III SA/Kr 499/10

Kraków, dnia 20 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. o wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt. III SA/Kr 839/09, postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Prawomocnym postanowieniem z 25 września 2009 r., sygn. akt III SA/Kr 839/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę K. J. w przedmiocie niewykonania przez Komendanta Powiatowego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1032/08, wydanego w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2008 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wygaśnięciu decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powyższe postanowienie zostało ekspediowane do skarżącego za pismem z dnia 6 października 2009 r. Skarżący odebrał to postanowienie w dniu 13 października 2009 r. Pismem z dnia 8 grudnia 2009 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania, prowadzonego pod sygnaturą akt III SA/Kr 839/09, a zakończonego wydaniem powyższego postanowienia. Wskazał, że przedmiotem sporu jest wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. Podniósł, że wykonanie i stosowanie się do prawomocnego wyroku winno skutkować tym, że organ wyższego szczebla w momencie wskazania i stwierdzenia naruszenia przepisów prawa jest zobowiązany do podjęcia czynności zmierzających do przywrócenia naruszonego porządku prawnego oraz do działania zgodnie z wykładnią zaprezentowaną we wskazanym wyroku. Skarżący opisał działania organów administracji, zarzucając im niezastosowanie się do wyroku sądu. Wniósł o nałożenie na organy administracji kary finansowej w celu przymuszenia do wykonania i przestrzegania wytycznych tego wyroku. Zarządzeniem sędziego z dnia 2 sierpnia 2010 r. skarżący został wezwany do wykazania, na jakiej podstawie opiera skargę o wznowienie postępowania oraz o wykazanie, że skarga została wniesiona w terminie określonym przepisem art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), a także o sprecyzowanie, czy skarga z dnia 8 grudnia 2009 r. jest tylko skargą o wznowienie postępowania, czy też zawiera równocześnie skargę o wymierzenie grzywny organowi administracji. W obszernej odpowiedzi na wezwanie sądu skarżący wskazał, że odnośnie zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego uważa za wystarczające datę wydania tego postanowienia, tj. dzień 25 września 2009 r. i datę sporządzenia skargi o wznowienie postępowania czyli dzień 8 grudnia 2009 r. Zgodnie z regulacją art. 277 wskazanej ustawy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu upływa w dniu 25 grudnia 2009 r., a nie w dacie wcześniejszej jaką jest dzień 8 grudnia 2009 r. Zatem termin do wniesienia skargi nie został przez niego naruszony. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał z kolei na regulację art. 273 § 2 p.p.s.a. podając, że istniały w dacie wydania orzeczenia okoliczności, których nie znał, a do ustalenia których doszło po wydaniu postanowienia. Skarżący podtrzymał także swój wniosek o wymierzenie grzywny organowi z uwagi na nie wykonywanie wskazanego wyroku. Podniósł, że organy administracji jak i sądy są zobowiązane do przestrzegania przepisów prawa oraz wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Działania sprzeczne z tym wyrokiem przez jakikolwiek organ administracji są niedopuszczalne. W dalszej części skarżący opisał przebieg postępowania, podnosząc, że organem uprawnionym do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie był Komendant Powiatowy Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), w przypadkach przewidzianych w dziale VII powoływanej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Stosownie do art. 279 p.p.s.a skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać między innymi podstawę wznowienia i jej uzasadnienie oraz okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie postępowania odrzuca, a w innym razie wyznacza rozprawę. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Rozpoznając skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bada w pierwszej kolejności czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu oraz czy rzeczywiście opiera się na ustawowej podstawie (art. 280 i art. 281 p.p.s.a.). Katalog enumeratywnie wyliczonych przesłanek wznowienia postępowania zamieszczony został w przepisach art. 271, art. 172 oraz art. 273 p.p.s.a. Nieważność postępowania może być zatem spowodowana uczestnictwem w składzie sądu osoby nieuprawnionej, orzekaniem przez sędziego wyłączonego z mocy ustawy, brakiem zdolności sądowej lub procesowej strony, nienależytą reprezentacją strony, naruszeniem przepisów prawa, w następstwie którego strona pozbawiona była możności działania (art. 271 ustawy). Do przesłanek tych zaliczyć także należy orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 ustawy), oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 ustawy), a także uzyskanie orzeczenia za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 ustawy), późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 ustawy), oraz późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 ustawy). Zdaniem Sądu w skardze z dnia 8 grudnia 2009 r., jak również w piśmie z dnia 6 sierpnia 2010 r., skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a których późniejsze wykrycie mogłoby stanowić podstawę wznowienia postępowania w oparciu o dyspozycję art. 273 § 2 p.p.s.a. Opisał jedynie dotychczasowy przebieg postępowania w niniejszej sprawie, stwierdzając co powinien był zrobić organ administracji publicznej w związku z określonymi rozstrzygnięciami oraz w związku z odpowiednimi regulacjami Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r., tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a czego, jak twierdzi skarżący, nie dokonał. Z akt sprawy wynika, że skarżący czynnie uczestniczył w postępowaniu sądowym. Powołane przez skarżącego "okoliczności" w skardze oraz w złożonym piśmie pozostają, w ocenie Sądu, bez znaczenia w kwestii wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Nie jest wystarczające przywołanie jedynie numeru przepisu, w którym określono przesłankę wznowienia, gdyż art. 279 p.p.s.a. wymaga wskazania podstawy i uzasadnienia jej istnienia. Nie można uznać, że poprzez opisanie dotychczasowego przebiegu postępowania z wyszczególnieniem rozstrzygnięć i wskazaniem kierunku zachowania się organu, skarżący spełnił ten wymóg. Wskazanie podstawy art. 273 § 2 p.p.s.a. i uzasadnienie jej istnienia, to wskazanie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Nie można natomiast ich utożsamiać z brakiem działania organu administracji w pożądanym przez skarżącego kierunku. Czym innym jest, bowiem brak działania w określonym kierunku, nawet z uwagi na określone regulacje prawne, a czym innym jest istnienie okoliczności, która mogą kształtować treść rozstrzygnięcia. Należy też zauważyć, że Sąd nie może doszukiwać się samodzielnie przesłanek wznowienia, abstrahując od sformułowań zawartych w skardze wniesionej przez stronę. Sąd nie jest zobowiązany "odnaleźć" okoliczności uzasadniające wznowienie, w sytuacji gdy nie czyni tego strona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 115/07). Skoro skarżący nie wskazał i nie uzasadnił istnienia podstawy wznowienia, które to jest obligatoryjnym elementem skargi o wznowienie, w świetle treści art. 279 p.p.s.a., Sąd nie może przejść do merytorycznego jej rozpoznania, lecz skargę taką odrzuca, jako nie opartą na ustawowej przesłance. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 280 w zw. z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.