III SA/Gl 1311/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Starszy referent Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zajęcia towaru 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. nr [...], odmawiające uchylenia swojego orzeczenia z [...] r. nr [...], rozstrzygającego o zajęciu towaru w postaci używanej tokarki do usuwania metalu typ 1A983 nr 14-289. W podstawie prawnej powołał art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. powoływanej dalej jako O.p.), art. 73 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 75 lit. a) tiret drugie i czwarte rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm. zwanego dalej WKC). W uzasadnieniu przedstawił następujący przebieg sprawy: 26 stycznia 2009 r. przedstawiciel przedsiębiorcy B.M., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A", złożył w Oddziale Celnym w S. zgłoszenie celne, wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towaru w postaci używanej tokarki do usuwania metalu typ 1A983. Po zarejestrowaniu zgłoszenia pod pozycją [...] , poddano je weryfikacji. Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, kierując się przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2008 r. w sprawie działań podejmowanych w związku z zatrzymaniem wyrobów, co do których istnieją uzasadnione okoliczności wskazujące, że nie spełniają one zasadniczych lub innych wymagań (Dz. U. Nr 38, poz. 215), mającego na celu zapewnienie skuteczności stosowania rozporządzenie Rady EWG nr 339/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie kontroli zgodności z przepisami w sprawie bezpieczeństwa produktów przywożonych z państw trzecich (Dz.Urz. WE L 40, 17/02/1993) oraz w oparciu o przepis art. 43 a ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (t.j.: Dz.U. Nr 259 poz. 2170 ze zm.), 26 stycznia 2009 r. organ celny sporządził protokół zatrzymania towaru, a następnie wystąpił z wnioskiem do organu wyspecjalizowanego tj. Okręgowego Inspektora Pracy w K. o wydanie opinii w sprawie spełniania przez tokarkę przywiezioną na teren Wspólnoty z państwa trzeciego zasadniczych wymagań. W tym samym dniu, organ celny pisemnie wezwał importera towaru za pośrednictwem jego przedstawiciela do dostarczenia dokumentu określającego zastosowanie maszyny i jej zasadnicze charakterystyki (parametry techniczne), tj. instrukcje, prospekty, karty katalogowe oraz fotografie i plan montażu oraz tłumaczenie kontraktu dotyczącego zakupu maszyny, W odpowiedzi na wezwanie przedstawiciel strony dostarczył tłumaczenie kontraktu, przelew potwierdzający dokonanie płatności za towar oraz dokumentację techniczną tokarki typ 1A983. Okręgowy Inspektor Pracy w K. postanowieniem z [...] r., wyraził opinię, iż tokarka do usuwania metalu, model 1A983, nr 142-89 nie spełnia wymagań zasadniczych i innych wymagań z uwagi na: brak oznakowania znakiem CE, brak osłon elementów wirujących w tym przekładni pasowej i uchwytu samocentrującego, brak instrukcji użytkowania w języku polskim, wysoki stopień zużycia maszyny, napisy i oznakowania w języku rosyjskim, brak deklaracji zgodności. W dniu [...] 2009 r. do organu wpłynęło pismo strony z [...] 2009 r. określone, jako "deklaracja importera", z którego wynikało, iż zgadza się z opinią Inspektora i potwierdza, że w obecnym stanie technicznym tokarka nie spełnia wymagań zasadniczych, gdyż została zakupiona w celu przeprowadzenia generalnego remontu, celem adaptacji maszyny do wymagań przepisów rozp. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn. Po remoncie maszyna jako spełniająca wymagania określone przepisami rozporządzenia, będzie mogła zostać dopuszczona do użytkowania. Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z [...] r., odmówił objęcia towaru wnioskowaną procedurą dopuszczenia do obrotu i nadał towarowi przeznaczenie celne powrotnego wywozu poza obszar celny Wspólnoty. Po rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w K., decyzją z [...] r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego w K., po uzyskaniu opinii Okręgowego Inspektora Pracy zobowiązany był podjąć czynności mające na celu uregulowanie sytuacji celnej towaru, tj. zająć towar i wystąpić o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa, Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Gl 1054/09, skarga na tę decyzję została oddalona. Postanowieniem z [...] r. nr [...] , Naczelnik Urzędu Celnego w K. zajął towar w postaci używanej tokarki do usuwania metalu typ 1A983, ujętej w zgłoszeniu celnym z [...] r. nr [...], jako nie spełniający zasadniczych wymagań. W podstawie prawnej przywołał m.in. art. 30 ust. 1 i ust. 3 Prawa celnego. Postanowieniem z [...] nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Z kolei decyzją z [...] r., Naczelnik Urzędu Celnego w K. unieważnił zgłoszenie celne z [...] r. nr [...]. