V SA/Wa 1699/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Cezary Kosterna (spr.), Protokolant - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi W. Sp. z o.o. w P. na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi wniesionej [...] lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez W. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w P. (dalej: skarżąca) w P. jest stanowisko Ministerstwa Gospodarki Departamentu Funduszy Europejskich (dalej: "organ") wyrażone w piśmie z [...] lipca 2010 r. nr [...] informujące o nieuwzględnieniu protestu skarżącej na decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP") zawartą w piśmie z [...] kwietnia 2010 r. o nieuzyskaniu pozytywnej oceny dla wniosku skarżącej o realizację jej projektu o dofinansowanie. 2. Skarżąca w dniu [...] marca 2009 r. złożyła w PARP jako Instytucji Wdrażającej wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013 (dalej POIG), Działanie 3.1 "Inicjowanie Działalności Innowacyjnej". Wniosek uzyskał numer rejestracyjny. [...];[...]. Pismem z [...] kwietnia 2010r. r. PARP poinformowała skarżącą, że wniosek nie uzyskał pozytywnej oceny w wyniku weryfikacji zgodnie z kryteriami oceny formalnej. Uzasadniając tę decyzję wskazano, że umowa spółki (skarżącej) nie zawiera zapisów zgodnych z § 7 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 7 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielania przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (Dz. U. Nr 68 poz. 414 ze zmianami – dalej: rozporządzenie). Zgodnie z tym przepisem wsparcie w ramach tego programu może być udzielone podmiotowi działającemu na rzecz innowacyjności, który spełnia łącznie kilka warunków, w tym:: - nie działa w celu osiągnięcia zysku lub przeznacza zysk na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej. Tymczasem zdaniem organu skarżąca tego wymogu nie spełnia, gdyż zgodnie z zapisem § 3 umowy spółki: "1. Dochód spółki ma służyć działalności statutowej S. i wszelkie zyski Spółki mogą być przeznaczone wyłącznie na rzecz tej organizacji. 2. Zgromadzenie Wspólników może przeznaczyć część zysku na inne wskazane cele związane z działalnością Spółki". Ponadto PARP zarzuciła, iż błędnie został wypełniony pkt 21 wniosku. 3. Skarżąca wniosła w dniu [...] kwietnia 2010 r. protest od omówionej wyżej decyzji PARP. Zarzuciła w proteście, że nie było podstaw do potraktowania skarżącej jako podmiotu nie spełniającego warunków zapisanych w § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, gdyż przy właściwej interpretacji tego przepisu i zapisów umowy spółki należało dojść do wniosku, że skarżąca ten wymóg spełniała. Ponadto skarżąca zarzuciła, że doszło do naruszenia procedury oceny wniosku opisanej w regulaminie konkursu oraz procedury odwoławczej opisanej w Szczegółowym opisie priorytetów POIG w Załączniku 4.4. Procedura odwoławcza w ramach POIG. Uzasadniając zarzuty dotyczące stwierdzeń, że skarżąca nie spełnia warunku określonego w § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, skarżąca wskazywała, że literalna wykładnia w § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, że warunek ten jest spełniony, gdy podmiot ubiegający się o wsparcie: a) nie działa w celu osiągnięcia zysku, b) albo przeznacza zysk na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej, c) albo nie działa w celu osiągnięcia zysku i jednocześnie przeznacza zysk na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia. Skarżąca podnosiła, że statutowym celem jej działalności jest służenie realizacji celów statutowych S. Takie przeznaczenie zysków sprawia, że skarżącej nie można traktować jako podmiotu działającego dla zysku, gdyż zysk jest w istocie przeznaczony na statutową działalność S., a więc już sama ta okoliczność zdaniem skarżącej sprawie, że spełniony jest warunek określony w § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Dalej skarżąca wywodziła, że ze sformułowania § 7 ust. 1 pkt 2 w części dotyczącej przekazywania zysku na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia, nie wynika, że cały zysk ma być przeznaczany na te cele. Przepis § 7 rozporządzenia nie