I FSK 1490/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia WSA (del.) Hieronim Sęk (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1786/10 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące od września 2005 r. do czerwca 2006 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od T. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 490 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Przedmiot skargi kasacyjnej 1.1. Przedmiotem skargi kasacyjnej był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1786/10, którym uchylono - wydaną wobec T. K. (dalej: Strona lub Skarżący) -decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 31 maja 2010 r. w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za poszczególne miesiące od września 2005 r. do czerwca 2006 r. 2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji stan sprawy 2.1. W decyzji z dnia 24 sierpnia 2009 r. organ pierwszej instancji przyjął wynikającą z art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm., dalej: O.p.) odpowiedzialność Skarżącego jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe [...] B. Sp. z o.o. (dalej: Spółka) w podatku VAT za ww. okresy rozliczeniowe. 2.2. W powyższej decyzji przyjęto następujące ustalenia: - w okresie powstania zaległości podatkowych Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki; - odwołanie z tej funkcji nastąpiło na postawie uchwały Rady Nadzorczej z dniem 12 lipca 2007 r.; - egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna; - nie zaszły wskazane w art. 116 § 1 O.p. okoliczności umożliwiające Stronie uwolnienie się od odpowiedzialności, w szczególności nie wskazała ona mienia umożliwiającego egzekucję, a wniesione wnioski o ogłoszenie upadłości nie zostały rozpoznane pozytywnie (2 wnioski zwrócono, 1 wniosek oddalono, 1 wniosek nie został w dacie wydania decyzji organu pierwszej instancji jeszcze rozpoznany). 2.3. W odwołaniu Strona zarzuciła decyzji organu pierwszej instancji nie uwzględnienie odpowiedzialności drugiego członka zarządu Spółki – A. F. oraz nie uwzględnienie aktualnej działalności Spółki, której prezesem zarządu od dnia 12 lipca 2007 r. był G. J. Zdaniem Skarżącego, obecny prezes Spółki przejął jej majątek oraz należności i zobowiązania. Ponadto zauważył, że Spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą i posiada majątek trwały, który umożliwia pokrycie zaległych zobowiązań podatkowych. Do odwołania Strona dołączyła kopie pięciu protokołów zdawczo-odbiorczych z dnia: 18 lipca, 1 i 20 sierpnia 2007 r., w których przejmującym był G. J. Obejmowały one przekazanie czterech samochodów dostawczych marki Ford Transit oraz samochodu marki Opel Vectra z adnotacją, że właścicielem tych samochodów jest Spółka. 2.4. W toku postępowania odwoławczego organ pierwszej instancji stwierdził między innymi, że strona przekazując majątek nowemu prezesowi Spółki w 2007 r. miała możliwość wskazania tego mienia organowi podatkowemu. Natomiast na wezwanie organu odwoławczego wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2008 r. oraz że w materiałach zebranych w trakcie postępowania egzekucyjnego nie figurują samochody powołane przez Stronę w odwołaniu. 2.5. Powołaną na wstępie decyzją Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, przyjmując powyższe ustalenia i wnioski. 3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę 3.1. Strona w skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzuciła Dyrektorowi IS naruszenie: - art. 187 i art. 122 O.p. w związku z przyjęciem, że Strona: - nie złożyła w odpowiednim czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, w sytuacji, gdy wniosek został złożony w dniu 3 lipca 2006 r., natomiast organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia właściwego czasu dla zgłoszenia takiego wniosku; - nie wskazała majątku Spółki, z którego egzekucja doprowadziłaby do zaspokojenia zaległości podatkowych w znacznej części, w sytuacji, gdy Skarżący wykazał protokolarne przekazanie kolejnemu zarządowi Spółki czterech samochodów dostawczych i jednego samochodu osobowego, a skierowanie egzekucji do wszystkich przekazanych składników majątkowych pozwalało na zaspokojenie zaległości podatkowych; - art. 116 § 1 O.p oraz art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535, z późn. zm., dalej: P.u.n.) przez błędne założenie, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki winien zostać złożony, gdy majątek Spółki nie wystarczył na pokrycie długów, w sytuacji, gdy podstawową przesłanką ogłoszenia upadłości jest niewykonywanie zobowiązań pieniężnych. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując uprzednio zajęte stanowisko w sprawie. 4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę Strony za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej: P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora IS. 4.2. Sąd ten przyjął, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły i wszechstronnie wyjaśniły okoliczności faktyczne, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, dotyczące: 1) przesłanek pozytywnych (istnienia zaległości podatkowych Spółki wynikających z braku zapłaty zadeklarowanego podatku VAT za okres od września 2005 r. do czerwca 2006 r., pełnienia przez Skarżącego w tym okresie funkcji prezesa jej zarządu, bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki); 2) przesłanek negatywnych (nie wykazania, że w toku postępowania we właściwym czasie zgłoszono wiosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe oraz niezawinionego niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcia postępowania układowego). 4.3. Jednocześnie, w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy: - nie wyjaśnił wszechstronnie sprawy w kwestii wskazania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części; - nie przeprowadził bowiem czynności w zakresie ustalenia, czy przekazane nowemu prezesowi zarządu cztery samochody dostawcze marki Ford Transit oraz samochód marki Opel Vectra znajdowały się w Spółce, a jeśli tak, to czy możliwa była ich egzekucja i ewentualnie w jakiej części nastąpiłoby zaspokojenie zaległości podatkowych (stanowisko organu pierwszej instancji dotyczące tej kwestii, opisane w pkt 2.4. niniejszego uzasadnienia, było zdaniem Sądu niewystarczające); - nie wziął pod uwagę faktu funkcjonowania dwuosobowego zarządu Spółki we wrześniu i październiku 2005 r. i związanej z tym konieczności przeprowadzenia równoległego postępowania w zakresie ustalenia odpowiedzialności drugiego z członków zarządu Spółki. W ramach wskazań co dalszego postępowania Sąd zalecił organowi, aby ten rozważył, czy równoległa odpowiedzialność drugiego z członków zarządu Spółki (piastującego funkcję od dnia 24 grudnia 2004 r. do dnia 17 października 2005 r.) ze względu na moment powstania zobowiązania podatkowego będzie obejmowała tylko wrzesień 2005 r., czy także październik 2005 r. 5. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę 5.1. Dyrektor IS wniósł skargą kasacyjną od powyższego wyroku, skarżąc go w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie: Prawo procesowe 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora IS wskutek bezpodstawnego stwierdzenia, że: - organ podatkowy nie wyjaśnił kwestii wskazania mienia Spółki, która to okoliczność mogła mieć znaczenie w ramach przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności oraz - nie wziął pod uwagę faktu, że w okresie od dnia 24 grudnia 2004 r. do dnia 17 października 2005 r. w zarządzie Spółki zasiadał również A. F. co miało znaczenie jeśli chodzi o konieczność przeprowadzenia równoległego postępowania w zakresie przeniesienia odpowiedzialności na tą dodatkową osobę przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie za dany okres, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 116 § 1 pkt 2 oraz § 2 O.p. i art. 151 P.p.s.a przez bezzasadne uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji Dyrektora IS, wskutek bezpodstawnego zakwestionowania dokonanej przez organ odwoławczy oceny sprawy w zakresie: - braku przesłanek egzoneracyjnych, uwalniających od odpowiedzialności określonej w art. 116 O.p. i przyjęcia przez Sąd, że pomimo iż ciężar dowodu wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na Stronie, to organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku dowodzenia tych okoliczności, - braku podstaw do rozważania możliwości objęcia odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki w podatku VAT za wrzesień i październik 2005 r. A. F., będącego członkiem zarządu do dnia 17 października 2005 r. 3) art. 141 § 4 P.p.s.a przez nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj.: - nie wyjaśnienie z jakich przyczyn Sąd uznał podejmowane przez organ odwoławczy działania i wynikające z nich ustalenia dotyczące majątku Spółki za niewystarczające do wyjaśnienia sprawy, oraz - nie wyjaśnienie z jakich przyczyn fakt pełnienia przez A. F. funkcji członka zarządu Spółki w okresie do dnia 17 października 2005r. wpływa na konieczność prowadzenia równoległego postępowania