VII SA/Wa 979/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2010 r. sprawy ze skargi H. Sp. komandytowa w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu skargę oddala Spółka H. Sp. komandytowa wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja 2009 roku, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na modernizacji elewacji dziedzińców kamienicy przy ul. [...] w W., na działce nr [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że spółka bez własnej winy nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu, pomimo, że nieruchomość stanowiąca własność Spółki znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzją administracyjną a następnie wezwał Spółkę do wykazania normy prawa administracyjnego materialnego, na podstawie której domaga się uznania jej za stronę przedmiotowego postępowania. W odpowiedzi wskazano m. in na przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym usytuowanie budynku na działce budowlanej bezpośrednio przy granicy działki powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku Prezydent Miasta W. po przeprowadzeniu wznowionego postępowania odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2009 roku. W uzasadnieniu organ podniósł, że zgodnie z przedstawionym przez inwestora projektem budowlanym projektowane jest ocieplenie prostopadłych do granicy działki ścian oficyn kamienicy od strony wewnętrznego podwórza. Z granicą działki wnioskującej spółki styka się zatem szczyt warstwy ocieplenia o łącznej grubości ok. 15 cm. W ocenie organu operacja ocieplenia nie różni się w istotny sposób od odtynkowania tych ścian i nie narusza głównych wymiarów budynku, a zatem kwalifikowanie jej jako rozbudowy usytuowanej w ostrej granicy jest rażąco nietrafny. Organ podniósł, ponadto, że spółka nie wykazała, by wykonanie ocieplenia naruszyło w czymkolwiek jej interes prawny. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. Wojewody [...], który wskazując zasady postępowania wznowionego, po analizie akt sprawy podzielił stanowisko organu I instancji o braku przymiotu strony zainteresowanej spółki. W ocenie organu wojewódzkiego z dokumentacji nie wynika, aby przymiot strony przysługiwał zainteresowanej na podstawie jednego z tytułów prawnych do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu. Zatwierdzany projekt jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi, w tym dotyczący nasłonecznienia istniejących budynków. Przepis § 12 ust. 4 warunków technicznych nie ma zastosowania, bowiem jego zakres dotyczy sytuowania nowych budynków oraz ich rozbudowy czy przebudowy natomiast zamiarem inwestora jest docieplenie kamienicy, którego nie zalicza się do żadnego z powyższego rodzaju robót budowlanych. Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła H. domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, art. 7 i 77 oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Zdaniem skarżącej jako właściciel działki nr ewidencyjny [...] zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji posiadała ona przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2009 r. Skarżąca zarzuciła, że w toku wznowionego postępowania organy nie poczyniły żadnych ustaleń w kwestii zakresu oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Nieprawidłowe też jest obciążanie strony obowiązkiem wskazania normy prawa materialnego z którego wywodzi swój interes prawny. Skarżąca podniosła, że przedmiotowa inwestycja wprowadza ograniczenia w możliwości przyszłego zagospodarowania jej nieruchomości gdyż wykonanie ocieplenia ścian kamienicy spowoduje zwężenie przestrzeni pomiędzy oficynami budynku, przez którą światło słoneczne docierało do nieruchomości skarżącej. Zważywszy, że przedmiotowy budynek zlokalizowany jest w granicy z działką skarżącej, w sprawie ma zastosowanie § 12 ust. 4 warunków technicznych który stosuje się również do robót budowlanych przy istniejącym obiekcie. Nawet gdyby przepis ten nie znalazł zastosowania do przedmiotowych robót, to zdaniem skarżącej, niewątpliwie wskazuje on, że wykonywanie robót w granicy może wprowadzić ograniczenia w jej zagospodarowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja została wydana we wznowionym postępowaniu z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, w sprawie dotyczącej wydania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Postępowanie wznowieniowe w administracji dzieli się na dwie fazy. Pierwsza z nich polega na badaniu podstaw formalnych wznowienia a w efekcie wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 §1 kpa) lub decyzji o odmowie wznowienia (art. 149 § 3 kpa). W drugiej fazie prowadzone jest postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jeżeli zatem organ w I fazie ustali, że nie ma podstaw formalnych do wznowienia (niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych) to nie przechodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy. W przedmiotowym przypadku z uwagi na fakt, że podanie o wznowienie zostało oparte na podstawie wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, organ przed wznowieniem nie mógł badać, czy zainteresowana jest stroną postępowania zwykłego a zatem postępowanie wznowił, ograniczając się jedynie do ustalenia czy wniosek złożono w terminie. Weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy o przysługującym mu przymiocie strony nastąpiła w drugiej fazie postępowania. W sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r., będącym lex specialis do art. 28 kpa, stronami postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu w myśl art. 3 pkt 20 prawa budowlanego należy rozumieć " teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenem". Nie zawsze jednak bezpośrednie sąsiedztwo ( niejako automatycznie) kreuje posiadanie przymiotu strony w takim postępowaniu, bowiem oddziaływanie projektowanej inwestycji nie zawsze przenosi się na sąsiednie nieruchomości. Jak wynika z decyzji Prezydenta m.W. z dnia [...] maja 2009 r., obszar oddziaływania robót budowlanych polegających na modernizacji elewacji dziedzińców kamienicy obejmuje tylko nieruchomość przy ul. [...] położoną na działkach nr [...]. Oznacza to, że obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje sąsiednich nieruchomości. Aby wykazać, że obszar oddziaływania określonej inwestycji obejmuje sąsiednią nieruchomość nie wystarczy powołanie się ogólnie na przepisy techniczno-budowlane, należy wskazać na konkretne okoliczności z których wynikałby inny obszar oddziaływania. Nie można też opierać się na przypuszczeniach, że takie oddziaływanie wystąpi. Z załączonego do akt projektu budowlanego wynika, iż dotyczy on docieplenia tylko wewnętrznych ścian, a zatem roboty te nie naruszą głównych wymiarów budynku. Docieplenie ścian od strony wewnętrznych dziedzińców kamienicy (dziedziniec duży i mały) i odtworzenie pierwotnego wyglądu elewacji nie może oddziaływać negatywnie na sąsiednią działkę nr [...] i trudno zgodzić się z argumentacją strony skarżącej o spowodowaniu zawężenia dostępu światła słonecznego do sąsiedniej nieruchomości będącej w użytkowaniu wieczystym skarżącej. Zgodzić się natomiast należy ze stanowiskiem organu, że ocieplenia ścian budynku nie można kwalifikować jako rozbudowy usytuowanej w ostrej granicy. Sąd podziela stanowisko organu, że w omawianym przypadku nie ma mowy o oddziaływaniu przedmiotowego ocieplenia budynku na nieruchomość skarżącej, a zatem skarżąca nie posiada przymiotu strony. Prawidłowo więc organ, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa i stwierdzeniu braku podstaw z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wydał decyzję odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej. W tym stanie rzeczy skargę jako bezpodstawną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).