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie, lecz postanowieniem z [...] r. stwierdzono uchybienie terminu do jego wniesienia. Rozpoznawana sprawa została zainicjowana wnioskiem pełnomocnika strony z [...] r. złożonym do Naczelnika Urzędu Celnego w K. w sprawie uchylenia postanowienia z [...] r. nr [...], w przedmiocie zajęcia towaru w postaci używanej tokarki do usuwania metalu typ 1A983. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z przebiegiem postępowania celnego strona podjęła działania w celu objęcia towaru prawidłową procedura celną, która miałaby zastosowanie z uwagi na stan w jakim znajdował się towar w momencie importu. Dlatego strona [...] 2009 r. złożyła w Urzędzie Celnym w K. wniosek o udzielenie pozwolenia na zastosowanie gospodarczej procedury celnej tj. procedury przetwarzania pod kontrolą celną, w celu dostosowania maszyny do spełnienia norm prawa wspólnotowego i uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa CE. Decyzją z [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. udzielił stronie pozwolenia nr [...], na stosowanie gospodarczej procedury celnej zgodnie z wnioskiem. Postanowieniem z [...] r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w K. odmówił uchylenia postanowienia z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazał, iż z ogólnego opisu towaru, który ma być przetwarzany pod kontrolą celną, w polu nr 7 - pozwolenia wydanego przez Urząd Celny w K. – wpisano: "tokarka do usuwania metalu". Dlatego też nie można jednoznacznie stwierdzić, że proces przetwarzania pod kontrolą ma dotyczyć tokarki do usuwania metalu typ 1A983 nr 14-289. Ponadto wniosek strony o wydanie pozwolenia na korzystanie z procedury gospodarczej został złożony w [...] 2009 r., natomiast tokarka do usuwania metalu typ 1A983 została przywieziona na obszar celny Wspólnoty w [...] 2009 r. i zgłoszona do procedury dopuszczenia do obrotu [...] 2009 r., a następnie wobec nie spełniania przez maszynę zasadniczych wymagań, postanowieniem z [...]r. zajęta w trybie przepisów art. 30 ust. 1 i ust. 3 Prawa celnego, celem uregulowania sytuacji towaru. Oznacza to, że w chwili złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną, tj. [...] 2009 r. strona nie mogła dysponować towarem. W dalszej części uzasadnienia Naczelnik Urzędu Celnego w K. wskazał, iż dług celny określony w art. 201-205 i art. 209-211 WKC powstaje nawet wówczas, gdy towar jest przedmiotem zakazów lub ograniczeń przywozowych lub wywozowych, niezależnie od ich rodzaju (art. 212 WKC) oraz że przedmiotowy towar nawet w przypadku ewentualnego uiszczenia kwoty długu celnego nie mógłby być zwolniony, gdyż towar ten podlega ograniczeniom - art. 866 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r., ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 253 z dnia 11 października 1993 r. ze zm. - RWKC). W wyniku rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor Izby Celnej w K. zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu przywołał treść art. 58 ust. 1 i ust. 2, art. 71, art. 73 ust. 1 i art. 75 lit. a) tiret czwarte WKC, argumentując, iż organy celne były uprawnione do podjęcia niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji towarów łącznie z orzeczeniem przepadku i sprzedażą towarów, które nie mogły zostać zwolnione ze względu na to, że są przedmiotem zakazów lub ograniczeń. Ponadto podkreślił, iż w myśl art. 248 ust. 3 RWKC, dane towary nie mogą zostać zwolnione, jeżeli organy celne mają wątpliwości co do stosowania zakazów i ograniczeń, a mogą rozstrzygnąć te wątpliwości dopiero po otrzymaniu wyników kontroli, którą przeprowadziły. Udzielenie zwolnienia, o którym mowa w art. 248 ust. 1 RWKC stanowi bowiem podstawę zaksięgowania należności celnych przywozowych ustalonych na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu. Odnosząc te przepisy do rozpoznawanej sprawy organ zauważył, że do procedury dopuszczenia do obrotu został zgłoszony towar w postaci używanej maszyny do usuwania metalu, która podlega ograniczeniom polegającym na obowiązku spełniania zasadniczych wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn i elementów i elementów bezpieczeństwa (Dz.U. Nr 259, poz. 2170, zwanego dalej rozp. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn). Przywołał również akty prawa wspólnotowego, określające ogólne zasady związane z bezpieczeństwem produktów przywożonych z państw trzecich do Wspólnoty, a to rozporządzenie Rady (EWG) 339/93 z dnia 8 lutego 1993 r. w sprawie kontroli zgodności z przepisami w sprawie bezpieczeństwa produktów przywożonych z państw trzecich (Dz.Urz. Seria L Nr 40 z 17 lutego 1993 r. str. 1, ze zm.), które zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z 9 lipca 2008 r. (Dz. Urz. Seria L 218 s. 30) stosowane było do dnia 1 stycznia 2010 r. Zauważył, że zgodnie z postanowieniami zawartymi w preambule w/w rozporządzenia - w przypadku towarów przywożonych z państw trzecich organy celne powinny być ściśle zaangażowane w operacje kontroli rynku. Zacytował art. 2 rozporządzenia, który stanowi, że jeżeli w ramach kontroli wykonywanej w związku z towarami zgłoszonymi w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu organy celne stwierdzą określone nieprawidłowości w zakresie: niektórych cech towaru, które wzbudzałyby poważne wątpliwości co do istnienia poważnego i bezpośredniego ryzyka dla zdrowia lub bezpieczeństwa w przypadku użycia tego produktu w normalnych i przewidywalnych warunkach i/lub braku dokumentacji lub oznakowania towaru zgodnie ze wspólnotowymi lub krajowymi przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa produktów obowiązującymi w państwie członkowskim, w którym nastąpiło dopuszczenie do swobodnego obrotu, organy te zawieszają dopuszczenie danego produktu lub partii produktów i niezwłocznie zawiadomią organy krajowe odpowiedzialne za kontrolowanie rynku. Następnie przywołano rozporządzenie Rady Ministrów z 12 lutego 2008 r. w sprawie działań podejmowanych w związku z zatrzymaniem wyrobów, co do których istnieją uzasadnione okoliczności wskazujące, że nie spełniają one zasadniczych lub innych wymagań (Dz.U. Nr 38, poz. 215), wydane na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 43 a ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności i wyjaśniono, że organ podjął działania wynikające z tych przepisów. Zaakcentowano, że w niniejszej sprawie właściwy organ tj. Okręgowy Inspektor Pracy z siedzibą w K., wydał opinię stanowiącą podstawę rozstrzygnięcia dla organu celnego, w zakresie możliwości zwolnienia towaru do procedury celnej, do której towar został zgłoszony, czyli do procedury dopuszczenia do obrotu. Następnie organ zaznaczył, że strona nie wnioskowała o objęcie towaru inną procedurą celną, gdyż nie można uznać za taką czynność pisma z [...] 2009 r. Wskazał, że w piśmie tym importer potwierdził, że w obecnym stanie technicznym maszyna nie spełnia wymagań zasadniczych dotyczących bezpieczeństwa oraz, że została ona zakupiona w celu przeprowadzenia remontu generalnego, polegającego na adaptacji maszyny do obowiązujących wymagań, pisząc jednocześnie, że prosi o dokonanie odprawy celnej maszyny zgodnie z obowiązującą procedurą. Pismo to złożone zostało w trakcie weryfikacji zgłoszenia celnego, którym maszyna została zgłoszona do procedury dopuszczenia do obrotu. Tymczasem w myśl postanowień art. 59 ust. 1 WKC każdy towar, który ma zostać objęty procedurą celną, zostaje zgłoszony do tej procedury. Zgłoszenia celnego dokonuje zgłaszający (art. 4 pkt 18 WKC). W dniu 26 stycznia 2009 r. strona za pośrednictwem przedstawiciela dokonała zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu, a nie do procedury przetwarzania pod kontrolą celną. Podkreślił też, że zgłoszenie celne jest czynnością, poprzez którą zgłaszający wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Stąd też organy celne mogą jedynie uznać, że zgłoszenie to jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa lub stwierdzić, że nie spełnia wymogów prawem przewidzianych i po bezskutecznym upływie terminu do usunięcia braków, unieważnić je. Nie dotyczy to jednak przypadków określonych w art. 75 lit. a) tiret czwarte WKC, dlatego niesłuszne jest twierdzenie skarżącego, iż w przedmiotowej sprawie organ celny mógł dokonać zmiany przeznaczenia celnego w trybie art. 58 WKC. Natomiast gdy przedsiębiorcy i inne osoby dokonujące obrotu towarowego z krajami trzecimi nie wykonują obowiązków na nich ciążących, organy celne podejmują działania dla uregulowania sytuacji towarów (art. 53 WKC). Stąd też zasadnie Naczelnik Urzędu Celnego w K. podjął z urzędu działania niezbędne do uregulowania sytuacji towaru i dokonał zajęcia maszyny, a następnie wystąpił w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego do Sądu Rejonowego w D., z wnioskiem o orzeczenie jej przepadku na rzecz Skarbu Państwa. Zaznaczył, iż przedłożenie wraz z wnioskiem o uchylenie postanowienia z 18 sierpnia 2009 r., pozwolenia na stosowanie gospodarczej procedury celnej, tj. przetwarzania pod kontrolą celną, wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K., nie mogło stanowić okoliczności skutkującej uchyleniem postanowienia o zajęciu towaru. Nie zmienia tego również fakt, że pozwolenie na stosowanie gospodarczej procedury celnej zostało zmienione poprzez uszczegółowienie, że towarem, który może zostać objęty procedurą miała być tokarka do usuwania metalu typ 1A983 nr 142-89 oraz poprzez zmianę terminu ważności pozwolenia do dnia 31 stycznia 2010 r. Oznacza to również w przekonaniu organu odwoławczego, że nawet w sytuacji, gdyby strona uzyskała nowe pozwolenie na stosowanie procedury przetwarzania pod kontrolą brak byłoby możliwości uchylenia postanowienia o zajęciu towaru. W skardze na to postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Izby Celnej w K. