II GSK 1005/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Marzenna Zielińska Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1863/10 w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 stycznia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1863/10 oddalił skargę [...] na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z następującym uzasadnieniem. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) decyzją z [...] marca 2010 r. ustalił [...] – dalej: skarżącej - kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości [...]zł. Decyzja ta została doręczona skarżącej 30 marca 2010 r. (k. 571 akt administracyjnych). Następnie skarżąca [...] kwietnia 2010 r. – data nadania (k. 572 akt administracyjnych złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Prezes ARMiR postanowieniem z [...] maja 2010 r., - wydanym na podstawie art. 134 w związku z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu organ podkreślił, że termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął 13 kwietnia 2010 r., który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Wniosek skarżącej nadany 14 kwietnia 2010 r. został złożony z uchybieniem terminu. W tych okolicznościach organ uznał, że nie ma możliwości merytorycznego rozpoznania odwołania. Terminy w postępowaniu administracyjnym są terminami zawitymi, co oznacza, że ich niedotrzymanie powoduje dla strony ujemne skutki procesowe. Nadto organ zważył, że istnieje możliwość przywrócenia terminu do wniesienia ale jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca, wnosząc o jego uchylenie, podniosła, że organ przed wydaniem postanowienia nie poinformował jej o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do przeprowadzonych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, co miało istotne znaczenie dla ochrony jej praw. Podała, że od 9 kwietnia 2010 r. do 15 czerwca 2010 r. przebywała w szpitalu przy chorym dziecku. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przygotowała wcześniej, datując go na 12 kwietnia 2010 r. jednak został on nadany podczas jej nieobecności przez któregoś z domowników w dniu 14 kwietnia 2010 r. Oddalając skargę na powyższe postanowienie WSA w Warszawie podkreślił, że skarżąca uchybiła 14 dniowemu terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W tych okolicznościach organ był zobligowany do stwierdzenia, że wniosek został złożony z uchybieniem terminu Powyższe nie jest zależne od swobodnego uznania organu bowiem termin do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, określony w art. 129 § 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., jest terminem prekluzyjnym, po upływie którego decyzja organu I instancji staje się ostateczna, zaś wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest bezskuteczne. Sąd pierwszej instancji podniósł, że nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. Rozpoznanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Zdaniem WSA, negatywne dla strony skutki procesowe uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mogą zostać uchylone wskutek przywrócenia tego terminu. Organ administracji publicznej nie ma jednak kompetencji do przywrócenia terminu z urzędu. Warunkiem przywrócenia terminu jest złożenie przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, przy czym żaden przepis nie nakłada na organy obowiązku udzielenia stronom pouczenia o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek taki stanowi podanie w rozumieniu art. 63 kpa, w związku z czym musi spełniać wymogi przewidziane przez ten przepis zarówno co do formy i treści podania, jak i dla sposobów wnoszenia do organu administracji publicznej. Sąd administracyjny nie może przywrócić stronie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji pierwszoinstancyjnej, albowiem zgodnie z art. 59 kpa o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej, którego ewentualne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd pierwszej instancji podniósł, że skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu. W skardze z 5 lipca 2010 r., podała przyczyny, które doprowadziły do uchybienia terminu. Jednakże twierdzeń skarżącej nie można potraktować jako wniosku o przywrócenie terminu, tym bardziej, że są one zawarte w skardze skierowanej do Sądu, który nie może być adresatem takiego wniosku. Również organ, jako że pismo z 5 lipca 2010 r. nie było adresowane do niego, nie mógł odnosić się do twierdzeń skarżącej. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należało wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W sprawie niniejszej termin ten - na datę składania skargi – upłynął. Nadto w postanowieniu z 28 maja 2010 r. organ wyraźnie wskazywał w jakich warunkach może nastąpić przywrócenie terminu. [...