III SA/Kr 105/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Dorota Dąbek spr. NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi M. J. na uchwałę Rady Powiatu z dnia 25 sierpnia 2009 r. , Nr : [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zbycie lokali mieszkalnych na rzecz najemców w budynkach nr [...] A i [...] B położonych w C. i udzielenie bonifikaty s k a r g ę o d d a l a . wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 września 2010r. W dniu 25 sierpnia 2009r. Rada Powiatu podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na zbycie lokali mieszkalnych na rzecz Najemców w budynkach nr 44A i 44B położonych w A i udzielenie bonifikaty. Uchwała została podjęta na podstawie art. 12 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1592 z późn. zm.), art. 11 ust. 2, art. 68 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), § 5 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Powiatu z dnia [...] 2000r. w sprawie określenia zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na okres dłuższy niż trzy lata. W § 1 uchwały Nr [...] Rada Powiatu wyraziła zgodę na zbycie w drodze bezprzetargowej na rzecz najemców lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach nr 44A i 44B, położonych w miejscowości A, gm. B wraz z udziałem w działce nr [...] o powierzchni 0,78 ha, na której są posadowione. Natomiast w § 2 cyt. uchwały wyrażono zgodę na udzielenie najemcom, którym przysługuje pierwszeństwo w ich nabyciu, bonifikaty od ustalonej ceny sprzedaży lokali mieszkalnych w wysokości 40% przy wpłacie jednorazowej należności za nabyty lokal lub 50% przy wpłacie jednorazowej należności za nabyty lokal przez wszystkich najemców budynków nr 44A i 44B. Równocześnie w § 3 w/w uchwały Rada Powiatu nie wyraziła zgody na rozłożenie na raty płatności wynikających z wykupu lokali mieszkalnych w budynkach nr 44A i 44B. Pismem z dnia 25 września 2009r. M. J. wezwał Radę Powiatu do usunięcia naruszenia uprawnień i interesu prawnego przez powyższą uchwałę, poprzez uchylenie w § 2 w/w uchwały ust. 2 lit. a i lit. b w brzmieniu "40% przy wpłacie jednorazowej należności za nabyty lokal" i przyjęcie propozycji mieszkańców bloków nr 44A i 44B wyrażonej w piśmie z dnia 30 maja 2007r., polegającej na ustaleniu dla wszystkich jednakowej bonifikaty do ceny mieszkań w wysokości 60% wartości, dodając do zniżki indywidualnie za każdy rok pracy w szkole 1% oraz 1% za każdy rok zamieszkania w zasobach mieszkaniowych Zespołu Szkół w D. Zdaniem M. J., podjęcie uchwały w takim brzmieniu dla nauczycieli emerytowanych będących najemcami mieszkania z zasobu powiatu jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego zawartymi w Konstytucji RP i w ustawie Karta Nauczyciela. M. J. zaznaczył, iż wraz z żoną są emerytowanymi nauczycielami i ze względów finansowych nie są w stanie wykupić na własność mieszkania za tak wysoką kwotę, a nadto, że nauczyciel pracujący w środowisku wiejskim otrzymywał lokal mieszkaniowy jako wynagrodzenie w naturze za pracę w środowisku wiejskim. Jednocześnie M. J. podniósł, iż wbrew zapewnieniom Zarządu Powiatu, zawartym w piśmie z dnia 4 października 2007r., nie miał możliwości zapoznania się z treścią operatów oraz nie mógł się wypowiedzieć i przedstawić swoich argumentów przemawiających za udzieleniem bonifikaty w innej wysokości. W ocenie M. J., nieuwzględnienie dodatkowej bonifikaty związanej z latami pracy i okresem zamieszkania jest niezgodne z zasadami współżycia społecznego i narusza jego interesy. W dniu 21 października 2009r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło kolejne pismo M. J. będące uzupełnieniem jego wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 25 września 2009r. M. J. podniósł w nim, iż w uchwale Rady Powiatu Nr [...] z dnia 25 sierpnia 2009r. nie zostały uwzględnione zasady zbywania mieszkań zamieszczone w ustawie z dnia [...] 