II SA/Kr 799/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aldona Gąsecka –Duda (spr) Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski NSA Andrzej Niecikowski Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 kwietnia 2010r., [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej R. P. kwotę 217 zł ( dwieście siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Starosta K. decyzją z dnia 19 października 2009 r., znak [...] , na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. orzekł o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz R.P. za nieruchomość objętą księgą wieczystą [...] , oznaczoną jako działki nr [...] o pow. 0,0092 ha, nr [...] o pow. 0,0015 ha i nr [...] o pow. 0,0095 ha, położone w obr. K. , jedn. ewid. Z. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia podał, że pismem z dnia 1 grudnia 2008 r. R.P. wystąpiła z wnioskiem o wypłatę odszkodowania za wyżej opisane działki przejęte pod drogi publiczne w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na jej wniosek. W toku postępowania ustalono, że decyzją z dnia 23 października 2008 r. nr [...] Wójt Gminy Z. zatwierdził projekt podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,4863 ha, położonej w obr. K. , jedn. ewid. Z. , stanowiącej własność R.P. , na działki nr nr : [...] o pow. 0,0092 ha, [...] o pow. 0,0015 ha, [...] o pow. 0,0095 ha, [...] o pow. 0,1200 ha, [...] .o pow. 0,1205 ha, [...] o pow. 1,0677 ha, [...] o pow. 0,1200 ha i [...] o pow. 0,0379 ha, przy czym działki nr [...] , nr [...] i nr [...] obr. K. , jedn. ewid. Z. zostały wydzielone na cele komunikacji w związku z linami rozgraniczającymi drogi. W decyzji tej powołano art. 96 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz stwierdzono, że podziału można dokonać, bowiem jest on zgodny z postanowieniem Wójta Gminy Z. z dnia 23 września 2008 r. nr [...] , którym pozytywnie zaopiniowano proponowany podział działki nr [...] , obr. K. jedn. ewid. Z. Przy zatwierdzaniu i opiniowaniu projektu podziału organ zobowiązany był przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i z tego punktu widzenia oceniać, czy projekt podziału nieruchomości realizuje to przeznaczenia. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miła powstać na skutek podziału, a więc także działek nr [...] , nr [...] i nr [...] , obr. K. jedn. ewid. Z. W świetle powyższego podział nieruchomości, w wyniku którego doszło do wydzielina działek: nr [...] , nr [...] i nr [...] , obr. K. jedn. ewid. Z. , był możliwy z racji jego zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. Starosta K. wskazał dalej, że decyzja Wójta Gminy Z. z dnia 23 października 2008 r. nr [...] stała się ostateczna z dniem 19 listopada 2008 r . oraz powołał treść art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśnił, że z cytowanych regulacji wynika, iż przesłankami warunkującymi ustalenie w trybie administracyjnym żądanego w sprawie niniejszej odszkodowania jest uznanie, że działki gruntu powstałe w wyniku dokonanego na wniosek właściciela podziału nieruchomości przejęte zostały pod drogi publiczne i w konsekwencji nastąpiło nabycie z mocy prawa przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego ich własności, jak również brak uzgodnienia odszkodowania w drodze porozumienia pomiędzy zainteresowanymi. Z przepisów tych wynika ponadto, że przedmiotowe działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność danej jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału stała się ostateczna. W przedmiotowej sprawie powyższe oznacza, że aby doszło do ustalenia na rzecz R.P. odszkodowania, w trybie art. 98 ust. 3 wymienionej wyżej ustawy działki nr [...] , nr [...] i nr [...] , obr. K. , jedn. ewid. Z. muszą zostać wydzielone pod drogi publiczne i wyniku tego podziału przejść na własność Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie w wyniku podziału nieruchomości dokonanego ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia 23 października 2008 r. nr [...] nie nastąpiło z mocy prawa przejście własności tych działek na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, to brak jest