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 30 ust. 3 ustawy Prawo celne, poprzez jego niezastosowanie, mimo iż z okoliczności faktycznych, w szczególności uzyskania przez stronę pozwolenia na objęcie tokarki procedurą celną przetwarzania pod kontrolą dalsze zajęcie towaru utraciło rację bytu i uzasadnienie prawne, 2. art. 58 ust. 1 i ust. 2 WKC poprzez ich błędną interpretację, polegająca na uznaniu, iż z uwagi na niemożność dopuszczenia towaru do swobodnego obrotu na terenie UE w związku z niespełnieniem wymagań dotyczących bezpieczeństwa, nie można mu nadać nowego przeznaczenia celnego w postaci dopuszczenia go do procedury przetwarzania pod kontrolą, a w konsekwencji zwolnić towaru spod zajęcia, 3. art. 73 w zw. z art. 71 WKC, poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wynik weryfikacji pierwotnego zgłoszenia z [...] 2009 r. obliguje organ celny do zastosowania przepadku towaru i uzasadnia jego dalsze zajęcie, mimo że pierwotne zgłoszenie zostało unieważnione, a towar w postaci tokarki podlegałby ponownej weryfikacji przez organy celne, po zakończeniu procedury przetwarzania pod kontrolą na zastosowanie, której wobec przedmiotowego urządzenia strona uzyskała zgodę od innych organów celnych, 4. art. 75 lit. a tiret czwarte rozporządzenia WKC, poprzez jego błędną interpretację, polegającą na uznaniu, iż urządzenie w postaci tokarki sprowadzonej na obszar celny Unii Europejskiej w celu jej przetworzenia, która nie wypełniała wymogów i norm bezpieczeństwa w chwili błędnego pierwszego zgłoszenia celnego towaru (tj. przed poddaniem jej procedurze przetwarzania pod kontrolą na podstawie udzielonego zezwolenia), nie może zostać zwolniona, gdyż stanowi przedmiot zakazu, mimo, że poddanie tej tokarki procedurze przetwarzania pod kontrolą oznacza, że podlegać ona będzie ponownej weryfikacji w zakresie spełniania norm, uzależniających jej dopuszczenie do obrotu, 5. art. 123 § 1 w związku z art. 121 O.p. poprzez zupełne pominięcie argumentacji zawartej we wniosku z 20 listopada 2009 r., w szczególności celu w jakim tokarka została sprowadzona oraz treści pozwolenia Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] 2009 r., którym udzielono stronie pozwolenia na stosowanie gospodarczej procedury celnej przetwarzania pod kontrolą, w celu dostosowania maszyny do spełnienia norm prawa wspólnotowego i uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa "CE", 6. art. 121 § 1, art. 122, art. 124 ustawy O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niestaranny i merytorycznie niepoprawny, co doprowadziło do stwierdzenia, iż towar w postaci zaimportowanej tokarki mimo ważnego pozwolenia wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K., na podstawie którego strona ma możliwość zastosowania właściwej procedury celnej, podlegać winien dalszemu zajęciu i w konsekwencji przepadkowi na rzecz Skarbu Państwa, co stanowiłoby ostateczny środek postępowania z zatrzymanym towarem. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik ponownie przedstawił stan faktyczny sprawy. Następnie zaznaczył, że organ odwoławczy pominął w zupełności fakt, iż wydanie opinii przez Okręgowego Inspektora Pracy miało miejsce w postępowaniu celnym dotyczącym zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu i było uzasadnione w świetle ówczesnego przeznaczenia towaru. Tymczasem postępowanie w przedmiocie dopuszczenia do obrotu zostało umorzone decyzją wydaną przez Dyrektora Izby Celnej w K., a samo zgłoszenie zostało unieważnione decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. Strona składając [...] 2009 r. wniosek o zwolnienie towaru spod zajęcia nie chciała w żaden sposób dopuścić towaru do swobodnego obrotu, ale umożliwić objęcie go procedurą tranzytu w celu przewozu do Urzędu Celnego w K., będącego urzędem objęcia wskazanym w pozwoleniu Naczelnika Urzędu Celnego w K. na przetwarzanie pod kontrolą. Przetwarzanie (modernizacja) miało doprowadzić do spełnienia przez tokarkę wymaganych norm, a następnie strona miała ponownie wystąpić o nadanie jej przeznaczenia celnego, w wyniku czego doszłoby do kolejnej weryfikacji maszyny i jej stanu technicznego. Dlatego uzasadnienie odmowy uchylenia postanowienia o zajęciu maszyny, ustalone na potrzeby innej procedury celnej jest całkowicie błędne. Przywołał treść art. 30 ust. 3 Prawa celnego, akcentując, że postanowienie o zajęciu może być w każdym czasie uchylone lub zmienione, co oznacza obowiązek organów dokonujących zajęcia reagowania na zmiany okoliczności wpływających na zasadność zajęcia. Zdaniem skarżącego, w wyniku uzyskania pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą ustały przesłanki dla zajęcia towaru. Pełnomocnik strony nie zgodził się również ze stanowiskiem, jakoby odmowa uchylenia postanowienia o zajęciu towaru uzasadniona była wystąpieniem Naczelnika Urzędu Celnego w K. z wnioskiem do sądu cywilnego o