II SA/Bk 378/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi A. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do innej jednostki - oddala skargę.- Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych: Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., na podstawie art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. nr 168, poz. 1323 ze zm.) oraz art. 104 kpa, Dyrektor Izby Celnej w B. przeniósł A. O. z II Granicznego Referatu Zwalczania Przestępczości w B. Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w B., do wykonywania, od dnia 15 marca 2010 r., obowiązków służbowych w Wydziale Prawno – Organizacyjnym Izby Celnej w B. W uzasadnieniu podano, że przeniesienie jest celowe i niezbędne dla właściwego funkcjonowania Izby Celnej. Jednocześnie wskazano, że stanowisko, stopień służbowy i uposażenie zasadnicze pozostają bez zmian. A. O. nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu podniósł, że wprawdzie stopień służbowy i uposażenie zasadnicze pozostają bez zmian, jednakże zakres obowiązków służbowych diametralnie się różni od uprzednio wykonywanych co oznacza, że stanowisko na które został przeniesiony nie jest takie same, ani równorzędne poprzednio zajmowanemu. W świetle posiadanych kwalifikacji oraz zadań wykonywanych dotychczas (zainteresowany był przewodnikiem psa szkolonego specjalnie do służby w jednostkach celnych) przeniesienie faktycznie oznacza obniżenie stanowiska i stanowi degradację. Zdaniem A. O. kwestionowana decyzja wydana została wbrew interesom kadrowym Służby Celnej a także wbrew interesowi fiskalnemu Skarbu Państwa. Przeszkolenie pracownika na jego miejsce zajmie niewątpliwie więcej czasu niż przeszkolenie pracownika do służby biurowej. Odsunięcie go od bezpośredniej służby celnej jednocześnie odsuwa od takiej służby psa, gdyż tak wyszkolony pies może posiadać tylko jednego przewodnika. Dyrektor Izby Celnej, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że A. O. przyjmując w dniu 30 maja 2000 r. propozycję pełnienia służby w Urzędzie Celnym w B., przyjął na siebie wszystkie obowiązki i uprawnienia wynikające z pełnienia służby, a co za tym idzie powinien liczyć się z możliwością przeniesienia w ramach stosunku służbowego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej lub innej miejscowości. Wskazano, że zarzut obniżenia stanowiska jest bezpodstawny, albowiem służba w Wydziale Prawno – Organizacyjnym odpowiada stopniowi i stanowisku poprzednio zajmowanemu. Nadmieniono, że z treści decyzji nr 25 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2005 r. w sprawie szkolenia przewodników psów służbowych oraz nabywania, szkolenia, wykorzystania, żywienia i pielęgnacji psów służbowych w Służbie Celnej wynika możliwość przekazania psa służbowego innemu przewodnikowi. Końcowo podano, że o przeniesieniu orzeczono ze względu na dobro służby mając na uwadze potrzebę zapewnienia jej właściwej organizacji oraz uwzględniając potrzeby kadrowe Izby Celnej w B. Skargę od powyższej decyzji do sądu administracyjnego wywiódł A. O. i zarzucił naruszenie 1. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez: - brak zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, - błędne ich niezastosowanie co skutkowało bezzasadnym nieuwzględnieniem jego wniosku. Powody opisane z zaskarżonej decyzji, które rzekomo mają świadczyć o braku podstaw do zmiany rozstrzygnięcia I – instancyjnego oparte są jedynie na zacytowaniu podstawy prawnej bez wskazania konkretnych przyczyn, - niewszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego, nieodniesienie się do celowości i konieczności przeniesienia biorąc pod uwagę przygotowanie zawodowe, umiejętności skarżącego oraz fakt, iż jestem opiekunem psa przewodnika. - uznanie a'priori, że stanowisko na które go przeniesiono jest stanowiskiem identycznym do poprzednio zajmowanego, podczas gdy zakres obecnych obowiązków w ogóle nie pokrywa się z czynnościami poprzednio wykonywanymi. 2. art. 86 ust 2 ustawy o Służbie Celnej poprzez uznanie, iż przeniesienie nie obniża stanowiska podczas gdy zakres obowiązków służbowych diametralnie różni się od wykonywanych uprzednio co oznacza, że stanowisko na które skarżący został przeniesiony nie jest ani identyczne, ani równorzędne poprzednio zajmowanemu, 3. art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za uprawdopodobnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. 4. art. 8, 9, i 11 kpa poprzez naruszenie zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych oraz wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i podał, że z literalnej wykładni art. 86 ust. 2 ustawy o Służbie Celnej bezspornie wynika, że przy przenoszeniu gwarantuje on funkcjonariuszom celnym zachowanie stanowisk służbowych, poprzez nałożenie na kierownika urzędu obowiązku wyznaczenia takiego samego lub równorzędnego stanowiska służbowego, nie zawiera natomiast obowiązku zachowania zgodności rodzajowej wykonywanych czynności. Przyjęcie, że przeniesienie na takie same lub równorzędne stanowisko oznacza zachowanie rodzaju wykonywanych czynności prowadzi do całkowitej eliminacji możliwości dokonywania jakichkolwiek zmian miejsca pełnienia służby. W przedmiotowej sprawie skarżący zarówno przed przeniesieniem jak i po przeniesieniu zajmuje stanowisko starszego kontrolera celnego. Zgodnie z ustawą o Służbie Celnej i rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie stanowisk służbowych funkcjonariuszy celnych, stanowisko starszego kontrolera w II Granicznym Referacie Zwalczania Przestępczości i stanowisko starszego kontrolera w Wydziale Prawno – Organizacyjnym są takimi samymi stanowiskami służbowymi, pomimo przypisania im innego zakresu oraz rodzaju wykonywanych czynności. Marginalnie podniesiono, że zmiana komórki organizacyjnej wyeliminowała konieczność dojazdu skarżącego do miejsca pełnienia służby z B. do B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarzuty i argumenty w niej zawarte nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku dotyczące przeniesienia A. O. z II Granicznego Referatu Zwalczania Przestępczości w B. Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w B. do wykonywania obowiązków służbowych w Wydziale Prawno – Organizacyjnym Izby Celnej w B. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 86 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. nr 168, poz. 1323 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli wymagają tego potrzeby Służby Celnej, funkcjonariusza można przenieść na takie samo lub równorzędne stanowisko do innej jednostki organizacyjnej w tej samej lub innej miejscowości. Stosunek służbowy funkcjonariusza celnego ma charakter stosunku administracyjnoprawnego cechującego się służbowym podporządkowaniem i niezbędną w służbie dyspozycyjnością funkcjonariusza. Jest to stosunek w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Oznacza to, że zawarte w ustawie uregulowanie w zakresie rozstrzygania o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego. Przy czym decyzja ta powinna być poprzedzona oceną celowości zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej lub innej miejscowości na takim samym lub równorzędnym stanowisku. Interpretacja przepisu art. 86 ust. 2 ustawy prowadzi do wniosku, że jest to decyzja uznaniowa. Ramy uznania administracyjnego wyznacza przepis art. 7 kpa, a mianowicie interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Służby Celnej) oraz słuszny interes funkcjonariusza. Główny zarzut skargi dotyczy naruszenia art. 86 ust. 2 ustawy poprzez uznanie, iż przeniesienie nie obniżyło stanowiska skarżącego, podczas gdy zakres obowiązków służbowych diametralnie różni się od wykonywanych uprzednio. Oznacza to, zdaniem skarżącego, że stanowisko na które został przeniesiony nie jest ani identyczne, ani równorzędne poprzednio zajmowanemu. Kolejne zarzuty dotyczą naruszenia przepisów postępowania przede wszystkim art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 kpa podnieść należy, że w przypadku decyzji uznaniowych istotną rolę odgrywa uzasadnienie w którym należy wykazać celowość ich podjęcia. W sprawie niniejszej podstawową kwestią podlegającą uzasadnieniu było wykazanie, że przeniesienie służbowe skarżącego podyktowane było potrzebami Służby Celnej. W uzasadnieniach decyzji obu instancji Dyrektor Izby Celnej ograniczyły się do zawarcia następujących stwierdzeń: "przeniesienie jest celowe i niezbędne dla właściwego funkcjonowania Izby Celnej", "o przeniesieniu orzeczono ze względu na dobro służby mając na uwadze potrzebę zapewnienia jej właściwej organizacji oraz uwzględniając potrzeby kadrowe Izby Celnej w B.". W ocenie Sądu nie jest to wystarczające uzasadnienie niemniej jednak, w realiach przedmiotowej sprawy, naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania. Okoliczności przemawiające o celowości przeniesienia skarżącego jednoznacznie wynikają z akt osobowych. W treści pisma z dnia 30 marca 2010 r. (k. 230 kat osobowych) stwierdzono, że przeniesienie służbowe ma związek z prowadzonymi czynnościami wyjaśniającymi dotyczącymi ujawnienia próby przemytu 13 mln sztuk papierosów w dniu 14 lutego 2010 r. w B. Fakt ten został potwierdzony zarówno przez pełnomocnika skarżącego jak i pełnomocnika organu (dowód: protokół rozprawy z dnia 16 września 2010 r.). W ocenie Sądu, powyższe okoliczności faktyczne, jednoznacznie przemawiają za koniecznością obsadzenia dotychczasowego stanowiska skarżącego przez innego funkcjonariusza, który mógłby faktycznie wykonywać czynności służbowe. Decyzja o przeniesieniu nie stoi również w sprzeczności ze słusznym interesem skarżącego. Podać bowiem należy, że w takich okolicznościach faktycznych w grę mogła wchodzić decyzja o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 86 ust. 2 ustawy. W ocenie Sądu, zwolnienie skarżącego z dotychczasowego stanowiska i przeniesienie do wykonywania obowiązków służbowych w Wydziale Prawno – Organizacyjnym Izby Celnej nie daje podstaw do uznania, z uwagi na charakter tego wydziału i zakres obowiązków, iż nowe stanowisko nie jest stanowiskiem równorzędnym. Jest to stanowisko o identycznych parametrach finansowych ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym i stopniu etatowym – starszy kontroler celny. Przeniesienie skarżącego nie stanowi zatem pogorszenia warunków służby. Z treści skargi wynika, że skarżący nie godzi się na przeniesienie do innej komórki organizacyjnej niejako ze względów prestiżowych. Kwestie te nie stoją w zasadniczej sprzeczności z podjętą decyzją, przy czym jeżeli nawet przedmiotowe przeniesienie łączyłoby się z pewnymi komplikacjami dla skarżącego, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Końcowo odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazać należy, że w ocenie Sądu w sprawie niniejszej postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem wszelkich reguł i zasad postępowania administracyjnego, przede wszystkim zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy mający znaczenie prawne. Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi orzeczono o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)