pozostawiona do jego dyspozycji w Urzędzie Pocztowym w G. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Następnie, wobec niepodjęcia pisma w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie dnia 12 maja 2010 r. Adresat odebrał przesyłkę 20 maja 2010 r. Skarga na decyzję została nadana w Urzędzie Pocztowym w G. 19 czerwca 2010 r. Przenosząc poczynione na wstępie rozważania na grunt niniejszej sprawy przyjąć należy, że odebranie przez podatnika z dniem 20 maja 2010 r. przedmiotowej decyzji nie było skuteczne i nie miało wpływu na ważność doręczenia, które nastąpiło faktycznie z upływem czternastodniowego terminu, na który pozostawiono decyzję w urzędzie pocztowym, a więc 18 maja 2010 r. W konsekwencji od tego dnia rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi, a jego koniec nastąpił 17 czerwca 2010 r. Nadaną 19 czerwca 2010 r. skargę traktować należy więc jako wniesioną po upływie terminu. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.