II SA/Kr 597/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Jacek Bursa Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2010 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego [...] Sp. z o.o. w K. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 20 września 2007 r. Spółka "[...]" sp. z o.o. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "budowa otwartego parkingu usytuowanego poniżej poziomu terenu wraz z infrastrukturą techniczną i rozbudową wewnętrznego układu komunikacyjnego; zagospodarowanie płyty polegające na budowie stanowisk handlowych wraz z pionami komunikacyjnymi mieszczącymi punkty małej gastronomii i ogólnodostępne sanitariaty". W trakcie prowadzonego postępowania sporządzono analizę urbanistyczno-architektoniczną (akta administracyjne sprawy, karty nr 131-132) oraz zakreślono teren objęty analizą na mapie ewidencyjnej (akta administracyjne sprawy, karta nr 130). Z analizy wynika, że ustalono wskaźnik powierzchni zabudowy, wskaźnik szerokości elewacji frontowej, wskaźnik górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu. Nie ustalono linii zabudowy z powodu usytuowania terenu zamierzenia w drugiej linii zabudowy, co miałoby skutkować brakiem wpływu takiej zabudowy na kształtowanie linii zabudowy w tej sprawie wzdłuż ul. [...] w K.. Decyzją z dnia 31 grudnia 2007 r. Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa otwartego parkingu usytuowanego poniżej poziomu terenu, zagospodarowanie płyty polegające na budowie stanowisk handlowych, budowie przykrycia pasaży handlowych wraz z pionami komunikacyjnymi mieszczącymi punkty małej gastronomii i ogólnodostępne sanitariaty na działkach nr "1", "2" obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z infrastrukturą techniczną i rozbudową wewnętrznego układu komunikacyjnego na działkach nr "3", "4’, "5", "6", "7", "8", "9", obr.[...] jedn. ewid. [...] przy ul. K. w K.". Jednocześnie załącznik nr 1 do tej decyzji określa warunki zabudowy wraz z wynikami analizy urbanistyczno-architektonicznej. Z treści tych warunków wynika, że ze względu na geometrię działki objętej planowaną zabudową, zlokalizowaną w głębi terenu i w całości poza linią zabudowy wyznaczonymi ul. K. w K., decyzja ta linii zabudowy nie określa, a ponadto linie zabudowy będą wynikały z przepisów regulujących odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz od urządzeń infrastruktury technicznej. W odniesieniu do ustalenia szerokości elewacji frontowej wskazano, że ze względu na charakter inwestycji oraz szerokość elewacji budynków położonych w sąsiedztwie, ograniczenie maksymalnej szerokości elewacji zespołu stanowisk handlowych łączonych zadaszeniem będą zawierały - dla projektowanego całego kompleksu -przepisy regulujące odległość nowej zabudowy od granic z innymi nieruchomościami oraz od urządzeń infrastruktury technicznej. Pozostałe parametry inwestycji zostały określone wprost. Załącznik nr 2 zawiera rysunek obejmujący teren zamierzenia inwestycyjnego bez uwzględnienia terenu objętego analizą. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 20 lutego 2008 r. Dnia 23 lutego 2009 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "A" K. K., S. K. spółka cywilna, złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Decyzją z dnia 26 października 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2007 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa otwartego parkingu usytuowanego poniżej poziomu terenu, zagospodarowanie płyty polegające na budowie stanowisk handlowych, budowie przykrycia pasaży handlowych wraz z pionami komunikacyjnymi mieszczącymi punkty małej gastronomii i ogólnodostępne sanitariaty na działkach nr "1", "2" obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z infrastrukturą techniczną i rozbudową wewnętrznego układu komunikacyjnego na działkach nr "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9" obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. K. w K." jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Za rażące naruszenie prawa uznano załącznik graficzny do decyzji z 31 grudnia 2007 r., który nie został sporządzony na kopii mapy zasadniczej lub katastralnej przyjętej do państwowego zasobu i mapa ta nie obejmuje obszaru przeprowadzonej analizy. Ponadto analiza nie zawiera wyznaczonej linii zabudowy i szerokości elewacji frontowej. Uchybienia te naruszają § 9, § 4 i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Od tej decyzji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wniosło [...] Centrum Handlowo-[...] Sp. z o.o., w którym decyzji Kolegium zarzuciło naruszenie: - art. 16 K.p.a. ustalającego zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zgodnie z którą, decyzję można wyeliminować z obrotu prawnego tylko w szczególnych i uzasadnionych prawem sytuacjach; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego, które wyjaśniałoby dlaczego decyzja, której nieważność stwierdzono, obarczona jest wadą powodującą jej