podstaw do ustalenia i wypłaty odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w trybie art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Od decyzji organu pierwszej instancji R.P. wniosła w terminie odwołanie, w którym zarzucając naruszenie art. 98 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także art. 107, § 3, art. 6, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 12 k.p.a. domagała się jej uchylenia oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ustalenie wysokości odszkodowania należnego z tytułu przejścia na rzecz Gminy Z. przedmiotowych działek wskutek ich wydzielenia pod drogi publiczne w trybie określonym w przepisie art. 98. ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ze wskazaniem, iż w sprawcie doszło do przejścia przedmiotowych działek z mocy prawa na własność Gminy Z. , a tym samym skarżącej należy się odszkodowanie po myśli przepisu art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu odwołania podnosiła, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wprost na podstawowe pytanie dlaczego Starosta orzekł o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania. Z treści przedostatniego akapitu uzasadnienia można wnosić, że odszkodowanie nie zostało ustalone i wypłacone, ponieważ zdaniem organu nie nastąpiło przejście własności działek nr [...] , nr [...] i nr [...] na rzecz Gminy Z. , jednakże nie wskazano w nim podstaw, na których Starosta oparł to twierdzenie. Zaskarżona decyzja jest zatem niezgodna z jedną z podstawowych zasad prawa administracyjnego albowiem nie wyjaśnia stronie, dlaczego w sposób negatywny rozstrzygnięta została kwestia mająca bezpośredni wpływ na jej stosunki majątkowe. Odnośnie sposobu rozumienia przez organ pierwszej instancji mechanizmu przejścia własności działek na odpowiedni podmiot publiczny w trybie art. 98. ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami znajdujemy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konkluzję , że o ile samo przejście własności działek w wyniku ich przejęcia pod drogi publiczne następuje z mocy prawa, to sam fakt, że do przejęcia działek pod drogi publiczne doszło jest rezultatem bliżej niesprecyzowanego "uznania". Czyje to miałoby być uznanie i na jakiej podstawie wywodzone, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podano. Wbrew stanowisku Starosty, fakt przejścia nieruchomości, w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego jest rezultatem obiektywnie istniejących okoliczności i nie zależy od woli ("uznania") kogokolwiek, zwłaszcza zaś organu kierującego jednostką, która nabędzie nieruchomość. W sprawie niniejszej okoliczności jednoznacznie wskazują na to, że zostały spełnione ustawowe przesłanki przejścia działek nr [...] , nr [...] i nr [...] na rzecz Gminy Z. , w wyniku czego skarżąca utraciła prawo własności tychże działek, zaś dokumenty, że spełnione zostały ustawowe przesłanki ustalenia i wypłaty odszkodowania na jej rzecz w drodze decyzji administracyjnej na podstawie przepisu art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podział nieruchomości niewątpliwie został dokonany na wniosek jej właściciela. Działki nr [...] , nr [...] i nr [...] niewątpliwie zostały wydzielone pod drogi publiczne, a to z uwagi na zapisy planu miejscowego. Wbrew stanowisku Wójta Gminy Z. , o wydzieleniu działek pod drogi publiczne nie przesądza fakt, czy dany teren został uchwałą rady gminy zaliczony do kategorii dróg publicznych, ani też fakt, czy w pobliżu przebiega droga publiczna, ale przesądza o tym właśnie przeznaczenie danego terenu w planie zagospodarowania. Rzutuje ono na obowiązkowy w tym zakresie sposób przeprowadzenia podziału nieruchomości, w wyniku którego powstają niejednokrotnie działki o powierzchni dyskwalifikującej je z punktu widzenia interesu ekonomicznego byłego właściciela. Co więcej, art. 98 ust. 1 in fine mówi, że - "Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych", co wprost wskazuje na to, że z zasady przepis ten odnosi się do dróg mających dopiero powstać, nieistniejących , a zatem wskazanych "tylko" w planie zagospodarowania przestrzennego. Taki właśnie