II GZ 74/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. N. i B. "Ż." Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 785/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi C. N. i B. "Ż." Sp. z o.o. w Ł. na uchwałę Rady Miasta T. z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przywrócić termin do wniesienia skargi I Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odmówił C. N. i B. "Ż. " Sp. z o.o. w Ł. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta T. z dnia [...] grudnia 2009 r., w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił skargę C. N. i B. "Ż. " Sp. z o.o. w Ł. na uchwałę Rady Miasta T. z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia 23 września 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że przekroczenie terminu nastąpiło na skutek udzielenia skarżącemu przez organ informacji, że za datę doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa należy uważać dzień 2 czerwca 2010 r. W związku z powyższym skarżąca była przekonana, iż sześćdziesięciodniowy termin przewidziany do wniesienia skargi rozpoczął bieg dopiero z dniem 2 czerwca 2010 r., nie zaś z dniem wpłynięcia pisma zawierającego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do Urzędu Miasta T.. Sąd uznał, że kierowanie się przez skarżącą błędną informacją udzieloną przez organ nie może w rozpatrywanym przypadku stanowić o braku winy w uchybieniu wyznaczonego w ustawie terminu. Do uchybienia terminu nie doszło wskutek zastosowania się przez skarżącą do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżanym akcie wydanym w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, co uzasadniałoby przywrócenie terminu, lecz w następstwie informacji udzielonej przez organ po wezwaniu go przez stronę skarżącą do usunięcia naruszenia prawa. Z treści art. 53 § 2 ustawy z dna 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., można wywnioskować, że po otrzymaniu pisma zawierającego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie ciąży na organie jakikolwiek obowiązek informacyjny wobec skarżącego, związany z ustaleniem początkowej i końcowej daty terminu przewidzianego w tym przepisie do wniesienia skargi. Termin ten rozpoczyna bieg zawsze z dniem doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a obowiązek jego prawidłowego obliczenia i zachowania spoczywa na skarżącym. II W zażaleniu C. N. i B. "Ż. " Sp. z o.o. w Ł. domagała się zmiany powyższego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu. W uzasadnieniu spółka podała, że z treścią art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako k.p.a., organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Spółka nie może ponosić negatywnych konsekwencji w przypadku błędnego pouczenia przez organ. Skarżąca dodała, że organ administracji publicznej jakim jest Rada Miasta T., mimo że nie wydał decyzji ma obowiązek stosowania art. 9 k.p.a. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.), które wnosi się w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu do sądu, w którym czynność miała być dokonana, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.) Z treści przytoczonych przepisów wynika, iż przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostaną łącznie 3 przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKW 273/99, OSNAP 2000, Nr 20, poz. 757). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi z powodu nieuprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Sąd uznał, że błędne pouczenie strony o terminie wniesienia skargi do sądu nie może stanowić o spełnieniu tejże przesłanki. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić. W rozpoznawanej sprawie w dniu 21 kwietnia 2010 r. wpłynęło do Urzędu Miasta T. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które było niezbędnym warunkiem do późniejszego wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta T. i tego dnia rozpoczął bieg sześćdziesięciodniowy termin wskazany w art. 53 § 2 p.p.s.a. W przewidzianym w ustawie terminie skarga nie została wniesiona. Jako okoliczność uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu powyższego terminu spółka wskazała, że pismem z dnia 14 czerwca 2010 r. Przewodniczący Rady Miasta T. udzielił jej błędnej informacji odnoście terminu do wniesienia skargi. W powyższym piśmie zostało dosłownie wskazane, że "za datę rozpoczęcia sześćdziesięciodniowego terminu przyjmuje się datę doręczenia Radzie Miasta T. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. dzień 2 czerwca 2010 r." Sformułowanie to jest na tyle jednoznaczne, że nie mogło nasuwać jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Postępując zgodnie z tą informacją spółka, działając w zaufaniu do organów państwa, obliczyła termin do wniesienia skargi przyjmując jako datę początkową dzień wskazany w piśmie Przewodniczącego Rady. Sąd I instancji podał, że kierowanie się przez skarżącą informacją udzieloną przez organ nie może stanowić o braku winy w uchybieniu terminu, bowiem do uchybienia nie doszło wskutek zastosowania się przez skarżącą do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym akcie, lecz w następstwie informacji udzielonej przez organ po wezwaniu go do usunięcia naruszenia prawa. Jednak zwrócić należy uwagę, że w podlegającym zaskarżeniu akcie nie było pouczenia, a jedynym pouczeniem jakie otrzymała skarżąca było to zawarte w piśmie Przewodniczącego Rady z 14 czerwca 2010 r. Powyższa okoliczność powinna być wzięta pod uwagę przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu bowiem spółka została wprowadzona w błąd w wyniku niezgodnego z prawem działania organu, a taka okoliczność w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz art. 188 i art. 86 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.