nieważność: - dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie; - art. 6, 7 i 9 K.p.a, jak również art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. Po rozpoznaniu tego wniosku decyzją z dnia 4 marca 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 26 października 2009 r. nr [...], którą orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2007 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa otwartego parkingu usytuowanego poniżej poziomu terenu, zagospodarowanie płyty polegające na budowie stanowisk handlowych, budowie przykrycia pasaży handlowych wraz z pionami komunikacyjnymi mieszczącymi punkty małej gastronomii i ogólnodostępne sanitariaty na działkach nr "1", "2" obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z infrastrukturą techniczną i rozbudową wewnętrznego układu komunikacyjnego na działkach nr "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9" obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. K. w K.". W uzasadnieniu Kolegium podało, że decyzją z dnia 26 października 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na wniosek S. K. i L. K. - wspólników P.P.H.U. "B" spółka cywilna, reprezentowanych przez radcę prawnego S. K., orzekło o stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2007 r. nr [...] orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa otwartego parkingu usytuowanego poniżej poziomu terenu, zagospodarowanie płyty polegające na budowie stanowisk handlowych, budowie przykrycia pasaży handlowych wraz z pionami komunikacyjnymi mieszczącymi punkty małej gastronomii i ogólnodostępne sanitariaty na działkach nr "1", "2" obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z infrastrukturą techniczną i rozbudową wewnętrznego układu komunikacyjnego na działkach nr "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9" obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. K. w K.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podzieliło stanowisko poprzedniego składu orzekającego, że decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydano z rażącym naruszeniem prawa. Kolegium uznało za najpoważniejszy błąd postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy brak załącznika graficznego decyzji, będącego graficzną częścią wyników analizy, zawierającego określenie obszaru analizowanego. W ocenie Kolegium jest to bardzo poważne uchybienie, bowiem zarówno przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewidują żadnych odstępstw od tego rodzaju reguł. Przepis prawa w tym zakresie ma jednoznaczne brzmienie i nie pozostawia żadnych trudności interpretacyjnych, dlatego jego naruszenie należy uznać za oczywiste. Kolegium podniosło, że załącznik nr 2 do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie wskazuje skali, w jakiej wykonano mapę. Powinien być on sporządzony na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującego teren, którego wniosek dotyczy i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Mapa ta powinna być sporządzona w skali 1:500 lub 1:1000. Wyniki analizy powinny zawierać część tekstową i graficzną i powinny stanowić załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzna analizy winna być sporządzona w czytelnej technice graficznej, zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii, z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych, stosowanych w decyzji o ustalaniu warunków zabudowy. Przedmiotowa decyzja nie spełnia opisanych wymagań. Załącznik graficzny nr 2 do decyzji został sporządzony na niepotwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii mapy, która dodatkowo nie zawiera żadnej czytelnej pieczęci ani oznaczenia o przyjęciu jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Podzielono stanowisko poprzedniego składu orzekającego Kolegium, że w kontrolowanej decyzji organ odstąpił od wyznaczenia linii zabudowy z powodu umiejscowienia planowanej inwestycji w głębi terenu, w drugiej linii zabudowy i brak jej oddziaływania na kształtowanie się linii zabudowy wzdłuż ul. K. w K.. Zatem takie odniesienie się do kwestii wyznaczenia linii nowej zabudowy sprowadza się do braku unormowania tejże materii. Tymczasem linię tą ustala się jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich. Gdy nie jest możliwe wyznaczenie tejże linii w sposób określony w § 4 ust. 1 rozporządzenia, dopuszczalne jest inne wyznaczenie nowej zabudowy, jeżeli to wynika z analizy. W przedmiotowej sprawie analiza ogranicza się do stwierdzenia położenia projektowanej inwestycji w głębi terenu i podania odległości usytuowania różnej zabudowy od krawędzi ul. K.. Na podstawie powyższego nasuwa się wniosek, że w istocie odstąpiono od określenia powyższego parametru, co jest niedopuszczalne. Kolegium zwróciło uwagę, że ta sama sytuacja dotyczy określenia szerokości elewacji frontowej. Zgodnie z § 6 w związku z § 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, który stanowi, że dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się