II FZ 304/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA /del./ Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 listopada 2010r. sygn.akt I SA/Łd 779/09 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 czerwca 2009r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009r. postanawia - oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Łd 779/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 15 czerwca 2009r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009r. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, że przez szkodę, o której mowa w art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "p.p.s.a.", należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego /wyegzekwowanego/ świadczenia, natomiast nieodwracalny skutek to takie następstwa jakiegoś działania, których nie można cofnąć lub nie da się usunąć. Stwierdził, że skarżąca nie wykazała, a nie wynika także z akt sprawy, aby w sprawie rzeczywiście zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyjaśnił, że o zaistnieniu takiego niebezpieczeństwa nie świadczy twierdzenie strony o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, ani konieczność zapłaty podatku, nawet uwzględniając trudną sytuację finansową strony. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca D. A. wniosła o jego uchylenie, zarzucając jego wydanie z naruszeniem art.61 § 3 p.p.s.a. Stwierdziła, że - wbrew ustaleniom sądu I instancji - wykazała dokumentami, iż istnieje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a świadczy o tym zagrożenie budynku katastrofą budowlaną oraz sytuacja finansowa strony powstała na skutek okoliczności od niej niezależnych, przy jednoczesnym braku właściwego działania ze strony prokuratury. Podniosła nadto, że jeśli sąd uznał przedstawione argumenty za niewystarczające, to winien wezwać stronę do przedstawienia innych dowodów. Do zażalenia strona załączyła kopie pism zawierających zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstw przez inspektorów budowlanych oraz asesora prokuratury. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż aby wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mógł być uwzględniony, stosownie do art.61 § 3 p.p.s.a. strona obowiązana jest wykazać, że wykonanie tego aktu lub czynności może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zagrożenie, o jakim mowa, musi być bezpośrednie i realne, zaś w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na wystąpienie przesłanek z art.61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie zawartych we wniosku twierdzeń stosownymi dokumentami. Sąd I instancji bez naruszenie powołanego przepisu ocenił, że skarżąca nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować niebezpieczeństwo, o jakim mowa wyżej. Trafnie wskazał, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie bada jej zgodności z prawem, gdyż okoliczność ta nie należy do przesłanek, o których mowa w art.61 § 3 p.p.s.a., zaś konieczność zapłaty należności pieniężnej nie świadczy o niebezpieczeństwie wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przewidziana w powołanym przepisie ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego /wyegzekwowanego/ świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Świadczenie pieniężne z istoty swej może podlegać zwrotowi, zaś powoływane przez stronę okoliczności związane z niebezpieczeństwem katastrofy budowlanej nie mogą być uznane za będące konsekwencją ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art.184 w związku z art.197 § 1 i 2 p.p.s.a.