wprost z ustawy wzięty, przypadek zachodzi w niniejszej sprawie. Przedmiotowe działki musiały zostać wydzielone w ten, a nie inny sposób, jako osobne działki ewidencyjne, właśnie dlatego, że odpowiadająca im południowa część dzielonej działki nr [...] o pow. około 0,02 ha została ujęta w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XXVIII/161/04 z dnia 15 kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. małopolskiego z dnia 22 czerwca 2004 r. nr 152, poz. 1834 ) w terenach komunikacji (pozostałe drogi i ulice bez oznaczenia literowego), z przeznaczeniem następującym : "Tereny dróg i ulic ("KA", "KGP", "KZ", "KZ/KL" i "KL" oraz bez oznaczenia literowego) przeznacza się na drogi i ulice publiczne wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej nie związanymi z funkcją komunikacyjną oraz zielenią." Niewątpliwie więc teren ten został przeznaczony w planie pod drogi publiczne i z tego tytułu konieczne było utworzenie kilku niewielkich działek, bez jakiegokolwiek znaczenia ekonomicznego dla skarżącej. Skarżąca wskazywała w dalszych wywodach szczegółowo na spełnienie przesłanki przewidzianej w zdaniu trzecim art. 98. ust. 3. ustawy o gospodarce nieruchomościami podkreślając, że wymagany zwyczajowo protokół rokowań potwierdzający, że do uzgodnień pomiędzy byłym właścicielem a właściwym organem nie doszło nie stanowi ustawowej przesłanki dla ustalenia wysokości odszkodowania. Przyjęcie, iż brak takiego protokołu stanowi przeszkodę w ustaleniu odszkodowania byłoby równoznaczne z sanowaniem sytuacji, w której organ, poprzez odmowę przystąpienia do rokowań mógłby każdorazowo uniknąć wypłaty odszkodowania osobie uprawnionej. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia 29 kwietnia 2010 r., znak [...] , na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji . Orzekając w ten sposób nawiązał do zaskarżonego rozstrzygnięcia i zarzutów odwołania. Uwzględniając przedmiot postępowania oraz materiał zawarty w aktach sprawy ustalił, że decyzją z dnia 23 października 2008r. nr [...] Wójt Gminy Z. zatwierdził na wniosek R.P. projekt podziału będącej jej własnością nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 1,4863 ha, położonej w obrębie K. , jedn. ewid. Z. na działki nr nr : [...] o pow. 0,0092 ha, [...] o pow. 0,0015 ha, [...] o pow. 0,0095 ha, [...] o pow. 0,1200 ha, [...] o pow. 0,1205 ha, [...] o pow. 1,0677 ha, [...] pow. 0,1200 ha i [...] o pow. 0,0379 ha, przy czym działki nr [...] , nr [...] , nr [...] , obr. K. jedn. ewid. Z. , zostały wydzielone na cele komunikacji w związku z liniami rozgraniczającymi drogi (działka nr ...). Podstawą prawną wydanej decyzji był art. 96 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W jej uzasadnieniu stwierdzono, że dokonany podział nieruchomości jest zgodny z postanowieniem Wójta Gminy Z. z dnia 23 września 2008 r. nr [...] , którym pozytywnie zaopiniowano proponowany podział działki nr [...] , obr. K. jedn. ewid. Z. wobec jego zgodności z zapisami miejscowego planu zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XXVIII/161/04 z dnia 15 kwietnia 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. W postanowieniu wskazano , że - "działka nr [...] w K. ujęta jest w części południowej (pow. ok. 0,02 ha) w terenach komunikacji (pozostałe drogi i ulice bez oznaczenia literowego). Następnie w części przylegającej do terenów komunikacji ujęta jest w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol planu ,,M2"), a w pozostałej części ujęta jest w terenach upraw rolnych (symbol planu ,,RP). Przedłożony projekt podziału nieruchomości zgodnie z art. 93 ust. 3 w/w ustawy o gospodarce nieruchomościami zapewnia dostęp nowopowstałej działki nr [...] do drogi gminnej publicznej nr [...] (dz. nr...) poprzez drogę gminną wewnętrzną dz. nr [...] oraz nowoprojektowaną działkę nr [...] : działki nr [...] do drogi gminnej publicznej nr [...] (dz. nr ...) poprzez drogę gminną wewnętrzną dz. nr [...] oraz nowoprojektowaną działkę nr [...] : działek nr [...] i nr [...] do drogi gminnej publicznej nr [...] (dz. nr ....) poprzez drogę gminną wewnętrzną dz. nr [...] oraz nowoprojektowane