wymagania dotyczące szerokości elewacji frontowej na postawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. Brak określenia powyższego parametru należy uznać za wadę, która stanowi rażące naruszenie prawa. Skargę na opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie złożyło [...] Centrum Handlowo – [...] Sp. z o.o. w K.. Strona skarżąca zakwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 6, 7, 15 i 16 K.p.a.; - art. 138 § 1 pkt1 K.p.a. w związku z art. 6, 7, 8 15 i 16 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji administracyjnej wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej instancji i utrzymanie w mocy własnej decyzji pomimo tego, że decyzję można wyeliminować z obrotu prawnego tylko w szczególnych i uzasadnionych prawem sytuacjach, które winny znajdować uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa; - art. 10 § 1 K.p.a., poprzez uniemożliwienie Spółce wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 107 § 3 K.p.a., w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., poprzez nie zebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenia dowodów, brak uzasadnienia prawnego, które wyjaśniałoby dlaczego decyzja, której nieważność stwierdzono, a która utrzymywana jest w mocy, obarczoną jest kwalifikowaną wadą powodująca jej nieważność, brak uzasadnienia faktycznego, całkowite zignorowanie argumentów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; - art. 8, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. w związku z art. 136 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, w szczególności nie odniesienie się do argumentów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie spraw. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka przedstawiła argumentację na poparcie opisanych wyżej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy lub też naruszenia przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] narusza prawo. W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 K.p.a. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Zaistnienie tych przesłanek musi być oczywiste i oczywistość tą właściwy organ ma obowiązek wykazać. Organ administracji publicznej stwierdzając nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z uwagi na rażące naruszenie prawa nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że do takiego naruszenia doszło, lecz niezbędne jest wykazanie, na czym w danym przypadku polega "rażący charakter" naruszenia. Pamiętać przy tym należy, że nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. Oczywistość naruszenia musi polegać na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Ponadto rażące naruszenie prawa to taki stan, w którym przy prawidłowym zastosowaniu danych przepisów nie byłoby możliwym wydanie decyzji o danej treści. Wady przesądzające o nieważności mają charakter materialny i muszą tkwić w samej decyzji jako akcie stanowiącym podstawę stosunku prawnego. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący" gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Takiego stopnia "rażącego" naruszenia prawa nie można przypisać decyzji Prezydenta Miasta z dnia 31 grudnia 2007 r. ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: "budowa otwartego parkingu usytuowanego poniżej poziomu terenu, zagospodarowanie płyty polegające na budowie stanowisk handlowych, budowie przykrycia pasaży handlowych wraz z pionami komunikacyjnymi mieszczącymi punkty małej gastronomii i ogólnodostępne sanitariaty na działkach nr "1", "2" obr. [...] jedn. ewid. [...]wraz z infrastrukturą techniczną i rozbudową wewnętrznego układu komunikacyjnego na działkach nr "3", "4", "5", "6", "7", "8", "9" obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. K. w K.". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało bowiem, że wskazane wady, polegające na: 1) braku prawidłowo sporządzonego załącznika graficznego do decyzji ustalającej warunki zabudowy (nieprawidłowość dotyczyła braku skali mapy, nie objęcia mapą obszaru analizy oraz zaznaczenia obszaru zamierzenia na mapie ewidencyjnej zamiast mapy zasadniczej lub katastralnej przyjętej do państwowego zasobu); 2) braku wyznaczenia linii zabudowy; 3) braku ustalenia szerokości elewacji frontowej – uzasadniają uznanie tak wydanej decyzji za obarczonej wadą "rażącego" naruszenia prawa. Tymczasem dokonując oceny stopnia naruszenia prawa, a niewątpliwie naruszono prawo w postępowaniu przy wydaniu decyzji z dnia 31 grudnia 2007 r., należało również porównać tak wydaną decyzję z zebranym materiałem dowodowym. Wprawdzie na podstawie art. 156 K.p.a. dokonuje się oceny samej decyzji (postanowienia), ale ocena ta nie może być oderwana od zgromadzonego materiału dowodowego, który uzasadniał jej wydanie. Z akt tej sprawy wynika zaś, że prowadząc postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy sporządzono analizę urbanistyczno-architektoniczną i zaznaczono prawidłowo na właściwej mapie