w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności tej osoby za zaległości Spółki w podatku VAT za wrzesień 2005 r.; Prawo materialne 1) art. 116 §1 pkt 2 O.p. przez stwierdzenie, że Skarżący – T. K. w ramach ciężaru dowodu wykazał zaistnienie przesłanki egzoneracyjnej w postaci wskazania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości w znacznej części; 2) art. 116 § 2 w związku z art. 51 § 1 O.p. wyrażające się w przyjęciu, że dwuosobowy skład zarządu Spółki we wrześniu i październiku 2005 r. oznacza konieczność przeprowadzenia przed wydaniem decyzji w niniejszej sprawie równoległego postępowania w zakresie ustalenia odpowiedzialności A. F. za zaległości Spółki w podatku VAT, w sytuacji, gdy ustanie pełnienia przezeń funkcji członka zarządu nastąpiło przed upływem terminu płatności zobowiązania podatkowego za wrzesień 2005 r. 5.2. Mając powyższe na uwadze pełnomocnik Dyrektora IS wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. 5.3. Odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik T. K. nie złożył. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna Dyrektora IS zbadana zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., czyli w granicach zakreślonych jej zarzutami, zasługiwała na uwzględnienie. 6.1. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005/6/120). Jednakże charakter niniejszej sprawy wymagał odmiennego, aniżeli zwykle stosowane, podejścia do rozpoznania zarzutów. Przyjęcie modelu łącznego odniesienia się do zarzutów sformułowanych w ramach dwóch postaw wynikających z art. 174 P.p.s.a. wynikało z faktu ich wzajemnych powiązań. 6.2. Przede wszystkim stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora IS w kontekście ustalenia podmiotów podlegających odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 O.p., co wiązało się z zaleceniem zbadania przez organ podatkowy wpływu na zakres odpowiedzialności Skarżącego faktu zasiadania A. F. w zarządzie Spółki w okresie w okresie od dnia 24 grudnia 2004 r. do dnia 17 października 2005 r. 6.3. Odnosząc się do powyższego zagadnienia wskazać należało, że jakkolwiek treść art. 116 § 2 O.p. była kilkukrotnie zmieniana, to ostatecznie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wskutek wykładni systemowej wewnętrznej, jak również odwołań do motywów zmian legislacyjnych w tym zakresie), przyjmowano, że odpowiedzialność członka zarządu spółki za jej zaległości w podatku VAT obejmowała zobowiązania w tym podatku, które w okresie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu spółki, ukonstytuowały się z mocy prawa w terminie płatności i nie będąc w nim uiszczone, stały się zaległościami podatkowymi spółki. Powyższy pogląd wyrażono między innymi w przywołanym w skardze kasacyjnej wyroku NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 75/08, w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe w podatku VAT za miesiące od stycznia do marca 2001 r. Podkreślenia wymaga, że stanowisko to wyrażono wobec stanu prawnego (obowiązującego do dnia 31 grudnia 2002 r.), w którym art. 116 § 2 O.p. miał następujące brzmienie: "§ 2. Odpowiedzialność członków zarządu spółki określona w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki." (podkreślenie NSA). Od dnia 1 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., czyli także w stanie prawnym właściwym dla niniejszej sprawy, wspomniany przepis miał natomiast następujące brzmienie: "§ 2. Odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu." (podkreślenie NSA). 6.4. Jak wynika z wytłuszczeń i podkreśleń dokonanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji przyjął, że dla przypisania członkowi zarządu odpowiedzialności na podstawie art. 116 O.p. wystarczające jest, aby zobowiązanie powstało w czasie pełnienia przez niego obowiązków w zarządzie spółki. Stanowisko takie należało ocenić jako wadliwe. Zgodnie bowiem z art. 51 § 1 O.p. zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności. Przepis art. 116 § 1 O.p. określając zatem odpowiedzialność członka zarządu spółki za jej zaległości podatkowe, statuuje jego odpowiedzialność za podatek tejże spółki, który nie został zapłacony w terminie płatności. Paragraf 2 art. 116 O.p. odwołuje się do odpowiedzialności określonej w § 1 tego artykułu, czyli odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, a nie jej zobowiązania podatkowe. Istotnym więc dla tej odpowiedzialności jest moment ukonstytuowania się zobowiązania podatkowego w rozumieniu przepisów normujących dany podatek, a momentem takim jest termin płatności danego