wyklucza prowadzenia przez podmiot ubiegający się o wsparcie również innej działalności, która nie jest zasilana z uzyskanej pomocy i przeznaczenie zysku z innej działalności na cele niezwiązane z projektem. Skarżąca powołała się na niezałączoną do wniosku uchwałę jej zgromadzenia wspólników przeznaczającą zyski uzyskane w wyniku otrzymania niniejszego wsparcia na cele zgodne z rozporządzeniem. Uzasadniając zarzut naruszenia procedury oceny wniosku spółka wskazała, że w piśmie informującym o odrzuceniu wniosku nie było informacji o powodzie odrzucenia wniosku przez przyporządkowanie uchybień formalnych do konkretnych kryteriów formalnych oceny wniosków, co zdaniem skarżącej powoduje, iż nie istniała podstawa do odrzucenia wniosku. Zdaniem skarżącej zgodnie z § 7 pkt 5 zatwierdzonego przez Komitet Monitorujący POIG regulaminu konkursu w sytuacji, gdy wniosek zawiera uchybienia formalne podlegające możliwości uzupełnienia lub poprawienia (niemające zasadniczego charakteru), wnioskodawca powinien zostać wezwany do usunięcia tych uchybień. W odniesieniu zaś do stwierdzonych uchybień formalnych PARP takiego wezwania nie zastosował. Skarżąca zarzuciła też, że w piśmie informującym o odrzuceniu wniosku nie uzasadniono powodu odrzucenia wniosku bez możliwości dokonania korekt oraz nie sprecyzowano, które z uchybień było bezpośrednim powodem odrzucenia wniosku.. Nie wskazano też instytucji właściwej do rozpatrzenia protestu, oraz nie wskazano jego wymaganej formy i treści, co było niezgodne z zapisami zawartymi w § 4 pkt 1 Szczegółowego opisu priorytetów POIG w Załączniku 4.4 "Procedura odwoławcza w ramach POIG". 4. Ministerstwo Gospodarki Departament Funduszy Europejskich pismem z [...] lipca 2010 r. uznało protest za niezasadny. W uzasadnieniu podano, że skarżąca nie spełnia żadnego warunku zapisanego w § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, bowiem zgodnie z § 3 ust. 1 umowy spółki dochód skarżącej ma służyć działalności statutowej innego niezależnego podmiotu, jakim jest S.. Dodatkowo zaś z uwagi na takie przeznaczanie zysku nie jest możliwe zrealizowanie wymogu określonego w § 7 ust. 2 pkt 4 litera d) rozporządzenia, skoro zysk ma być przeznaczany na działalność innego niezależnego podmiotu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia procedury organ wskazał, że przewidziana w § 7 ust. 1 pkt 5 Regulaminu przeprowadzania konkursu możliwość usuwania uchybień formalnych dotyczy tylko uchybień formalnych nie mających zasadniczego charakteru, zaś wskazane wyżej uchybienie w postaci niespełnienia wymogu z § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia ma charakter zasadniczy. Organ przyznał, że uchybienie w postaci błędnego wypełnienia pkt 21 wniosku mogło zostać naprawione przy zastosowaniu procedury korekty uchybień i w tym zakresie została naruszona procedura przez zaniechanie naprawienia tego uchybienia, jednak powyższe nie wpłynęłoby na ostateczne rozstrzygnięcie odnośnie wniosku, gdyż nawet przy prawidłowym wypełnieniu pkt 21 wniosku zostałby on odrzucony z powodu niespełnienia warunku określonego w § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. 5. Skarżąca korzystając z uprawnień wynikających z przepisów art. 30c ust. 1 i 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity Dz. U. z 2009 Nr 84 poz. 712 ze zmianami – dalej: "ustawa zppr") oraz w myśl § 3 ust. 5 Procedury odwoławczej w ramach PO IG, stanowiącej załącznik 4.4. do Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (dalej: "procedura odwoławcza") wniosła w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej zarzuciła naruszenie: a) § 7 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, b) § 4 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 pkt 7 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 3: Kapitał dla innowacji (dalej: regulamin konkursu), c) § 9 ust. 10 pkt 2 i 4 oraz § 10 pkt 2 procedury odwoławczej, d) § 3 procedury odwoławczej, e) § 7 ust. 1 pkt 1, 5 i 6 regulaminu konkursu) i wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję wdrażającą lub pośredniczącą. Uzasadniając skargę, skarżąca podniosła co następuje: 5.1. Zdaniem skarżącej zarzut niespełnienia kryterium "nie działania w celu osiągnięcia zysku" został pierwszy raz podniesiony przez Ministerstwo Gospodarki w piśmie stanowiącym stanowisko w sprawie protestu, co naruszyło § 3 procedury odwoławczej pozbawiając skarżącą środka odwoławczego w zakresie zarzutu postawionego dopiero na etapie rozpatrzenia protestu. Skarżąca z treści pisma PARP z [...] kwietnia 2010 r. wywiodła bowiem wniosek, że fakt nie działania skarżącej dla zysku nie został przez PARP w ogóle podważony. 