II GZ 333/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 648/10 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie I Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podniósł, że skarżący, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyjaśnił powodów przyjęcia, że cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przyczyni się do likwidacji prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a likwidacja ta będzie miała nieodwracalny skutek prawny. W ocenie Sądu I instancji cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie stanowi automatycznej przesłanki do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Brak zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych może mieć wpływ na wysokość osiąganych dochodów, nie oznacza jednak konieczności zlikwidowania prowadzonej działalności. Na funkcjonowanie danej działalności gospodarczej często wpływa chociażby poszerzenie oferty. Ponadto nawet ewentualnej likwidacji działalności nie można utożsamiać z nieodwracalnym skutkiem, ponieważ skarżący, zgodnie z zasadą swobody działalności gospodarczej, będzie mógł rozpocząć działalność na nowo. II W zażaleniu P. Z. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), poprzez uznanie, że nie zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że prowadzona przez niego działalność opiera się na prowadzeniu pubu, więc zezwolenie na sprzedaż alkoholu jest dla jej utrzymania niezbędne. Brak zezwolenia wyeliminuje skarżącego z rynku, gdyż nawet zmiana profilu dotychczasowej działalności gospodarczej nie zapewni tak wielu klientów, by pozwolić na utrzymanie prowadzonej działalności. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem Sądu, zgodnie z którym ewentualna likwidacja działalności nie spowoduje nieodwracalnych skutków, ponieważ skarżący będzie mógł rozpocząć jej prowadzenie na nowo. Zdaniem P. Z., stanowisko Sądu wynika z nieznajomości realiów rynkowych. W dalszej kolejności skarżący podniósł argumenty dotyczące prawidłowości zaskarżonej decyzji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (post. NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy dużym nakładzie sił i środków. Zawarty w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i udzielenia jej ochrony tymczasowej. W tej sprawie, jak słusznie wywiódł Sąd I instancji, nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 61§ 3 p.p.s.a. Ani zmniejszenie dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, ani też potencjalna możliwość zaprzestania prowadzenia tej działalności nie stanowi dostatecznej podstawy do przyjęcia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Skutki, na które wskazuje skarżący, są typowe dla decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Również każde inne rozstrzygniecie administracyjne, które cofa lub uchyla zezwolenie na prowadzenie określonego rodzaju działalności gospodarczej wywołuje podobne następstwa. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadniałaby zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dodać przy tym należy, że skarżący w żadnej mierze nie powiązał tych typowych skutków wykonania decyzji ze swoją sytuacją życiową, czy też majątkową. Nie wskazał przyczyn, dla których te typowe skutki wykonania decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu w jego sytuacji będą tak dotkliwe, że należałoby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.