obszar tejże analizy. Tym samym nie można a priori uznać, że w tej sprawie w ogóle nie sporządzono analizy lub też sporządzając taką analizę nie określono obszaru, na których ustalano parametry zamierzenia inwestycyjnego. Okoliczność zaś, że do decyzji ustalającej warunki zabudowy nie dołączono właściwie sporządzonej mapy obejmującej obszar analizy, mimo że w trakcie postępowania administracyjnego taka mapa została sporządzona wraz z właściwie zaznaczonym obszarem i była przedmiotem analizy – nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Nie można bowiem uznać, że jest to sytuacja analogiczna do braku sporządzenia analizy lub braku jakiegokolwiek wyznaczenia obszaru, na którym przeprowadzano by analizę. O rażącym naruszeniu prawa można by wówczas mówić, gdyby w takich sprawach w ogóle nie przeprowadzono analizy, bądź też nie można byłoby w żaden sposób ustalić, jaki obszar został wzięty pod uwagę przy sporządzaniu analizy. Taka jednak sytuacja nie zachodzi w tej sprawie. Również pozostałe przesłanki, które Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało za rażące naruszenie prawa, nie zasługują – w ocenie Sądu – na takie określenie. Nie ulega wątpliwości, że nie wyznaczono linii zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego i jest to naruszenie prawa. Tym niemniej nawet gdyby organ taką linię wyznaczył to i tak pozostałe parametry zamierzenia inwestycyjnego nie uległyby zmianie. Linia zabudowy określa minimalne oddalenie projektowanej zabudowy od drogi publicznej. Przy założeniu, że zamierzenie inwestycyjne (tak jak to miało miejsce w tej sprawie) obejmowało konkretne numery działek, warunki zabudowy również obejmowały parametry zamierzenia inwestycyjnego na tychże konkretnych działkach. Tym samym nawet nie mając wyznaczonych linii zabudowy inwestor nie mógłby przekroczyć granic działek, dla których pozostałe parametry zabudowy wyznaczono. Innymi słowy w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia, mając na uwadze zlokalizowanie całego zamierzenia kubaturowego w tzw. drugiej linii zabudowy, czyli oddaleniu od linii zabudowy wzdłuż drogi publicznej (ul. K.), inwestor i tak nie mógłby przekroczyć granic tych działek, które taką zabudową miałyby być objęte. Gdyby natomiast inwestor zamierzał np. zwiększyć powierzchnię działek, dla których ustalono parametry przyszłej inwestycji, to wówczas naraziłby się na zarzut niezgodności między warunkami zabudowy wydanymi dla obszaru o danych działkach i danym obszarze z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę dla innych działek o innym obszarze. Rekapitulując ten zakres rozważań należy wskazać, że niewątpliwie ustalenie linii zabudowy winno być dokonane, ale w tej sprawie brak jej wyznaczenia nie stanowi rażącego naruszenia prawa a to dlatego, że nawet jej wyznaczenie nie zmieniłoby treści pozostałych ustalonych warunków zabudowy. Również zarzut dotyczący braku ustalenia szerokości elewacji frontowej nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W istocie z treści decyzji z dnia 31 grudnia 2007 r. wynika, że szerokość ta stanowi maksymalną szerokość zabudowy na działkach objętych zamierzoną zabudową stanowisk handlowych połączonych zadaszeniem, pomniejszoną o przepisy techniczne dotyczące odległości zabudowy od granic działki i elementów infrastruktury technicznej. Nie jest to wprawdzie wskaźnik wyrażony liczbą (cyfrą), ale opisany w taki sposób, że jest możliwe jego ustalenie. Szerokości elewacji frontowej działki nr "1" i działki nr "2" są znane, a więc można ustalić również szerokość zabudowy na tych działkach. Ponadto właśnie taka szerokość zabudowy była objęta wnioskiem Spółki "[...]" sp. z o.o. o ustalenie warunków zabudowy Dołączone do tego wniosku projekty (mapy, akta administracyjne sprawy, karty nr 79-88) wyraźnie wskazują, że w istocie szerokość zabudowania działki wraz z zadaszeniem (przykryciem) obejmowała całą działkę nr "1". Jeszcze raz należy wskazać, że niewątpliwie stanowi naruszenie prawa takie "opisowe" i mało konkretne ustalenie szerokości elewacji frontowej, ale nie jest to "rażące" naruszenie prawa. O rażącym naruszeniu prawa w tym zakresie można by mówić wówczas, gdyby w ogóle niedopuszczalnym byłoby ustalanie szerokości elewacji frontowej, a mimo to organ ustalił ten parametr nie wskazując nawet jaka jest dokładnie szerokość tejże elewacji. Dodatkowo należy podnieść, że samo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło prawo w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym. Przede wszystkim z akt sprawy wynika, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy złożyło Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "A" spółka cywilna i Kolegium nie wyjaśniło, czy Spółce tej przysługuje przymiot strony w takim postępowaniu, czy też stroną są osoby będące wspólnikami tejże Spółki i dlaczego powołują się na prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej. Należało wyjaśnić, czy wnioskodawca ma interes prawny we