II SA/Wa 800/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.) Stanisław Marek Pietras Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...], 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M.P. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o cofnięciu M.P. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. M.P. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 1995 r. nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji w S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M.P. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej z uwagi na uzyskanie informacji, że Sąd Rejonowy w M. VI Wydział Grodzki prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] warunkowo umorzył, wobec wyżej wymienionego, postępowanie karne, na okres jednego roku próby, za czyny z art. 52 pkt 6 ustawy - Prawo łowieckie, tj. pozyskanie dzika w większej liczbie niż przewidywało to upoważnienie do wykonania polowania indywidualnego. Powyższy materiał dowodowy uzupełnił także o odpis ostatecznego orzeczenia Okręgowego Sądu Łowieckiego w G. z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...] uznającym M.P. winnym popełnienia przewinień łowieckich z art. 42 b ust. 2 pkt 1 i art. 52 pkt 6 ustawy – Prawo łowieckie, polegających na pozyskaniu dwóch dzików oraz niedokonaniu wpisów do upoważnienia do wykonywania polowania indywidualnego. Ponadto organ I instancji pozyskał informacje o: wyroku Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] września 2001 r., sygn. akt [...], w którym uznano M.P. winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k.; uchwale Zarządu Koła Łowieckiego "[...]" w D. z dnia [...] lipca 2008 r. nakładającej na wyżej wymienionego karę porządkową zawieszenia w prawach do wykonywania polowania na okres trzech miesięcy za popełnienie przewinienia łowieckiego z art. 42 b ust. 1 ustawy - Prawo łowieckie, tj. niedokonaniu wpisu do książki ewidencji pobytu myśliwych na polowaniu indywidualnym; uchwale Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w G. z dnia [...] czerwca 2008 r. nakładającej na niego karę porządkową nagany za otrzymanie 1 punktu żółtego za odstrzał jelenia byka. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, iż całokształt okoliczności, pozwala na sformułowanie wniosku, że dalsze posiadanie przez M.P. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich budzi uzasadnioną obawę, iż może ona zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. cofnął mu pozwolenie na jej posiadanie. Od tej decyzji M.P. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Wskazał, iż postępowanie w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń jest efektem jego osobistego konfliktu z zarządem macierzystego koła łowieckiego oraz podejmowanych przez niego prób wyjaśnienia nieprawidłowości w funkcjonowaniu koła. Dodatkowo zarzucił organowi: naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności niewykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez stronę czynem, za który została skazana (wyjaśnił, iż strona nie została skazana za zarzucany jej czyn, ponieważ postępowanie karne sąd umorzył warunkowo) a jej cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie faktyczne decyzji, w tym brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i na których się oparł oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędne zastosowanie, a zwłaszcza niewykazanie istnienia w stosunku do strony uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, iż jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji przyjęły więc, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Fakt prawomocnego ustalenia skazania czy popełnienia innych czynów, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest więc również dla organów Policji wiążący w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek odmowy wydania pozwolenia na broń lub też jego cofnięcia, bowiem pozwala zbadać czy w konkretnym przypadku zaistniał związek między takim faktem, a obawą. Organy te nie były więc związane treścią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w M., czyli zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego. Mogły natomiast, co też uczyniły, ocenić to orzeczenie w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Istotny jest bowiem nie tyle fakt skazania, czy rodzaj i wymiar zastosowanej kary, a rodzaj czynu i okoliczności jego popełnienia, ponieważ pozwala to ocenić postawę etyczną osoby posiadającej czy też ubiegającej się o prawo do posiadania broni. Podkreślił, iż z odpisu powyżej wskazanego wyroku wynika, że M.P. dopuścił się dwukrotnie przestępstw z art. 52 ust. 6 ustawy – Prawo łowieckie. W przedmiotowej sprawie karnej wina wyżej wymienionego jest oczywista, ponieważ zastosowanie prawno-karnej instytucji warunkowego umorzenia postępowania jest możliwe tylko wtedy, gdy sprawcy przestępstwa można przypisać winę, choć nieznaczną, a zatem ustalić, iż ponosić on może odpowiedzialność karną za nie. Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie oznacza zatem, iż strona nie popełniła przedmiotowego przestępstwa, a wręcz przeciwnie, jest ono immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Przypisany stronie tym wyrokiem czyn godzi także w mienie, bowiem zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – Prawo łowieckie, zwierzyna bezprawnie pozyskana stanowi własność Skarbu Państwa, a stosownie do art. 44 ustawy – Kodeks cywilny, mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Organ stwierdził, że należy od osób ubiegających się lub uprawnionych do posiadania broni oczekiwać odpowiedzialności oraz rozwagi przejawiającej się, m. in. w poszanowaniu prawa. Zaznaczył, iż M.P. naruszył w niedalekiej przeszłości porządek prawny również w inny sposób, co potwierdza informacja o popełnionych wykroczeniach drogowych oraz wyrok skazujący go za kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Skazanie za to przestępstwo uległo już zatarciu z mocy prawa, niemniej jednak, zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala daną osobę uznać za niekaraną, ale przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Tak więc, okoliczność zatarcia skazania za popełnione przestępstwo nie usuwa automatycznie zastrzeżeń dotyczących postawy etycznej sprawcy. Komendant Główny Policji wskazał także na aktualną opinię o M.P., jako myśliwym z macierzystego koła łowieckiego, z której jednoznacznie wynika, że od chwili wstąpienia do Polskiego Związku Łowieckiego był wielokrotnie karany za przewinienia łowieckie oraz wykazywał całkowity brak podporządkowania się dyscyplinie organizacyjnej. Nie posiada on zatem walorów etycznych właściwych myśliwemu, a jego dotychczasowa postawa i zachowanie nie rokują nadziei na rychłą poprawę, natomiast argumenty co do osobistego podłoża konfliktu pomiędzy nim, a organami koła łowieckiego nie znajdują żadnego potwierdzenia. Zdaniem organu powyższe okoliczności są wystarczające do przyjęcia, że cechy charakteru M.P. i jego dotychczasowy negatywny stosunek do porządku prawnego i brak zdyscyplinowania uzasadniają zaliczenie jej do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. osób niedających gwarancji posiadania i używania broni zgodnie z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nawet pozytywne opinie o stronie z miejsca zamieszkania, czy prawidłowe przechowywanie broni nie mogą przesądzić o zachowaniu jej pozwolenia na broń, ponieważ nie eliminują obawy użycia przez nią broni. W tym stanie rzeczy organ I instancji miał obowiązek cofnąć stronie pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Komendant Główny Policji odnosząc się zaś do zarzutów strony zawartych w odwołaniu dotyczących naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz jego nienagannej postawy życiowej i przestrzegania przez nią przepisów prawa podał, że nie mogą one mieć wpływu na zmianę sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nie podzielił także stanowiska strony co do wartości dowodowej wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne. Podkreślił, że sfera ustaleń poczynionych na gruncie prawa karnego jest kwestią odrębną w stosunku do postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej mogą bowiem oprzeć swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym zebranym w ramach postępowania karnego jedynie w zakresie niezbędnym do rozpatrzenia sprawy oraz wydania decyzji. Kwestia, iż w świetle prawa karnego wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym nie może mieć znaczenia w ustaleniu stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Inny jest bowiem zakres i przedmiot ustaleń w tych postępowaniach, a przepisy prawa karnego nie mają zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Niewątpliwym pozostaje natomiast fakt, że wina i okoliczności popełnionych przez stronę przestępstw z art. 52 ust. 6 ustawy – Prawo łowieckie nie budzą żadnych wątpliwości, co potwierdził sąd prawomocnym wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne. Kolejny zarzut strony co do uchybienia dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. również jest nieuzasadniony, gdyż decyzja organu I instancji zawiera uzasadnienie faktyczne, jak i prawne, a także szczegółowo wyjaśnia przyczyny rozstrzygnięcia sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.P. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2010 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Wnoszący skargę zarzucił zaskarżonej decyzji: • naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez jego zastosowanie, pomimo braku wykazania, że zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, • naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i 77 k.p.a., poprzez brak wskazania bezpośredniego związku pomiędzy popełnionymi czynami, a cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem strony, które pozwoliłyby na uznanie, że zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący stwierdził, iż zgodnie z wykładnią językową art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obligatoryjny obowiązek odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń powstaje z mocy samego prawa tylko w razie skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skazanie zaś za jakiekolwiek inne przestępstwo wiązać się może z odmową wydania (cofnięciem) pozwolenia na broń tylko wówczas, gdy właściwy do tego organ Policji dowiedzie, iż co do konkretnej osoby zachodzi uzasadniona obawa, iż może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jest to w każdym przypadku decyzja uznaniowa organu, niemniej jednak decyzja, która winna być poparta konkretnymi okolicznościami uzasadniającymi swoistego rodzaju zagrożenie stwarzane przez określoną osobę. Zdaniem wnoszącego skargę przyjmowanie przez organy administracji wykładni rozszerzającej wskazanego wyżej przepisu, może spowodować praktykę, która z wypadkiem popełnienia jakiegokolwiek czynu zabronionego przez ustawę pod groźbą kary wiązać będzie automatyczna odmowa wydania (cofnięcia) pozwoleń na broń. Taka zaś interpretacja, zgodnie z zamierzeniami ustawodawcy, a także z samym ratio legis przepisu z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest niedopuszczalna. Dodatkowo podkreślił, iż obowiązek badania czy w danym przypadku zachodzi zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego spoczywa na organach administracji publicznej, które powinny dokonać należytego wyjaśnienia stanu faktycznego korzystając ze wszystkich dostępnych środków dowodowych. Wydanie zatem decyzji odmawiającej wydania (cofającej) pozwolenia na broń jest swoistego rodzaju karą dla osoby korzystającej z takiego uprawnienia. W przypadku, gdy decyzja taka zostanie wydana z przekroczeniem granic zakreślonych przez ustawodawcę możemy mieć do czynienia z sytuacją, w której osoba zostanie ukarana dwa razy za to samo. Dzieje się tak w szczególności wówczas, gdy jedyną (główną) przyczyną odmowy wydania (cofnięcia) pozwolenia na broń będzie zachowanie, czyn, który był już przedmiotem rozpoznania przez sąd karny i nie jest przy tym zaliczony do katalogu przestępstw, z którym wiąże się obowiązek obligatoryjnej odmowy (cofnięcia) takiego uprawnienia. Wskazał także na skutki wiążące się z prawomocnym zatarciem skazania. Podkreślił, że jest to instytucja, która ma na celu usunięcie konsekwencji prawnych i społecznych, ułatwiając w ten sposób normalne życie skazanym, którzy przez wymagany prawem okres przestrzegali porządku prawnego. Polega ono na uznaniu skazania za niebyłe i usunięciu wpisu o skazaniu z rejestru karnego. Podniósł, że nie popełnił jakiegokolwiek przestępstwa, a w szczególności przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu, za które zostałby prawomocnie skazany. Nie był także wcześniej karany. W jego ocenie wyrok skazujący nie jest równoznaczny z warunkowym umorzeniem postępowania karnego, a wyrok Sądu Rejonowego w M. z dnia [...] kwietnia 2009 r. był tylko i wyłącznie incydentalną sprawą łowiecką w jego życiorysie. Podał, iż zgodnie z art. 66 § 1 k.k. sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy niekaranego za przestępstwa umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa. Co więcej, umarzając postępowanie karne, sąd zobowiązuje sprawcę do naprawienia szkody w całości lub części. W tym wypadku sąd nałożył na stronę świadczenie pieniężne. Zaznaczył, iż wobec skarżącego pomyślnie przebiega okres próby związany z warunkowym umorzeniem postępowania karnego. Reasumując, M.P. wskazał na brak rzetelnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy, bowiem nie wykazał on, że zachodzi obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, a zwłaszcza nie zbadał jakimi cechami charakteryzuje się strona oraz nie podał żadnej okoliczności, która mogłaby wskazywać na możliwość nieprawidłowego wykonywania przez niego pełnoprawnej funkcji członka PZŁ, w sytuacji gdy jest on osobą pozytywnie odbieraną w środowisku łowieckim i poza nim, a także zrównoważoną, co potwierdza orzeczenie psychologiczne. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz.525 ze zm.). Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, przesłanką cofnięcia M.P. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich był fakt popełnienia czynów z art. 52 pkt 6 ustawy – Prawo łowieckie, tj. pozyskanie dzika w większej liczbie niż przewidywało to upoważnienie do wykonania polowania indywidualnego, w następstwie czego Sąd Rejonowy w M. VI Wydział Grodzki prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] warunkowo umorzył wobec wyżej wymienionego postępowanie karne na okres jednego roku próby, a także popełniania przez niego przewinień łowieckich z art. 42 b ust. 2 pkt 1 i art. 52 pkt 6 ustawy – Prawo łowieckie, polegających na pozyskaniu dwóch dzików oraz niedokonaniu wpisów do upoważnienia do wykonywania polowania indywidualnego za co został skazany wyrokiem Okręgowego Sądu Łowieckiego w G. z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...]. Decyzja wydana w oparciu o art.18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, co oznacza że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6 wyżej wskazanej ustawy), ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Należy jednak dodać, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy nie formułuje stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w dużej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy przesłanka, od której spełnienia uzależnione jest zastosowanie normy prawa (art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji - cofnięcie pozwolenia na broń), istnieje, czy nie. W rozpoznawanej sprawie organy dokonały błędnych ustaleń tak faktycznych, jak i prawnych, co przejawia się przede wszystkim w przyjęciu, iż warunkowe umorzenie postępowania karnego przez Sąd, jest równoznaczne ze skazaniem. Zarówno poglądy doktryny, jak również orzecznictwo w tym zakresie, nie pozostawiają wątpliwości, że warunkowe umorzenie postępowania karnego [...], nie jest formą ani odmianą warunkowego skazania (por. uchwała połączonych Izb Karnej i Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1971 r., sygn. akt VI KZP 26/69, OSNKW 1971, z. 3, poz. 33). Z kolei B. Kunicka-Michalska stwierdziła, że warunkowe umorzenie jest stosowane "nie tylko zamiast kary, lecz zamiast wyroku skazującego" (w: E. Bieńkowska, B. Kunicka-Michalska, G. Rejman, J. Wojciechowska, Kodeks karny, Część ogólna, Warszawa 1999 r., s.107). Podobne stanowisko zawarł Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 grudnia 1993 r., sygn. akt I KZP 34/93 (OSNKW 1994, z. 1-2, poz. 9). Nie można zatem wywodzić, jak uczyniły to organy Policji w niniejszej sprawie, iż prawomocny wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne w stosunku do skarżącego, oskarżonego o popełnienie czynów z art. 52 pkt 6 ustawy – Prawo łowieckie, tj. pozyskanie dzika w większej liczbie niż przewidywało to upoważnienie do wykonania polowania indywidualnego, stanowi przesłankę zawartą w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, obligującą do cofnięcia pozwolenia na broń. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że w związku z prawomocnym wyrokiem, postępowanie karne wobec skarżącego zakończyło swój byt, a zatem także druga przesłanka wymieniona w wyżej powołanym przepisie nie została spełniona. Natomiast wywody organów Policji w odniesieniu do wystąpienia uzasadnionej obawy użycia przez M.P. broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pozostają w sprzeczności z wyrokiem Sądu Rejonowego w M. VI Wydział Grodzki z dnia [...] kwietnia 2009 r., sygn. akt [...] warunkowo umarzającego m.in., na podstawie art. 66 § 1 k.k., postępowanie karne w stosunku do skarżącego. Już z treści wskazanego przepisu wynikają wprost wymogi, jakie muszą być spełnione, by można było zastosować tę instytucję. Są nimi w szczególności nieznaczna wina i społeczna szkodliwość czynu, a nade wszystko okoliczność, że postawa sprawcy niekaranego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy tryb życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego i nie popełni przestępstwa. Jeśli zaś chodzi o powołany przez organ skazujący wyrok Okręgowego Sądu Łowieckiego w G. z dnia [...] lipca 2009 r. to nie można go utożsamiać z sądem wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W przepisie tym mowa jest bowiem o sądzie w rozumieniu art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, obejmującym jedynie Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sady administracyjne oraz sądy wojskowe. Nie sposób w związku z tym stwierdzić, na jakiej podstawie organy Policji przy takiej prognozie Sądu w dodatku, pomimo pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania skarżącego uznały, że zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie można bowiem, jak wielokrotnie wskazywały sądy administracyjne, przedmiotowej obawy wywodzić z samego faktu popełnienia czynu zabronionego. Wskazane uchybienia miały istotny wpływ na treść wydanych w sprawie rozstrzygnięć, co powoduje konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Rozpoznając sprawę ponownie, organ winien mieć na względzie poczynione rozważania oraz wnikliwie przeanalizować możliwość zastosowania w stanie faktycznym sprawy tych przepisów ustawy o broni i amunicji, które dotyczą cofania pozwolenia na broń. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy.