VII SA/Wa 764/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z dnia [...] listopada 2009r. sygn. akt [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz skarżącego Z. L. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją nr [...] wydaną [...] lutego 2010r. na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa, art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o Inspekcji Handlowej oraz art. 40a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych utrzymał w mocy decyzję sygn. [...] [...] Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z [...] listopada 2009r., którą wymierzono Z. L. prezesowi Zarządu Spółki z o.o. A. z siedzibą w R. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za utrudnianie przeprowadzenia w dniach 9 – 11 września 2009r. urzędowej kontroli żywności poprzez uniemożliwienie pobrania do badań laboratoryjnych próbek wina [...]. W uzasadnieniu organ podał, że po tym jak w dniu 11 sierpnia 2009r. do Inspektora Inspekcji Handlowej wpłynęła skarga konsumenta dotycząca niewłaściwej jakości handlowej wina, inspektorzy przeprowadzili w dniach 9 – 11 września 2009r. kontrolę w sklepie spożywczym "[...]" należącym do Spółki z o.o. [...] przy u. [...] w R. W dniach 9 i 10 września 2009r. prezes Zarządu Spółki Z. L. upoważniony do reprezentowania firmy jako jednoosobowy zarząd był nieobecny mimo poinformowania go o kontroli, nie upoważnił też nikogo do reprezentowania spółki, zakazał pracownikom podpisywania jakichkolwiek dokumentów. Prezes zarządu odmówił pozwolenia na pobranie do badań laboratoryjnych wina jakości którego dotyczyła kontrola. Wobec tego cel kontroli nie został osiągnięty. Wobec utrudniania przeprowadzenia kontroli organowi Inspekcji Handlowej organ na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o jakości handlowej artykułów spożywczych wymierzył prezesowi zarządu Spółki Z. L. karę pieniężną w wysokości 5000 zł. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Działania utrudniające przeprowadzenie kontroli jakości wina [...] – z uwagi na uniemożliwienie pobrania próbek były czynem opisanym w art. 40a ust 1 pkt 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych i stanowiły podstawę do wymierzenia kary pieniężnej przewidzianej tym przepisem. Działania te polegały na niestawieniu się na kontrolę, wydaniu podległym sobie pracownikom zakazu podpisywania dokumentów, niewyrażeniu zgody na pobranie próbek do badań w ilości wskazanej przez inspektorów, ani na wykonanie tej czynności pod jego nieobecność, przy jednoczesnym nieupoważnieniu żadnego z pracowników spółki do reprezentowania przedsiębiorcy w trakcie kontroli i uniemożliwiły organowi zweryfikowania informacji podanych na etykiecie wina z rzeczywistymi cechami produktu. Poza tym organ podkreślił, że strona została pouczona o obowiązujących przepisach, nie przyjęła ich do wiadomości co wskazuje na rozmyślne zakłócenie toku czynności kontrolnych organu inspekcji handlowej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. L. zarzucając nieprawidłowość przeprowadzonej kontroli tj. brak upoważnienia do pobrania próbek artykułów do badań. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania tego rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydana [...] lutego 2010r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Inspektora Inspekcji Handlowej w R. z [...] listopada 2009r. [...] prezesowi Zarządu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością [...] karę pieniężną w wysokości 5000 zł za utrudnianie przeprowadzenia kontroli żywności w sklepie spożywczo-przemysłowym "[...]" należącym do spółki. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie kontrolowana decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji winny zostać wyeliminowane, bowiem obarczone są wadą nieważności. Stosownie do przepisu art. 29 kpa stronami postępowania administracyjnego mogą być osoby fizyczne i osoby prawne, a gdy chodzi o podstawowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nie posiadające osobowości prawnej. W warunkach niniejszej sprawy stroną postępowania jest spółka [...] Sp. Z o.o. z siedzibą w R. Spółka z o.o. wpisana do rejestru KRS posiada osobowość prawną. Okoliczność, iż zarząd niniejszej spółki jest jednoosobowy, a zatem de facto prezes Zarządu kieruje jej działalnością oraz reprezentuje ją na zewnątrz, w żadnym razie nie zmienia faktu, iż podmiotem występującym w obrocie publiczno-prawnym jak i w stosunkach cywilnoprawnych jest wyłącznie ww. spółka jako osoba prawna. Wynikają z tego określone konsekwencje, a w tym i takie, że podmiotem praw i obowiązków jest spółka, a nie Zarząd będący jej organem. Stąd też adresatem wszelkich nakazów i zakazów, kar wraz z obowiązkiem ich wykonania może być osoba prawna, a nie jej pełnomocnicy względnie jej organy. Wskazanie jako adresata decyzji Prezesa Zarządu Spółki, jak również skierowanie do niego decyzji jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie i powoduje, że taka decyzja jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156§1 pkt 4 kpa (por. wyrok NSA z 10 listopada 1992r. VS 494/92, ONSA 1993 Nr 4, poz. 102, wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 1999r. sygn. akt IV SA538/97). Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 145§1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. Wobec uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 152 ppsa orzekł w przedmiocie wykonalności decyzji, stwierdzając, iż nie podlega ona wykonaniu.