orzeczenie przepadku tokarki na rzecz Skarbu Państwa. Zauważył, że postępowanie cywilne w przedmiocie przepadku nie toczy się z urzędu lecz na wniosek organów celnych, zatem mają one pełną możliwość cofnięcia wniosku o orzeczenie przepadku. Ponadto strona wskazała na błędną argumentację Dyrektora Izby Celnej w K. odnoszącą się do niemożności wprowadzenia tokarki do obrotu przez importera, który nie jest ani producentem ani upoważnionym przedstawicielem producenta i nie będzie mógł przeprowadzić procedury zgodności określonej w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności oraz w rozp. w sprawie zasadniczych wymogów dla maszyn. Ustawa obejmuje bowiem towary, które mają być dopuszczane do obrotu, a na obecnym etapie przesądzanie o dopuszczeniu do obrotu jest przedwczesne, ponieważ dopiero po zakończeniu procedury przetwarzania po kontrolą tokarka zostanie poddana kontroli w zakresie spełniania podstawowych wymagań dla tego typu urządzeń. W dalszej kolejności pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 58 ust. 1 i ust. 2 WKC, wskazując, że ich zastosowanie musi wynikać z konkretnych ograniczeń i zakazów związanych z daną procedurą. Objęcie tokarki procedurą przetwarzania pod kontrolą, które zostało stronie umożliwione w wyniku pozwolenia wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego w K., nie jest uzależnione od spełnienia przez tę tokarkę zasadniczych wymagań w chwili objęcia tokarki ta procedurą. W związku z powyższym norma wynikająca z art. 58 ust. 2 WKC nie może w żaden sposób rzutować na ocenę, czy z uwagi na wydanie pozwolenia zasadne jest zwolnienie towaru spod zajęcia. Ponadto wskazał, że przyjęcie przez organ celny, iż przeszkody istniejące w momencie weryfikacji zgłoszenia celnego z [...] 2009 r. uzasadniają dalsze zajęcie towaru, jest niezgodne z art. 71 WKC. Wobec tego, że pierwotne zgłoszenie zostało unieważnione, to cała procedura, a więc i weryfikowanie towaru z punktu widzenia spełniania przez ten towar warunków dla objęcia towaru tą procedurą stały się bezprzedmiotowe. Za nieuzasadnione uznał też zastosowanie art. 75 lit. a tiret czwarte WKC, wskazując, że ma on charakter wyjątkowy i odnosi się do zakazów i ograniczeń o bezwzględnie obowiązującym charakterze, tj takich które mają zastosowanie w każdej sytuacji, niezależnie od wnioskowanego przez zgłaszającego przeznaczenia celnego. W ocenie skarżącego podstawa zakazów musi wynikać wyraźnie z przepisów prawa. Z kolei w niniejszej sprawie u podstaw zajęcia tokarki leżało nie spełnianie przez nią norm, które są określone wyłącznie dla produktów wprowadzanych dla obrotu na terenie Wspólnoty Europejskiej, a których niewypełnienie nie wyłącza poddania towaru gospodarczej procedurze przetwarzania pod kontrolą celną. Dlatego też, przepis ten powinien być stosowany w ostateczności, gdy wszelkie inne możliwości ustalenia statusu prawnego towaru nie mogą mieć zastosowania. Wynika to bezpośrednio z pierwszej części przepisu, która nakłada na organy celne podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu uregulowania stanu prawnego towarów. Przez wszelkie działania należy rozumieć każdą możliwość, jaką przepisy WKC i RWKC dają organom celnym, a więc także zmianę przeznaczenia celnego w trybie art. 58 WKC. Dlatego należało umożliwić stronie zastosowanie objęcia towaru procedurą przetwarzania pod kontrolą, co umożliwiłoby naprawę i modernizację tokarki, w wyniku czego towar mógłby zostać dopuszczony do swobodnego obrotu na terenie Wspólnoty Europejskiej. Zaznaczył, że korzystanie z procedury gospodarczej, w tym przetwarzania pod kontrolą jest uzależnione od uzyskania pozwolenia organów celnych. Strona pozwolenie takie uzyskała, a zatem nie ma podstaw do dalszego trwania zajęcia towaru, gdyż możliwe jest zastosowanie wobec tokarki procedury, która od początku jej sprowadzenia do kraju winna być zastosowana. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Na rozprawie pełnomocnicy stron wnosili i wywodzili jak w skardze i odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik organu przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego w D. z [...] r. orzekające przepadek spornej tokarki do usuwania metalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zatem, aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych mających zastosowanie w sprawie i wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego. Oznacza to, iż niewłaściwe zastosowanie przepisów materialnoprawnych każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy opartymi o właściwie ustaloną hipotezę badanej normy prawnej. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że spór pomiędzy stronami sprowadza się do możliwości zastosowania w sprawie art. 30 ust. 3 Prawa celnego. Strona skarżąca twierdzi, że wskutek zmiany okoliczności faktycznych w sprawie możliwe jest uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. o zajęciu towaru wydanego w trybie art. 31 ust. 1 pkt 2 Prawa celnego. Z kolei zdaniem organu uzyskanie przez stronę decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] r. udzielającej pozwolenia nr [...], na stosowanie gospodarczej procedury celnej wobec spornej tokarki nie stanowi podstawy do zmiany postanowienia. Dla rozstrzygnięcia tego sporu koniecznym jest wskazanie na treść art. 58 ust. 1 WKC, który stanowi, że jeżeli przepisy nie stanowią inaczej, towary, niezależnie od ich rodzaju, ilości, pochodzenia, miejsca wysyłki lub miejsca przeznaczenia, mogą w każdym czasie na określonych warunkach otrzymać przeznaczenie celne. Zgodnie z ust. 2 przepis ten nie stanowi przeszkody dla stosowania zakazów lub ograniczeń wynikających ze względów moralności publicznej, porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, ochrony zdrowia, życia osób i zwierząt lub ochrony roślin, ochrony dóbr narodowych mających wartość artystyczną, historyczną lub archeologiczną albo ochrony własności przemysłowej i handlowej. Ustanowione we Wspólnocie lub w państwach członkowskich przepisy prawa celnego stosuje się w handlu z państwami trzecimi bez uszczerbku dla przepisów szczególnych ustanowionych w innych dziedzinach (art. 1 tiret pierwsze WKC). Definicję przeznaczenia celnego określa art. 4 pkt 15 WKC, zgodnie z którym przeznaczenie celne towaru oznacza: a) objęcie towaru procedurą celną, b) wprowadzenie towaru do wolnego obszaru celnego lub do składu wolnocłowego, c) powrotny wywóz towaru poza obszar celny Wspólnoty, d) zniszczenie towaru, e) zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa. Definicję procedury celnej określa pkt 16 tego przepisu, który stanowi, że procedura celna oznacza: a) dopuszczenie do obrotu, b) tranzyt, c ) skład celny, d) uszlachetnianie czynne, e) przetwarzanie pod kontrolą celna, f) odprawę czasową, g) uszlachetnianie bierne, h) wywóz. Zgodnie z art. 71 WKC, podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą są objęte towary stanowią wyniki dokonanej przez organ celny weryfikacji zgłoszenia. Z kolei w świetle postanowień art. 73 ust. 1 WKC organy celne zwalniają towary po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia lub jego przyjęciu bez weryfikacji, jeżeli spełnione zostaną warunki objęcia towarów daną procedurą i o ile zgłaszane towary nie są przedmiotem ograniczeń lub zakazów. Z kolei w myśl art. 75 WKC: "W celu uregulowania sytuacji towarów podejmuje się wszelkie niezbędne działania, łącznie z orzeczeniem przepadku i sprzedażą towarów, które: a) nie mogły zostać zwolnione ze względu na to, że: – ich rewizja nie mogła zostać podjęta lub kontynuowana w terminach wyznaczonych przez organy celne z przyczyn zależnych od zgłaszającego; bądź – nie przedstawiono dokumentów, od których uzależnione jest ich objęcie procedurą celną; bądź – należności celne przywozowe lub wywozowe nie zostały uiszczone albo zabezpieczone w wymaganych terminach; bądź – są przedmiotem zakazów lub ograniczeń; b) po dokonaniu zwolnienia nie zostały usunięte w rozsądnym terminie." Stosownie zaś do treści art. 30 Prawa celnego: "Jeżeli zgodnie z przepisami Wspólnotowego Kodeksu Celnego organ celny jest obowiązany podjąć działania zmierzające do uregulowania sytuacji towaru, może dokonać jego zajęcia" (ust.1). " Zajęcie towaru może być dokonane bez względu na prawa osób trzecich i z pierwszeństwem przed wszystkimi obciążeniami i przywilejami." (ust. 2). " Zajęcie towaru następuje w drodze postanowienia, które może być w każdym czasie uchylone lub zmienione." (ust. 3). " Na postanowienie w sprawie zajęcia towaru przysługuje zażalenie." (ust. 4), "W sprawach o zajęcie towaru, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące zajęcia ruchomości." (ust.5). Z treści tych przepisów wynika zatem, że każdy towar sprowadzony na teren Wspólnoty powinien otrzymać przeznaczenie celne. Oznacza to, że towar powinien być objęty bądź procedurą celną, bądź wprowadzony do wolnego obszaru celnego lub do składu wolnocłowego, bądź powinien podlegać powrotnemu wywozowi poza obszar celny Wspólnoty, zniszczeniu albo też zrzeczeniu na rzecz Skarbu Państwa. Wyniki weryfikacji zgłoszenia są podstawą do dalszego stosowania przepisów celnych. Zwolnienie towarów może nastąpić tylko wtedy, jeżeli zostaną spełnione warunki objęcia towarów daną procedurą. W sytuacji zaś, gdy towary nie mogły być zwolnione organy celne podejmują niezbędne działania do uregulowania sytuacji towaru łącznie z orzeczeniem przepadku i sprzedażą towarów. W rozpoznawanej sprawie Okręgowy Inspektor Pracy w K. postanowieniem z [...] r., wyraził opinię, iż tokarka do usuwania metalu, model 1A983, nr 142-89 nie spełnia wymagań zasadniczych i innych wymagań. W oparciu o tę opinię Naczelnik Urzędu Celnego w K. podjął z urzędu działania niezbędne do uregulowania sytuacji towaru, który został zgłoszony do procedury, którą nie mógł zostać objęty. Dlatego też postanowieniem z 18 sierpnia 2009 r. dokonał zajęcia maszyny, stosownie do treści art. 31 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo celne, a następnie wystąpił w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego do Sądu Rejonowego w D. , z wnioskiem o orzeczenie jej przepadku na rzecz Skarbu Państwa. W tym miejscu zauważyć trzeba, że zgodnie z treścią art. 30 ust. 3 Prawa celnego postanowienie o zajęciu towaru może być w każdym czasie uchylone lub zmienione. Strona skarżąca działając w oparciu o ten przepis wystąpiła z wnioskiem z [...] 