5.2. Skarżąca podniosła, że zapis § 3 ust. 2 umowy spółki umożliwia spełnienie wymagań stawianych przez § 7 ust. 2 pkt 4 lit d Rozporządzania, a znalazł on praktyczne odzwierciedlenie w uchwałach nr 1, 2 i 3 zgromadzenia wspólników z [...] lutego 2010 r. podjętych w związku z ubieganiem się o wsparcie. 5.3. Dalej skarżąca powtarza i rozwija zarzuty protestu związane z interpretacją § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, wywodząc że wystarczy spełnienie jednego z podanych tam kryteriów, to jest: • nie działanie w celu osiągnięcia zysku, • przeznaczenie chociażby części zysku na cele zgodne z zadaniami na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej. Na taką interpretację (według której wystarczy przeznaczanie tylko części zysku) wskazuje zdaniem skarżącej treść § 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia wprowadzających obowiązek prowadzenia odrębnej księgowości dla projektu i przeznaczania w okresie objętym projektem środków ze wsparcia i uzyskanych z nich dochodów na cele związane z projektem. Skarżąca powołuje się też na brzmienie przepisów wskazujące, że zysk nie musi być bezpośrednio przekazany na inicjowanie działalności innowacyjnej, ale pośrednio na tego rodzaju cele. Zdaniem skarżącej z jednej strony postanowiła ona w uchwale nr [...] zgromadzenia wspólników o przeznaczeniu zysków na takie cele zgodne z zadaniami, których dotyczy wsparcie, a z drugiej strony część zysku przeznaczona jest pośrednio na cele zgodne z zadaniami, których dotyczy wsparcie, przez wpłacanie dla S. propagujące i wspierające nowe techniki i technologie. Dalej skarżąca wywodzi, że nie działa w celu osiągnięcia zysku, bowiem zysk jest dla niej jedynie środkiem realizacji celów statutowych skarżącej i S., a nie celem samym w sobie. 5.4. Uzasadniając zarzut naruszenia § 4 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 pkt 7 regulaminu konkursu skarżąca wskazuje, że naruszenie tych postanowień było spowodowane naruszeniem § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. 5.5. Skarżąca zarzuca, że naruszone zostały postanowienia § 9 ust. 10 pkt 2 i 4 oraz § 10 pkt 2 procedury odwoławczej przez to, że protest został rozpoznany bez należytej wnikliwości, nie ustosunkowano się też do wszystkich jego zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: skarga jest nieuzasadniona. 6. Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153,poz.1270 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2 tego przepisu, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministerstwa Gospodarki, na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Dodać należy, iż art. 37 ustawy z.p.p.r. stanowi, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej, w art. 30b ustawy z.p.p.r. ustawodawca nakłada na Instytucję zarządzającą obowiązek ustanowienia, w systemie realizacji danego programu operacyjnego, procedury odwoławczej (terminu, trybu i warunków) i zakreśla ogólne ramy takiej procedury. Poddając rozstrzygnięcia Instytucji zarządzającej lub Instytucji pośredniczącej (której powierzono określone zadania) kontroli sądowej, ustawodawca w art. 30c i 30d ustanowił również szczegółowy tryb wnoszenia i rozpoznawania skarg, odbiegający od ogólnego modelu, wskazując w art. 30e zakres stosowania przepisów p.p.s.a. Zaskarżone negatywne oceny projektów nakazuje traktować jak akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Sąd może uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Rozpoznając niniejszą sprawę na podstawie ww. przepisów prawa Sąd nie stwierdził aby zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a w związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia skargi. 7. Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia, czy instytucja oceniająca wniosek prawidłowo stwierdziła, iż nie spełnia on kryteriów formalnych merytorycznych określonych w § 7 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, zgodnie z którym to przepisem pomoc może być udzielona podmiotowi, który nie działa w celu osiągnięcia zysku lub przeznacza zysk na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej. Dokonując wykładni przepisu § 7 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia należy stwierdzić, że zgodnie z tym przepisem wystarczające jest spełnienie przez podmiot ubiegających się o pomoc jednego z dwóch alternatywnych kryteriów: a) nie działanie w celu osiągnięcia zysku, b) lub działanie w celu osiągnięcia zysku, przy jednoczesnym przeznaczaniu tego zysku na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjnej. Organy słusznie uznały, że skarżąca nie spełnia żadnego z tych kryteriów. 7.1. Z umowy spółki skarżącej w sposób jednoznaczny wynika, że działa ona w celu osiągnięcia zysku. W § 3 tej umowy jednoznacznie wskazuje się, że spółka ma osiągać dochody (zyski), które mają z zasady służyć działalności statutowej S., przy czym zgodnie z § 3 ust. 2 umowy dopuszcza się przeznaczenie części zysku na inne cele związane z działalnością spółki (skarżącej). Takie sformułowanie umowy spółki nie pozostawia wątpliwości co do tego, że działa ona w celu osiągnięcia zysku, a to na co zyski maja być przeznaczane jest bez znaczenia dla oceny kryterium działania w celu osiągnięcia zysku. Rozważania na temat tego, czy skarżąca jest czy też nie jest organizacją non pofit są tu bez znaczenia, podobnie jak to, czy skarżąca została utworzona w celach zarobkowych, innych celach gospodarczych czy też niegospodarczych. Nie są to bowiem kryteria, o jakich mowa w § 7 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, i brak jest podstaw do rozszerzającej wykładni prostego i jednoznacznego kryterium "działania w celu osiągnięcia zysku". Tak więc w zakresie oceny nie spełnienia tego kryterium dokonanej przez PARP jak i przez organ w ramach oceny protestu nie sposób doszukać się wadliwości. 7.2. Kryterium przeznaczanie zysku na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia na inicjowanie działalności innowacyjne na gruncie prostej wykładni językowej może nasuwać wątpliwości, czy wystarcza przeznaczanie części zysku na te cele i to nawet pośrednio (jak chce interpretować skarżąca), czy też cały zysk ma być przeznaczany na takie cele. Gdyby uznać za prawidłową wykładnię prowadzącą do przyjęcia, że wystarczy przeznaczenie tylko części zysku i to nawet pośrednie na cele zgodne z zadaniami na które udzielono wsparcia, to przepis ten byłby w istocie przepisem pustym, pozbawionym jakiejkolwiek treści zmierzającej do ograniczenia kręgu podmiotów uprawnionych. Każdy bowiem podmiot osiągając zyski przeznacza je w jakiejś części na cele, które na którymś z kolejnych etapów wydatkowania tych zysków (bezpośrednio lub pośrednio), przynajmniej w części przeznaczone zostają na cele zgodne z zadaniami na które udzielono wsparcia, gdyż każdy wytwórca towarów lub usług, które mogą być nabywane za te zyski albo sam przeznacza jakąś część swoich przychodów ze sprzedaży na działalność innowacyjną, albo czyni to dostawca nabywanych prze niego towarów i usług. W tej sytuacji wykładnia językowa jest niewystarczająca dla wykładni tego przepisu, a na gruncie wykładni funkcjonalnej należy przyjąć, że w przepisie tym chodzi o przeznaczanie całego zysku na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcia. Wprawdzie w sformułowaniu "przeznacza zysk" brak jest określenia "cały", jednak brak tego słowa nie stoi na przeszkodzie temu, by pod pojęciem "przeznacza zysk" rozumieć cały zysk, gdyż jak wyżej wskazano uznanie, że pod pojęciem "przeznacza zysk" rozumieć można również przeznaczenie części zysku i to nawet pośrednie, prowadziłoby do uznania zbędności tej normy prawnej i sprzeczne byłoby z celem wsparcia, jakim jest przeznaczanie go (w całości) na finansowanie inicjowania działalności