I OZ 130/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministarcyjnej zażalenia J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 671/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J.L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] odmawiające ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 671/10 pozostawił bez rozpoznania wniosek J. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Wojewody M. z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) odmawiającą ustalenia odszkodowania za nieruchomość. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w pisemnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z opłat sądowych J.L. podał, że uzyskuje niskie dochody w wysokości 400 euro miesięcznie. Zarządzeniem z dnia 5 października 2010 r. (błędnie wskazano 7 października 2010 r.) wezwano stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie go na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wraz z wezwaniem przesłany został wnioskodawcy egzemplarz urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W dniu 22 października 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo skarżącego wraz z dołączonym nieuzupełnionym, pokreślonym, urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy. W formularzu tym nie zawarto żadnych danych, w tym dotyczących sytuacji rodzinnej i majątkowej wnioskodawcy. Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2010 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek J. L. o przyznanie prawa pomocy zawiadamiając o tym wnioskodawcę. Na zarządzenie J.L. wniósł sprzeciw. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", pozostawił wniosek J. L. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wobec upływu siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków wniosku i nieprzedłożenia przez wnioskodawcę prawidłowo wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. L. wskazując, że jego miesięczne dochody w wysokości 400 euro nie uległy zmianie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 252 § 2 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 P.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z art. 257 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że zarządzeniem z dnia 5 października 2010 r. wnioskodawca został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący pismem z dnia 22 października 2010 r. odpowiedział na wezwanie Sądu, załączając do niego pokreślony i nieuzupełniony, urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nie ulega zatem wątpliwości, że mimo precyzyjnego wezwania Sadu, skarżący nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy według wymogów ustawy. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 P.p.s.a. Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r. pozostawił wniosek J. L. bez rozpoznania. Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.