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi – na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi tj.: a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., art. 59 § 2 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na złożenie przez Skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarczych (ONW) oraz brak jego rozpoznania przez Organ; b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na naruszenie przez Organ zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 kpa) poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania Skarżącej o możliwości, a w szczególności sposobie oraz terminie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, co stanowiło naruszenie wyrażonej w art. 9 kpa zasady czuwania Organu nad tym, aby strony postępowania nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że WSA błędnie uznał, iż wniosek o przywrócenie terminu nie mógłby zostać rozpoznany przez organ. Wniosek taki został zawarty w treści skargi, na co wskazuje fakt, że Skarżąca sformułowane żądania uchylenia zaskarżonego postanowienia, ewentualnie przekazania sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Powyższe skarżąca powiązała wprost z "sytuacją wskazaną w uzasadnieniu". Ponad połowę treści uzasadnienia skargi [...] uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W związku tym Organ powinien był przeanalizować treść skargi pod kątem ewentualnych wniosków podlegających jego właściwości, czego nie uczynił, zaś WSA nie dostrzegł uchybienia przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego w tym zakresie. Zdaniem skarżącej treść uzasadnienia skargi, kładąca główny nacisk na powody uchybienia terminowi wskazuje jednoznacznie na intencję Skarżącej w przedmiocie równoczesnego złożenia ze skargą do WSA (w jednym piśmie) wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosku nie można traktować jako jedynie dorozumianego bowiem Skarżąca wniosła m.in. o uchylenie postanowienia w sytuacji opisanej jak w uzasadnieniu tj. braku winy w uchybieniu ww. terminowi. W ocenie autora skargi kasacyjnej organ w postanowieniu z dnia [...] maja 2010 r., nie poinformował strony w jakich warunkach może nastąpić przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W szczególności Organ nie wyjaśnił w jakim konkretnie terminie taki wniosek powinien być złożony oraz jak należy go liczyć tzn. co jest datą początkową jego biegu. Organ nie poinformował Skarżącej również o wymogach jakie wniosek taki powinien spełniać. W tym zakresie Organ ograniczył się jedynie do ogólnego stwierdzenia o możliwości przywrócenia terminu przywołując przepis art. 58 k.p.a. W ocenie skarżącej odesłanie strony jedynie do przepisów prawa nie spełniało nałożonego na Organ wymogu postępowania wobec strony w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania. Prezes ARMiR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na jednej podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca, bowiem Sądowi pierwszej instancji jedynie naruszenie przepisów postępowania. Ze skargi kasacyjnej powinno więc wynikać, że gdyby nie wskazane w niej uchybienia, to wynik sprawy byłby inny. Rozpoznając sprawę w granicach określonych skargą kasacyjną (art. 183 § 1 p.p.s.a.), opartą na podstawie wskazanej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Oceniając pierwszy z zarzutów procesowych wymienionych w petitum skargi kasacyjnej wskazać przede wszystkim trzeba, że podnoszone przez skarżącego naruszenie przepisów postępowania – art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., art. 59 § 2 k.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie uchylił zaskarżonego postanowienia, mimo że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na złożenie przez Skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarczych (ONW) oraz brak jego rozpoznania przez Organ - nie zasługuje nie uwzględnienie. Przechodząc do oceny powyższego zarzutu, na wstępie należy wskazać na zakres kontroli sadu administracyjnego postanowienia wydanego w trybie art. 134 k.p.a., a to w związku z zarzutem niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej przez sąd administracyjny. Postanowienie wydane przez organ odwoławczy na mocy art. 134 k.p.a., w związku z art. 123 K.p.a. jest aktem jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Jest to postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powoduje, iż przedmiotem kontroli Sądu jest to właśnie rozstrzygnięcie. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a., a stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie zależy od uznania organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96, Lex nr 29004, wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94, Lex nr 27060, wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32). Uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a następnie wydanie postanowienia opartego na art. 134 k.p.a. powoduje, że rozstrzygnięcie wydane przez organ I instancji staje się ostateczne. Kontrola powyższego postanowienia dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do oceny czy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.) został złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Oznacza to, że rozpoznając skargę na postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. sąd wojewódzki nie może badać legalności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Postanowienie organu odwoławczego nie ma charakteru oceny merytorycznej, a jest jedynie formalnym stwierdzeniem, że wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie może zostać rozpatrzony. Tak, więc kontrola sądowoadministracyjna ogranicza się do oceny, czy rzeczywiście skarżący uchybił terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z 26 marca 2010 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja z 26 marca 2010 r., została doręczona skarżącej w dniu 30 marca 2010 r. (k. 571 akt administracyjnych). Z pouczenia zawartego w cyt. decyzji, wynika, że strona może w ciągu 14-dni od dnia doręczenia tej decyzji złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym termin do złożenia takiego wniosku upłynął 13 kwietnia 2010 r. Skarżąca wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nadała 14 kwietnia 2010 r., (k. 572 akt administracyjnych), a więc z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. Nadto dzień 13 kwietnia 2010 r., nie był ustawowo wolny od pracy. Z powyższego wynika, że złożenie przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło z uchybieniem terminu wskazanego w art. 129 § 2 k.p.a. Powyższe potwierdził organ w postanowieniu z 28 maja 2010 r., które było przedmiotem kontroli WSA. Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym kontrola tego postanowienia przez sąd administracyjny była prawidłowa i opierała się na przedstawionych wyżej podstawach. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej, że pismo skarżącej z 5 lipca 2010 r., było w istocie wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uznać należy, za niezasadny. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się z poglądem, iż o tym, czy pismo wniesione przez stronę jest wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy decyduje nie nagłówek (tytuł), lecz jego treść. Istotną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną między innymi w art. 63, 128 i 140 kpa, jest bowiem odformalizowanie na korzyść strony ustawowych wymogów środków prawnych (dotyczy to zarówno odwołań i wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skarg do sądu administracyjnego), tak aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z intencją i interesem strony bez zbędnego formalizmu. Jednakże jak wynika z akt niniejszej sprawy pisma skarżącej z 5 lipca 2010 r., nie można uznać za wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa ARMiR z [...] marca 2010 r. z kilku powodów. Po pierwsze pismo z 5 marca 2010 r., było adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie do organu. Z treści pisma wynika, że to sąd administracyjny był adresatem pisma skarżącej Tymczasem to do organu należy złożyć wniosek o przywrócenie terminu – stosownie do art. 58 kpa. Po drugie skarżąca wnosiła o "uchylenie postanowienia z 28 maja 2010 r." nie zaś o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzja z 26 marca 2010 r. Po trzecie wreszcie pismo z 5 lipca 2010 r., zostało wniesione z uchybieniem 7-dniowego terminu od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 58 § 2 k.p.a.). Powyższego zdaje się nie dostrzegać autor skargi kasacyjnej. Przepis art. 58 § 2 k.p.a. stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był terminu. Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że skarżąca otrzymała postanowienie z 28 maja 2010 r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 4 czerwca 2010 (k. 584 akt administracyjnych). W tym dniu dowiedziała się – z treści postanowienia organu – o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w tym dniu tj. 4 czerwca 2010 r., ustała przyczyna uchybienia terminu. Od tej daty też rozpoczął bieg 7-dniowy termin z art. 58 § 2 k.p.a. na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Termin ten upłynął 11 czerwca 2010 r. Tymczasem pismo, które autor skargi kasacyjnej chce traktować jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca nadała 5 lipca 2010 r., (k. 3 akt sądowych). Z powyższego wynika, że skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, określonego w art. 58 § 2 kpa. Z tych wszystkich względów, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pisma skarżącej z 5 lipca 2010 r., nie można uznać jako wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W tej sytuacji, skoro skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uchybieniem terminu na jego złożenie, zachodziły podstawy do wydania postanowienia w oparciu o art. 134 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę na ww. postanowienie dokonał w sposób prawidłowy kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach tej kontroli zakreślonych na wstępie niniejszego uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej sformułowanego w pkt I lit. b) skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony. Stosownie do art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zgodnie z treścią art. 9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Organ ma obowiązek udzielania informacji zarówno o przepisach prawa materialnego, jak i procesowego. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu postanowienia z 28 maja 2010 r., organ wskazał na jakich warunkach może nastąpić przywrócenie terminu (strona 2 postanowienia). Wskazał on, że w art. 58 kpa przewidziano możliwość przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ale jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Organ podał też, że możliwość wniesienia takiej prośby uwarunkowana jest terminem, którego przywrócenie jest niedopuszczalne (§ 2). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarcie w postanowieniu pouczenie o wskazanej wyżej treści jest skutecznym sposobem pouczenia strony o jej prawach. Zamieszczając to pouczenie organ administracji dopełnił ciążącego na nim obowiązku informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Artykuł 9 kpa nie nakłada bowiem na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych, czy też doradztwa. (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1148/05, niepubl.). Dlatego też powyższy zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.