zobowiązania, z upływem którego niezapłacony podatek przeradza się w zaległość podatkową. Oznacza to, że za zaległość podatkową odpowiada ten członek zarządu, za którego kadencji przypadał termin płatności zobowiązania podatkowego, którego w tym terminie nie uiszczono, co równocześnie spowodowało powstanie zaległości podatkowej. W niniejszej sprawie, odnośnie do podatku VAT za wrzesień 2005 r., chodzi zatem o odpowiedzialność za tenże podatek niezapłacony do 25 października 2005 r., gdyż z tym dniem upłynął termin jego płatności. Powyższe wynika z tego, że podatnicy podatku VAT są obowiązani do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Termin płatności podatku (zobowiązania podatkowego) został określony na tenże 25 dzień, a tym samym konkretyzacja tego powstałego z mocy prawa zobowiązania podatkowego, następuje z tym dniem. 6.5. Zaprezentowane rozważania pozwalały stwierdzić, że odpowiedzialność A. F. była wyłączona, ponieważ pełnił on obowiązki członka zarządu Spółki do dnia 17 października 2005 r., kiedy to nie można było mówić o zaległościach tej osoby prawnej w podatku VAT za wrzesień a tym bardziej za październik 2005 r. W konsekwencji okoliczność, której zbadanie nakazał Sąd w zaskarżonym wyroku, nie miała i nie mogła mieć wpływu na treść zaskarżonej decyzji Dyrektora IS i dlatego nie stanowiła uzasadnionej podstawy do jej uchylenia. 6.6. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wadliwie została zinterpretowana przez Sąd pierwszej instancji jedna z przesłanek negatywnych prowadzenia postępowania, tj. nie wskazania przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 O.p.). Był to drugi z powodów uchylenia przez ten Sąd zaskarżonej decyzji Dyrektora IS. 6.7. W zakresie rozumienia wspomnianej przesłanki należało zgodzić się z zapatrywaniami Sądu Najwyższego wyrażonymi w wyroku z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II UK 121/11. W wskazanym wyroku Sąd Najwyższy przyjął, że: "Wskazanie mienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., dotyczy czasu po stwierdzeniu bezskuteczności egzekucji. Z brzmienia przepisu wynika, że chodzi o sytuację, w której (najpierw) egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a (następnie) członek zarządu wskazuje mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Nie chodzi więc o ujawnienie majątku w toku egzekucji, ale po jej zakończeniu.". 6.8. W realiach niniejszej sprawy bezskuteczność egzekucji, co nie było kwestionowane przez żadną ze stron, została wykazana w postanowieniu o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 26 sierpnia 2008 r. W tym stanie rzeczy zlecanie organowi podatkowemu czynności wyjaśniających w zakresie czy przekazane w 2007 r. nowemu prezesowi zarządu cztery samochody dostawcze marki Ford Transit oraz samochód marki Opel Vectra znajdowały się w Spółce, a jeśli tak, czy możliwa była ich egzekucja i ewentualnie w jakiej części nastąpiłoby zaspokojenie zaległości podatkowych, nie było uzasadnione. 6.9. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, o czym stanowi art. 185 § 1 ab initio P.p.s.a. Na tej podstawie orzeczono zatem jak w punkcie pierwszym sentencji. 6.10. Natomiast w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniał skargę przy braku wartości przedmiotu sprawy; - skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Dyrektor IS, wnosząc o orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego; - skarga kasacyjna został opłacona wpisem stałym w wysokości 250 zł; - Dyrektor IS przed NSA, w tym także na rozprawie, był reprezentowany przez radcę prawnego nieprowadzącego sprawy przed Sądem pierwszej instancji; - niniejszym wyrokiem uchylono zaskarżony wyrok, uwzględniając wniesiony środek zaskarżenia. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej stronie, która ją wywiodła od wyroku sądu pierwszej instancji uwzględniającego skargę, należy się od skarżącego zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego; stronie reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się do tych kosztów w szczególności jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu uwzględniającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna wynosi 240 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia. Uwzględniając powyższe orzeczono zatem o kosztach postępowania kasacyjnego, zasądzając kwotę 490 zł, na którą złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika (240 zł) oraz opłata sądowa w postaci wpisu sądowego od skargi kasacyjnej, którą uiścił Dyrektor IS (250 zł).