II SA/Gl 77/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Starszy referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2009 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Jak wynika z akt sprawy, A. R. w dniu [...] r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, obejmującej budynek mieszkalny dwukondygnacyjny z piwnicą, budynek gospodarczy dwukondygnacyjny oraz garaż na działkach nr [...] i [...] w C., obręb G. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. Kolejne decyzje odmowne organu I instancji, uchylone następnie przez organ odwoławczy, wydane zostały [...] r. i [...] r. Rozpoznając sprawę po raz czwarty decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy a rozstrzygnięcie to zostało przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymane w mocy decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Na skutek skargi wniesionej do sądu administracyjnego, wyrokiem z dnia 26 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 719/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzje organów obu instancji, wskazując na braki w zakresie ustaleń faktycznych. Rozpoznając sprawę po wyroku sądu, Prezydent Miasta C. decyzją nr [...] z dnia [...] r. umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazując, że dla terenu objętego wnioskiem został uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego, co uniemożliwia wydanie takiej decyzji. Jest kwestią bezsporną, że Rada Miasta C. w dniu [...] r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położnego w Dzielnicy G. w rejonie ulic: [...],[...] i [...] w C. Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 12 lutego 2008 r. nr 24, poz. 565 i weszła w życie 14 marca 2008 r. W odwołaniu od tej decyzji A. R. podniósł, że z wyroku sądu administracyjnego wynika, że Prezydent Miasta nie miał podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zabudowy zagrodowej. Zarzucił też, że organ nie poinformował sądu o fakcie uchwalenia planu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko, że w sytuacji, gdy dla obszaru objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie uchwalony plan miejscowy, postępowanie mające na celu ustalenie takich warunków staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. W skardze do sądu A. R. opisał przebieg postępowania i zarzucił, że plan miejscowy dla terenu, na którym są położone jego działki został uchwalony wyłącznie po to, by uniemożliwić mu realizację inwestycji. Podniósł, że skoro organ administracji nie zaskarżył wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 marca 2008 r. to nie mógł odmówić ustalenia warunków. W konsekwencji winien wydać decyzję uwzględniając stan prawny istniejący w dacie złożenia wniosku. Umorzenie postępowania tworzy sytuację, jak gdyby wniosek nie został w ogóle złożony. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja umarzająca postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przesłanką umorzenia postępowania administracyjnego, zgodnie z art. 105 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania. Przesłanka bezprzedmiotowości postępowania spełniona jest w szczególności wówczas, gdy w sprawie nie jest dopuszczalne wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że dla obszaru objętego postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można wydać decyzji ustalającej warunki jego zabudowy i zagospodarowania. Decyzję taką wydaje się bowiem wyłącznie w sytuacji, gdy teren objęty wnioskiem inwestora pozbawiony jest planu i wówczas o dopuszczalności realizacji zabudowy określonego rodzaju rozstrzyga się w formie decyzji. Gdy teren objęty jest planem, o dopuszczalności realizacji inwestycji rozstrzyga się w oparciu o zapisy planu miejscowego na etapie udzielania pozwolenia na budowę (art. 4 ust. 1 powołanej ustawy). Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 717 ze zm.). Skoro działki przeznaczone pod inwestycję znajdują się na terenie, dla którego istnieje plan zagospodarowania przestrzennego, nie można ustalić dla tych działek warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej, wydanie takiej decyzji nie jest dopuszczalne, byłoby ono przejawem naruszenia prawa. Postępowania zainicjowane wnioskiem strony nie może zostać zakończone co do istoty poprzez wydanie wnioskowanego aktu, podlega ono wobec tego umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcia organów obu instancji należy wobec powyższego ocenić jako prawidłowe. Nie znajduje uzasadnienia w istniejącym stanie prawnym przekonanie skarżącego, że jego wniosek winien zostać rozpoznany z uwzględnieniem stanu istniejącego przed uchwaleniem planu. Nie jest także zasadne przekonanie, że wyrok sądu administracyjnego z dnia 26 marca 2008 r. zobowiązywał organy do wydania decyzji w przedmiocie warunków. Uchwalenie planu miejscowego jest zmianą stanu prawnego, która musi być uwzględniona przez organ w dacie orzekania. Należy zwrócić uwagę, że sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności decyzji na dzień jej wydania, bada zatem zgodność decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Decyzje kontrolowane w postępowaniu o sygn. II SA/Gl 719/07 wydane były w odmiennym stanie prawnym, gdy nie obowiązywała jeszcze uchwała Rady Miasta C. z dnia [...] r., będąca prawem miejscowym. Jej wejście w życie spowodowało, że postawienia tej uchwały musiały zostać uwzględniane zarówno przez organy administracji, jak i sąd administracyjny. Z akt sprawy nie wynika, aby przedmiotowa uchwała dotycząca planu zagospodarowania przestrzennego została przez stronę zaskarżona o sądu administracyjnego. Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.