2009 r. do organu pierwszoinstancyjnego o uchylenie postanowienia z [...] 2009 r. Wskazała, że przesłanka do uchylenia nastąpiła, gdyż [...] 2009 r. uzyskała decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K., który udzielił stronie pozwolenia nr [...], na stosowanie gospodarczej procedury celnej pod nadzorem. Z treści tej decyzji znajdującej się na str. 50 akt administracyjnych wynika, że posiadaczem zezwolenia jest B. M. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "A", towarem objętym procedurą celną przetwarzania pod kontrolą jest tokarka do usuwania metalu, decyzja została wydana na podstawie art. 85 w zw. z art. 86 WKC. Przetwarzanie nastąpi w firmie "B" sp. z o.o. w B.. Termin ważności pozwolenia upływał [...] 2009 r. Z kolei na stronie 60 akt administracyjnych znajduje się kolejna decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] 2009 r. zmieniająca decyzję z [...] r. r. w zakresie uzupełnienia opisu towaru objętego procedurą celną przetwarzania pod kontrolą oraz przedłużenia terminu obowiązywania pozwolenia do 31 stycznia 2010 r. Odnosząc treść przywołanych przepisów do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, zaznaczyć trzeba, że prezentowane stanowisko organu odnośnie wydania postanowienia z [...] r. w sprawie zajęcia towaru jest zasadne. Słusznie bowiem wskazał organ, że do procedury dopuszczenia do obrotu został zgłoszony towar w postaci używanej maszyny do usuwania metalu, która podlega ograniczeniom polegającym na obowiązku spełniania zasadniczych wymagań określonych w rozp. w sprawie zasadniczych wymagań dla maszyn. Dlatego też organ był uprawniony po dokonaniu weryfikacji zgłoszenia celnego, podjąć działania określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z 12 lutego 2008 r. w sprawie działań podejmowanych w związku z zatrzymaniem wyrobów, co do których istnieją uzasadnione okoliczności wskazujące, że nie spełniają one zasadniczych lub innych wymagań. Zwrócił się do właściwego organu tj. Okręgowego Inspektora Pracy z siedzibą w K., o wydanie opinii w sprawie spornej tokarki. Z opinii tej wynikało, że tokarka do usuwania metalu, wyprodukowana w ZSRR nie spełnia zasadniczych wymagań. Opinia ta stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia dla organu celnego, w zakresie możliwości zwolnienia towaru do procedury celnej, do której towar został zgłoszony, czyli do procedury dopuszczenia do obrotu. Jednakże nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że uzyskane przez stronę skarżącą decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] i [...] r. pozostają bez wpływu na zmianę postanowienia z [...] r. o zajęciu towaru. Zwłaszcza, że organy celne twierdzą, że w dniu [...] r. tj. w chwili złożenia wniosku o objęcie towaru procedurą przetwarzania pod kontrolą strona skarżąca nie mogła rozporządzać towarem i nawet uzyskanie przez nią nowego pozwolenia na stosowanie procedury przetwarzania pod kontrolą nie spowodowałoby uchylenia postanowienia o zajęciu towaru. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z treścią cytowanego już art. 58 WKC, który stanowi, że towary mogą otrzymać przeznaczenie celne, art. 4 pkt 15 WKC zawierającego definicję pozwolenia celnego i art. 75 WKC, który określa działania organów celnych w celu uregulowania sytuacji towarów. Z treści tych przepisów nie sposób wywieść, że ten sam towar pozawspólnotowy może mieć uregulowaną sytuację raz przez zajęcie w trybie art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa celnego, a raz poprzez objęcie procedurą celną przetwarzania pod kontrolą celną w trybie art. 85 i następnych WKC. Organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] i [...] 2009 r. nie mogą odnieść żadnych skutków prawnych, z uwagi na uprzednie zajęcie towaru przez Naczelnika Urzędu Celnego w K.. Samo stwierdzenie, że skarżący nie mógł dysponować towarem w chwili złożenia wniosku o objęcie procedurą przetwarzania pod kontrolą jest nieprzekonywujące. W obrocie prawnym w dacie złożenia wniosku o zmianę postanowienia o zajęciu tj. w dniu [...] 2009 r. pozostawała ostateczna decyzja innego organu celnego dotyczącego tego samego towaru. Nadto na etapie postępowania odwoławczego przedłożona została następna decyzja tego organu przedłużająca okres ważności objęcia towaru procedurą przetwarzania pod kontrolą do [...] 