innowacyjnej. Podkreślić należy, że przeznaczanie zysków skarżącej na cele zgodne z zadaniami, na które udzielono wsparcie zgodnie z umową spółki i statutem U. leży tylko w sferze pewnych potencjalnych możliwości i to w zakresie tylko części tego zysku, skoro zysk ma być przeznaczany dla tej U., a wśród celów U. i środków służących ich realizacji tylko niewielki ich zakres pokrywa się po części z zadaniami, na które miałoby być udzielone wsparcie. Reasumując te część wywodów należy uznać, ze zarówno PARP jak i organ przy rozpoznawaniu protestu dokonały prawidłowej wykładni § 7 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia i prawidłowo ustalając na podstawie przedstawionych przez skarżącą materiałów stan faktyczny dokonały jego właściwej subsumcji do norm prawnych. 8. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując rozpoznania sprawy oceniał prawidłowość działania PARP i Organu, dlatego też nie mógł brać pod uwagę zgłoszonych dopiero w skardze i nie znanych tym organom uchwał nr 1,2 i 3 zgromadzenia wspólników skarżącej z [...] lutego 2010 r. w zakresie ich wpływu na spełnienie kryterium z § 7 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia. 9. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi sąd uznał że i one nie mogły prowadzić do uwzględnienia skargi, gdyż nie sposób dopatrzeć się naruszenia prawa przy ocenie projektu. Skarżąca w sposób jednoznaczny został poinformowana o formalnych uchybieniach, które wpłynęły na odrzucenie wniosku, to jest braku spełnienia kryterium określonego w § 7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia i błędnym wypełnieniu pkt 21 wniosku. Nietrafny jest zarzut naruszenia § 4 ust. 1 oraz § 7 ust. 1 pkt 7 regulaminu przeprowadzania konkursu, gdyż zgodnie z § 4 ust. 1 wsparcie może być udzielone tylko beneficjentowi spełniającemu kryteria określone w § 7 ust. 2 Rozporządzenia, a jak wyżej wskazano organy trafnie oceniły, że tych kryteriów skarżąca nie spełnia. Zatem wniosek skarżącej nie był wnioskiem spełniającym kryteria oceny formalnej, który zgodnie z §7 ust. 1 pkt 7 powinien zostać skierowany do oceny merytorycznej. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia § 9 ust. 10 pkt 2 i 4 oraz § 10 pkt 2 załącznika 4.4. Procedura odwoławcza, gdyż, brak jest podstaw do przyjęcia, że organ nie zapoznał się z protestem i nie dokonał jego wnikliwej analizy. Organ ustosunkował się tez wystarczająco do zarzutów protestu i wystarczająco uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia § 7 ust,. 1 pkt 1, 5 i 6 regulaminu, to jest zarzut co do braku wezwania przez PARP do usunięcia braków formalnych. Procedura usuwania braków formalnych przewidzianych w tych przepisach dotyczy tylko braków formalnych podlegające możliwości uzupełnienia lub poprawienia (tj. niemających zasadniczego charakteru). Taki charakter miał wprawdzie brak polegający na niewłaściwym wypełnieniu pkt 21 wniosku. Jednak brak spełnienia kryteriów określonych w §7 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia był brakiem zasadniczym, nie podlegającym tej procedurze naprawczej i dlatego wobec tego nieusuwalnego braku zbędne było wzywanie do usunięcia baku polegającego na niewłaściwym wypełnieniu pkt 21 wniosku. Nie ma też racji skarżąca, gdy twierdzi, że zarzut niespełnienia kryterium "nie działania w celu osiągnięcia zysku został pierwszy raz podniesiony przez Ministerstwo Gospodarki w piśmie z [...] lipca 2010 r., co miałoby naruszać § 3 Procedury odwoławczej. Podstawą nie uzyskania pozytywnej oceny przez PARP było jednoznacznie stwierdzenie niespełnienie kryterium formalnego określonego w § 7 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia, a więc dotyczył nie spełniania obu z dwóch alternatywnych kryteriów wymienionych w tym przepisie. PARP uznał, że skarżąca osiąga zysk, nie przeznacza go jednak w całości na inicjowanie działalności innowacyjnej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Nie stwierdzono też, by postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe. Dlatego tez na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. należało orzec, jak w sentencji wyroku