2000r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z dnia 23 stycznia 2001r. z późn. zm.), a zwłaszcza w art. 6 tej ustawy. Zdaniem M. J., fakt ten powoduje, że pewna część mieszkańców powiatu bogaci się kosztem innych grup społecznych, w tym najsłabszych ekonomicznie jakimi są emerytowani nauczyciele, którzy muszą za wykup na własność mieszkania zapłacić 60% jego wartości, a inni mają możliwość za 5% wartości. M. J. wraz z żoną są emerytami i osobami niepełnosprawnymi i spłata tak wysokich rat kredytu przez okres 10 lat bardzo obniży ich standard życiowy. Władze powiatu powiadomiły mieszkańców w 2004r., że ze względu na przewidywaną prywatyzację nie będą dokonywane żadne nakłady. Następnie w 2008r. wymusiły na mieszkańcach zakładanie centralnego ogrzewania w ich mieszkaniach we własnym zakresie, praktycznie bez możliwości zwrotu kosztów oraz obciążyły kosztami ogrzewania, co w przypadku M. J. stanowiło kwotę ponad 10.000 zł. Zdaniem M. J. takie działanie powiatu jest niezgodne z zasadami gospodarki nieruchomościami i współżycia społecznego. M. J. stwierdził również, że powiat po uwłaszczeniu nie powiadomił mieszkańców jaki charakter posiadają przejęte zasoby mieszkaniowe i nie dokonał aneksem zmian umowy najmu. Zajmowane przez nich mieszkania mogli otrzymać tylko nauczyciele szkoły, a były one w gestii Skarbu Państwa (wojewody) i tak do obecnej chwili były przez najemców rozumiane. W dniu [...] 2009r. Rada Powiatu podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie powyższego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, odmawiając uwzględnienia tego wezwania. Pismem z dnia 20 listopada 2009r. M. J. wniósł skargę na uchwałę Rady Powiatu z dnia 25 sierpnia 2009r. Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na zbycie lokali mieszkalnych na rzecz Najemców w budynkach nr 44A i 44B położonych w A i udzielenie bonifikaty, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego, uchwalenie 40% bonifikaty dla najemców posiadających prawo pierwokupu narusza zasadę sprawiedliwości społecznej określoną w art. 2 Konstytucji RP w związku z pominięciem zasad zawartych w art. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych ż udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z dnia 23 stycznia 2001r. z późn. zm.). Skarżący wyjaśnił, iż jest emerytowanym nauczycielem i najemcą mieszkania będącego własnością Skarbu Państwa w miejscowości A blok 44A/4. Jego zdaniem, przyznanie 40% bonifikaty dla najemców posiadających prawo pierwokupu, przy równoczesnym braku możliwości rozłożenia na raty i w wyznaczonym terminie ostatecznego rozliczenia zakupu do 15 grudnia 2009r., dyskryminuje go jako nauczyciela emerytowanego. Skarżący wskazał, iż inni mieszkańcy miasta C i Powiatu będący w podobnej sytuacji życiowej i w lepszej sytuacji materialnej mieli możliwość wykupu mieszkania za 5% ustalonej wartości, natomiast on i inni mieszkańcy mogli je wykupić za 60% wartości. Stwierdził również, iż art. 2 Konstytucji RP preferuje w każdym postępowaniu szeroko rozumiany ład społeczny i zasadę sprawiedliwości społecznej. W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wyjaśniła, iż budynki nr 44A i 44B w A znajdują się w trwałym zarządzie Zespołu Szkół Rolniczych [...], czyli powiatowej jednostki budżetowej nie posiadającej osobowości prawnej. Budynki te stanowią własność Powiatu i do sprzedaży mieszkań w tych budynkach nie mają zastosowania warunki preferencyjne określone w art. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa. Zakres przedmiotowy tej ustawy określony został w jej art. 1 i nie obejmuje mieszkań wchodzących w skład budynków będących własnością jednostek samorządu terytorialnego. Rada Powiatu stwierdziła, iż nauczyciele i inni najemcy mieszkań w wymienionych blokach w A korzystają z pierwszeństwa nabycia zajmowanego lokalu wynikającego z art. 34 ust. 1 pkt 3 z bonifikatami przyznanymi na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Oznacza to zdaniem Rady Powiatu, że "prywatyzacja mieszkań nauczycielskich", na którą powołuje się w skardze skarżący, odbywa się w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Udzielenie bonifikaty na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami pozostawione jest uznaniu właściciela – w przedmiotowej sprawie jednostce samorządu terytorialnego. Ustawodawca nie wprowadza w cyt. przepisie ani obowiązku stosowania bonifikaty, ani nie precyzuje zakresu tej bonifikaty. Zdaniem Rady Powiatu, zarówno udzielenie jak i zakres bonifikaty jest wynikiem autonomicznego rozstrzygnięcia uprawnionych organów. Zgoda na udzielenie bonifikaty najemcom oraz określenie maksymalnej wysokości bonifikaty pozostawiona jest decyzji Rady Powiatu, co zdaniem organu oznacza, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Odpowiadając na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do wykazania, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, M. J. wyjaśnił w piśmie z dnia 9 marca 2010r., iż zgodnie z art. 54 Karty Nauczyciela jako nauczyciel Zespołu Szkół Rolniczych otrzymał w 1989 roku przydział do lokalu mieszkalnego w budynku 44a/4 na terenie Gminy B w miejscowości A. Uprawnienia do tego lokalu zgodnie z w/w artykułem zachował po przejściu na emeryturę. Organem prowadzącym szkołę w tym czasie był Urząd Wojewódzki, a po reformie administracyjnej w 1998 roku, organem prowadzącym szkołę i właścicielem budynku został Powiat C. Zdaniem skarżącego, uchwalenie 40% bonifikaty dla najemców posiadających prawo pierwokupu narusza jego interes prawny poprzez naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej określonej w art. 2 Konstytucji RP w związku z pominięciem zasad zawartych w art. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z dnia 23 stycznia 2001r. z późn. zm.). Skarżący uważa, iż zaskarżona uchwała nie różnicuje poszczególnych lokatorów co do stażu pracy i okresu zamieszkania, ustalając jednakową wysokość bonifikaty dla najemców, co jest naruszeniem między innymi jego interesu prawnego jako nauczyciela emerytowanego. Tak niekorzystna wysokość bonifikaty dyskryminuje go i stawia w niekorzystnej sytuacji materialnej przy wykupie mieszkań w porównaniu z innymi mieszkańcami tego rejonu, którzy mają możliwość, po spełnieniu określonych warunków, wykupić lokal między innymi za 5% ceny sprzedaży mieszkania, co jest niezgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej. Naruszenie swojego interesu prawnego skarżący upatruje również w braku należytego gospodarowania nieruchomością przez Starostwo Powiatowe jako właściciela zgodnie przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący wskazał, iż przez ten okres praktycznie nie dokonywano nakładów inwestycyjnych i związanych z bieżącym utrzymaniem nieruchomości, a przy prywatyzacji ustanowiono niekorzystną bonifikatę, co jego zdaniem jest również niezgodne z zasadami współżycia społecznego. W ocenie skarżącego, naruszeniem jego interesu prawnego jest również brak konsekwencji w postępowaniu Starostwa, gdyż zwracając się z pismem do Zarządu Powiatu skarżący informował o swojej sytuacji życiowej. W odpowiedzi uzyskał informacje, że bonifikaty będą przyznawane indywidualnie. Jednak takiego postanowienia nie ma w zaskarżonej uchwale. Zdaniem skarżącego, również brak reakcji Rady Powiatu na podniesione przez niego zastrzeżenia odnośnie zaskarżonej uchwały Nr [...] z dnia 25 sierpnia 2009r. jest takim naruszeniem. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 6 lipca 2010r. pełnomocnik Rady Powiatu na pytanie Sądu wyjaśnił, iż sformułowanie zawarte w punkcie 6 karty informacyjnej 1056/2009 "nie dotyczy", podpisane przez Skarbnika Powiatu, należałoby rozumieć jako brak jego uwag do projektu, czyli pozytywne zaopiniowanie. Zdaniem pełnomocnika, w ocenie Skarbnika nie była tu wymagana jego opinia albowiem – zgodnie z przepisami – kontrasygnaty Skarbnika wymagają projekty tych uchwał, które dotyczą zaciągnięcia zobowiązań, a przedmiotowa uchwała takiego charakteru nie ma. Skarbnik nie może wypowiadać się co do wysokości bonifikaty, gdyż decyduje o tym Rada. Ponadto pełnomocnik Rady Powiatu wyjaśnił, iż zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami oraz ustawą o samorządzie powiatowym, o zbyciu lokali decyduje Rada. Z kolei skarżący, odpowiadając na pytania Sądu, oświadczył, iż od 1988r. właścicielem nieruchomości położonej w A był powiat C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przystępując do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd w pierwszej kolejności ocenił, że skarżący był uprawniony do wniesienia niniejszej skargi na uchwałę Nr [...] w sprawie wyrażenia zgody na zbycie lokali mieszkalnych na rzecz Najemców w budynkach nr 44A i 44B położonych w A i udzielenie bonifikaty, biorąc pod uwagę treść art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r., nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W ocenie Sądu bowiem zaskarżona uchwała, dotycząca administracyjnoprawnej reglamentacji zasad pierwszeństwa nabywania lokali komunalnych oraz stosowanych bonifikat, ma charakter aktu w sprawie z zakresu administracji publicznej podlegającego skardze do sądu administracyjnego w myśl powołanych przepisów. Złożona zatem w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna i podlega rozpoznaniu przez Sąd. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Na podstawie powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona uchwała Rady Powiatu jest zgodna z prawem. Należy rozpocząć od tego, że zaskarżona uchwała nr Nr [...] została wydana na podstawie między innymi § 5 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Powiatu z dnia [...] 2000r. w sprawie określenia zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na okres dłuższy niż trzy lata, z którego wynika, że o przeznaczeniu nieruchomości stanowiących własność powiatu do sprzedaży decyduje zarząd powiatu po uzyskaniu zgody rady powiatu. Zaskarżona uchwała stanowi zatem owo wyrażenie przez radę powiatu zgody na zbycie lokali. Jednocześnie w uchwale tej rada powiatu udzieliła bonifikaty od ceny sprzedaży lokali. Źródło umocowania zawartej w zaskarżonej uchwale regulacji zawarte jest w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. nr 261, poz. 2603 z późn. zm., dalej zwana: u.g.n.), a w szczególności w art. 11 ust. 2, art. 68 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 i art. 34 ust. 1 tej ustawy. Zaskarżona uchwała stanowi zatem formę działania rady powiatu w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym, w związku z realizacją szczegółowych ograniczeń dotyczących gospodarowania mieniem powiatowym przewidzianych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Należy bowiem podkreślić, że obrót nieruchomościami stanowiącymi własność publiczną, w tym sprzedaż lokali mieszkalnych będących w zasobie powiatu, odbywa się przy zastosowaniu instrumentów cywilnoprawnych, tyle że z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z faktu, że jest to mienie publiczne. Te ograniczenia zaś przewidziane zostały między innymi w ustawie o gospodarce nieruchomościami, która wprowadza określoną procedurę przetargową sprzedaży takich nieruchomości oraz wyjątki od zasady sprzedaży przetargowej, w tym zasadę pierwszeństwa nabycia dotychczasowych najemców oraz możliwość stosowania bonifikat. Wprowadzona zaskarżoną uchwałą regulacja polegała na wyrażeniu przez radę powiatu zgody na zbycie w drodze bezprzetargowej na rzecz najemców lokali mieszkalnych znajdujących się w budynkach nr 44A i 44B, położonych w miejscowości A wraz z udziałem w działce oraz zgody na udzielenie najemcom, którym przysługuje pierwszeństwo w ich nabyciu, bonifikaty od ustalonej ceny sprzedaży lokali mieszkalnych w określonej w uchwale wysokości. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała realizuje zapis nie tylko powyższego § 5 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Powiatu z dnia [...] 2000r. w sprawie określenia zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na okres dłuższy niż trzy lata, ale także bezwzględnie obowiązujące przepisy art. 68 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 37 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 34 ust. 1 u.g.n. Nieuzasadnione w ocenie Sądu są zatem podniesione w skardze zarzuty, jakoby zaskarżona uchwała w sposób nieuprawniony, naruszający podstawowe zasady konstytucyjne i zasady współżycia społecznego, ustalała zbyt małą bonifikatę w cenie lokali. Obowiązujące przepisy, a w szczególności art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przewidują jedynie uprawnienie, a nie obowiązek zastosowania bonifikat przez podmioty publiczne decydujące się na sprzedaż swoich lokali. Obowiązujące przepisy nie przewidują także ścisłych kryteriów i wytycznych co do wysokości ewentualnych bonifikat w wypadku, gdyby dotychczasowy właściciel (w tym wypadku powiat) zamierzał z tego uprawnienia ustawowego skorzystać. Udzielenie bonifikaty na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami pozostawione jest zatem uznaniu właściciela – w przedmiotowej sprawie uznaniu jednostki samorządu terytorialnego. Zarówno zatem udzielenie, jak i zakres bonifikaty, są wynikiem autonomicznego rozstrzygnięcia uprawnionych organów, ustawodawca pozostawił bowiem decyzji rady powiatu zarówno udzielenie zgody na zastosowanie bonifikaty, jak i określenie maksymalnej wysokości bonifikaty. Należy zatem uznać, że Rada Powiatu ustalając w zaskarżonej uchwale bonifikatę od ceny nabycia w wysokości 40 % lub 50 %, nie naruszyła prawa, działała bowiem w granicach upoważnienia ustawowego. Nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego naruszenia zaskarżoną uchwałą art. 6 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa. Wskazywana przez skarżącego ustawa w ogóle nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż – jak wynika z jej tytułu a także z treści jej art. 1 – dotyczy ona mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa. Poza zakresem przedmiotowym tej ustawy pozostają zatem mieszkania wchodzące w skład budynków będących własnością jednostek samorządu terytorialnego, a bezsporne w niniejszej sprawie jest, że zaskarżona uchwała dotyczyła lokali będących własnością jednostki samorządu terytorialnego (powiatu). Podstawę prawną zaskarżonej uchwały słusznie stanowił zatem art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczący zasad pierwszeństwa nabycia zajmowanego lokalu przez dotychczasowych najemców oraz art. 68 ust. 1 tej ustawy dotyczący bonifikat. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego, zaskarżona uchwała nie narusza prawa materialnego poprzez ograniczenie w sposób niezgodny z prawem uprawnienia skarżącego do nabycia danego lokalu. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie narusza także prawa procesowego, zgromadzone w aktach sprawy dokumenty potwierdzają bowiem, że podjęta ona została zgodnie z wymogami proceduralnymi przewidzianymi w ustawie o samorządzie powiatowym oraz Statucie Powiatu. Mając na uwadze przedstawione powyżej argumenty Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona uchwała Rady Powiatu Nr [...] jest zgodna z prawem. Z tego powodu skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.