2010 r. Uznanie przez organ celny, że decyzje wydane w tej samej sprawie przez inny organ celny nie odnoszą żadnych skutków prawnych stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji, który stanowi, że: "Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej" oraz art. 7 Konstytucji, który stanowi, że: "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". W konsekwencji zaś narusza art. 120 O.p. tj. zasadę praworządności i art. 121 O.p. tj. zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych. Nadto w ocenie Sądu organ celny naruszył art. 122 O.p., który stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z wyrażonej w tym przepisie zasady, wynika dla organu podatkowego obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Konkretyzację zasady prawdy materialnej przewidzianej w tym przepisie stanowi art. 187 § 1 O.p. wprowadzający dyrektywę zupełności postępowania dowodowego. Norma ta z jednej strony obliguje organy podatkowe do podejmowania działań mających na celu zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego, niezbędnego do wyjaśniania wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Z drugiej strony, obowiązkowi temu towarzyszy konieczność wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co oznacza rozważenie, wzięcie pod uwagę, przeanalizowanie, zaznajomienie się z całym materiałem dowodowym. Rozpatrzenie materiału dowodowego musi być wyczerpujące, a zatem wszechstronne, dogłębne, szczegółowe, gruntowne, dokładne. Dopiero takie rozpatrzenie całości materiału dowodowego daje możliwość dokonanie subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie może stanowić podstawę do ustalenia skutków podatkowoprawnych tych faktów. Rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają zatem uzasadnienie na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości co do stanu faktycznego. Jeśli zaś materiał dowodowy w sprawie zawiera luki co do istotnych okoliczności, to wybór rozstrzygnięcia (zastosowania prawa materialnego) jest przypadkowy i nielogiczny, a ponadto narusza art. 187 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2003 r., I SA/Łd 2272/2002, niepubl.). Odnosząc te rozważania do rozpatrywanej sprawy wskazać trzeba, że organ nie wyjaśnił przyczyn wydania decyzji dotyczącej tego samego towaru w odmienny sposób kształtującej prawa strony. Zauważyć należy, że o ile organ pierwszoinstancyjny ocenił, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w K. [...] r. nie odnosi się do spornego towaru (do czego był uprawniony biorąc pod uwagę treść tej decyzji) to organ odwoławczy ocenił skutki prawne tej decyzji bez przywołania jakichkolwiek przepisów prawa. Co zresztą jest zrozumiałe z uwagi na fakt, że nie ma takich przepisów, które pozwalają na uznanie, że ostateczna decyzja określająca przeznaczenie celne towaru, nie wywołuje żadnych skutków prawnych. W ocenie Sądu, dążąc do wyjaśnienia sprawy organ odwoławczy mógł zawiadomić Naczelnika Urzędu Celnego w K., bądź też odpowiedni wobec niego organ drugoinstancyjny o przebiegu postępowania w sprawie. Informując także, że w jego przekonaniu, wobec zajęcia towaru postanowieniem z [...] r. strona skarżąca nie może towarem rozporządzać, co uniemożliwia zgłoszenie go do odpowiedniej procedury. Działanie takie było uprawnione zważywszy na treść art. 8 WKC i art. 9 WKC, które przewidują przypadki uchylenia, cofnięcia lub zmiany decyzji korzystnej dla osoby zainteresowanej, jeśli została ona podjęta na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych informacji. W tym stanie rzeczy wobec wskazanych wyżej naruszeń przepisów prawa procesowego przedwczesne okazało się rozstrzyganie przez organ odwoławczy wniosku o zmianę postanowienia o zajęciu z [...] r. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ zastosuje się do przedstawionych wskazań Sądu, co do dalszego postępowania, wyjaśniając przede wszystkim okoliczności wydania decyzji określających przeznaczenie celne towaru przez Naczelnika Urzędu Celnego w K.. Na zakończenie wskazać trzeba, że wydane postanowienie przez Sąd Rejonowy w D. z [...] r. o przepadku towaru nie może mieć w sprawie przesądzającego znaczenia w sprawie. Albowiem wydanie tego postanowienia jest jedynie następstwem rozpoznania wniosku organu wobec wydania przez niego postanowienia o zajęciu towaru. Mając na uwadze powyższe rozważania w oparciu o art. 145 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd, wstrzymał wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku, na podstawie art. 152 ostatnio powołanej ustawy. Sąd zasądził - w oparciu o art. 200 w/w ustawy - na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie [...] zł. Ustalona kwota to suma uiszczonego wpisu ([...] zł), kosztów reprezentacji przez pełnomocnika ([...] zł) oraz opłaty pełnomocnictwa ([...] zł).