wszczęciu postępowania nieważnościowego. Nie wiadomo dlaczego Kolegium uznało, że wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi od K. K. i S. K.. Ponadto wniosek ten został złożony przez pełnomocnika radcę prawnego S. K., któremu pełnomocnictwa udzielili S. K. i L. K. prowadzący działalność w formie spółki cywilnej PPHU "B", a wiec pełnomocnictwa nie udzieliła spółka "A" lub wspólnicy spółki "A". Z treści tak udzielonego pełnomocnictwa również nie można jednoznacznie stwierdzić, czy upoważniającym jest sama spółka cywilna "B" czy też jej wspólnicy. Wszczynając postępowanie nieważnościowe na organie administracji ciążył obowiązek ustalenia stron postępowania i jako stronę uznano również B. P.. Przy doręczaniu decyzji z dnia 26 października 2009 r. o stwierdzeniu nieważności jest adnotacja doręczyciela o tym, że adresat ten zmarł, a mimo to skierowano do niego również zaskarżoną decyzję z 4 marca 2010 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr 266). Prowadzenie postępowania z udziałem osoby zmarłej stanowi przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze należy wskazać, że nie wszystkie podniesione zarzuty są trafne. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 15 K.p.a., ponieważ w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dwukrotnie rozpoznało sprawę. W przypadku, gdy po raz drugi rozpoznaje organ administracji sprawę, od rozstrzygnięcia tego organu zależy byt prawny decyzji "I-instancyjnej". W przypadku jej utrzymania decyzja I-instancyjna pozostaje w obrocie prawnym, a w przypadku jej uchylenia, eliminowana jest z obrotu prawnego. Zasadnie podnosi za to strona skarżąca znaczenie uchybień, uznanych przez Kolegium za "rażące" naruszenie prawa. W tym zakresie stanowisko strony skarżącej jest zbieżne ze stanowiskiem Sądu. Niewątpliwie miało miejsce naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez brak wyznaczenia terminu do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w tej sprawie. Tym niemniej naruszenie to nie miało istotnego znaczenia w tej sprawie. Skarżąca Spółka była bowiem uczestnikiem postępowania administracyjnego, zawiadomiono ja o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i wypowiedzenia się w ciągu 7 dni (akta administracyjne sprawy, karta nr 174) i Spółka ta mogła, zwłaszcza po wydaniu decyzji w I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – złożyć do sprawy dodatkowe dokumenty. Pominięcie zawiadomienia o możliwości zapoznania się z materiałem sprawy i ewentualnego wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego nie stanowiło pominięcia strony skarżącej od udziału w postępowaniu. Częściowo nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w związku z brakiem – jako podnosi to skarżąca Spółka – uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera tak uzasadnienie faktyczne jak i prawne, a okoliczność, że organ ten uznał za swoje ustalenia ustalenia poczynione przez inny skład tego samego Kolegium nie stanowi o braku dokonania ustaleń stanu faktycznego. Z treści zaskarżonej decyzji wynika bowiem, że kolejny skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] uznał za prawidłowe ustalenia takie same, jakie inny skład tego Kolegium już wcześniej uznał za wyjaśnione i udowodnione. To ze specyfiki rozpoznawania dwa razy danej sprawy przez ten sam organ wynika, że nieraz kolejny skład tego samego organu uznane za udowodnioną przesłankę ustaloną przez inny skład tego organu. Zaskarżona decyzja zawiera również uzasadnienie prawne. Częściowo tylko jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. W ocenie Sądu nie można uznać, żeby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie przeprowadziło w sprawie żadnego dowodu. Kolegium to dokonało analizy wydanej decyzji i ta analiza stanowi postępowanie dowodowe, mimo że należało skonfrontować tak wydaną decyzję ustalającą warunki zabudowy ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Okoliczność zaś, że ocenę takiej analizy co do wystąpienia przesłanki "rażącego" naruszenia prawa Sąd nie podziela, nie stanowi o braku przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego. W związku z tym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt a, b i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy (§ 4, 6 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), wystąpienie przesłanki uzasadniającej wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) oraz naruszenie innych przepisów postępowania administracyjnego (błędna interpretacja wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy powinien, kierując się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku, ustalić, od kogo pochodzi wniosek o wszczęcie postępowania nieważnościowego i czy ten wniosek pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie, ustalić krąg stron i uwzględnić stanowisko Sądu w tej sprawie co do znaczenia "rażącego" naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot uiszczonego wpisu.