III OZ 160/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 o oddaleniu wniosku K.J. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 w sprawie ze skargi K.J. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 oddalił skargę K.J. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wygaszenia decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. K.J., za pośrednictwem poczty elektronicznej, pismem z dnia 6 czerwca 2020 r. zwrócił się do Sądu o sprostowanie w/w wyroku w zakresie oznaczenia organu, poprzez wpisanie w komparycji wyroku w miejsce niewłaściwego oznaczenia organu: "Komendant Wojewódzki Policji" – prawidłowej nazwy organu, tj.: "Komendant Wojewódzki Policji w [...]". Ponadto wniósł o określenie prawidłowego przedmiotu sprawy, poprzez wpisanie w komparycji wyroku: "w przedmiocie postanowienia wygaszenia decyzji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 oddalił wniosek o sprostowanie wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W świetle art. 156 § 2 P.p.s.a., sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Sprostowanie może nastąpić również na podstawie wniosku strony (art. 159 P.p.s.a.). Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem sprostowania wyroku mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna w/w przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tj. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych regulacji analiza żądania K.J. o sprostowanie wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. oraz treści komparycji tego wyroku, w której określa się między innymi organ administracji publicznej, prowadzi do uznania, że wniosek skarżącego jest niezasadny. Sprostować można bowiem oczywiste błędy pisarskie, czy rachunkowe lub inne niedokładności, czy też nieścisłości, które mogą obejmować właściwe oznaczenie stron lub dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy, ale muszą one mieć niewątpliwie miejsce. W tym przypadku, wbrew twierdzeniom skarżącego, w komparycji w/w wyroku prawidłowo oznaczono nazwę organu, którego decyzję kwestionował w skardze. Organem tym był [...] Komendant Wojewódzki Policji i taka jest prawidłowa nazwa tego organu Policji. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia K.J. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie ze stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 156 § 1 P.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że oczywistość w/w wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wadliwość taka wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Oczywistość omyłek oznacza, że muszą one powstać w wyniku niewłaściwego odzwierciedlenia w orzeczeniu rzeczywistej i niemogącej budzić wątpliwości woli sądu, są obiektywnie i bez wątpliwości dostrzegalne w treści orzeczenia lub wprost wynikają z zestawienia tej treści z zawartością akt sprawy, a powstały z powodu technicznej niedoskonałości ujęcia rozstrzygnięcia sądu w słowach, przedstawienia stanowiska sądu w błędnej formie lub w sposób niedokładny, a więc niepełny i nieprecyzyjny. Wyżej wymienione nieprawidłowości muszą mieć zatem charakter oczywisty, bezsporny, pewny. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości, poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte we wniosku K.J. żądanie sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1018/09 wykracza poza omówiony wyżej zakres zastosowania art. 156 § 1 P.p.s.a. Z treści tego wniosku jednoznacznie wynika, że skarżący w istocie żąda modyfikacji wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, co nie może być utożsamiane z niedokładnością, oczywistą omyłką lub błędem pisarskim podlegającym sprostowaniu. W sentencji w/w wyroku prawidłowo oznaczono organ, który wydał zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, tj. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Prawidłowo oznaczono również przedmiot postępowania, tj. wygaszenie decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Sąd pierwszej instancji zatem zasadnie przyjął, że wniosek skarżącego nie wskazuje żadnych nieprawidłowości, o których mowa w art. 156 § 1 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.