działki nr [...] i nr [...] . " W tym kontekście Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami za działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne : gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela i które przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Odszkodowanie, o którym mowa w powyższym przepisie przysługuje z tytułu utraty własności gruntu na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, w przypadku gdy podział nieruchomości dokonywany jest zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami a powstałe działki gruntu wydzielone zostały pod drogi publiczne. W pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czy w związku z wydaną na wniosek R.P. przez Wójta Gminy Z. decyzją z dnia 23 października 2008r. nr [...] działki nr [...] , nr [...] i nr [...] , powstałe z podziału działki nr [...] przeszły z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa lub odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna a orzeczenie o podziale prawomocne. Ciążący na właściwym podmiocie obowiązek odszkodowawczy związany jest bowiem z odjęciem poprzedniemu właścicielowi prawa własności. W rozpatrywanej sprawie działki nr [...] , nr [...] i nr [...] w myśl decyzji z dnia 23 października 2008 r. nr [...] wydzielone zostały zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na cele komunikacji w związku z liniami rozgraniczającymi drogi - tj. działki nr [...] stanowiącej drogę wewnętrzną gminną. Treść tej decyzji nie wskazuje zatem, że przedmiotowe działki wydzielone zostają pod drogę publiczną ani w podstawie prawnej, ani w uzasadnieniu. Na tle brzmienia art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie powinno ulegać wątpliwości, że ustanowiony tym przepisem skutek prawny następuje w odniesieniu jedynie do dróg publicznych oznaczonych jako takie odpowiednio wydzielonych w planie miejscowym. Z faktu pełnienia przez decyzję o zatwierdzeniu ewidencyjnego podziału nieruchomości podstawy do dokonania stosownych wpisów w księdze wieczystej wynika, że decyzja ta powinna zawierać elementy, które podlegają takiemu ujawnieniu w księdze wieczystej. Jakkolwiek więc skutki prawnorzeczowe, wynikające z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie są przedmiotem rozstrzygnięcia omawianej decyzji, skoro skutki te powstają z mocy samego prawa, to jednak w decyzji tej powinny znaleźć się informacje określające działkę gruntu i cel jej wydzielenia pod drogę publiczną lub pod poszerzenie istniejącej drogi publicznej, ze wskazaniem dokumentu planistycznego, z którego wynika takie przeznaczenie tej działki gruntu. Ponadto, organ orzekający zobowiązany jest także zawrzeć w decyzji podziałowej informację o skutkach prawnorzeczowych wynikających z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ze wskazaniem podmiotu publicznoprawnego, który jest beneficjentem tych skutków prawnych. Skoro bowiem sąd wieczystoksięgowy nie prowadzi jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, lecz bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej, to przedmiot wpisu nie może być domniemany, jak również nie może polegać na konieczności jego ustalenia w drodze subsumcji stanu faktycznego z art. 98 ust. 1 powyższej ustawy, lecz powinien wynikać z treści decyzji o zatwierdzeniu ewidencyjnego podziału nieruchomości, z której dane wpisuje się do urzędowego formularza wniosku o dokonanie stosownych wpisów. Decyzja Wójta Gminy Z. z dnia 23 października 2008r. nr [...] nie zawiera w swojej treści żadnej informacji, że działki nr [...] , nr [...] i nr [...] wydzielone zostały pod drogę publiczną i tym samym zachodzą skutki prawnorzeczowe wynikające z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis nie został w niej także powołany jako podstawa prawna. Nie jest zatem możliwe uznanie, że prawo własności przedmiotowych gruntów na podstawie decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 23 października 2008r. nr [...] przeszło na rzecz Skarbu Państwa lub odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego. Skoro zatem utrata prawa własności jest podstawowym warunkiem nabycia prawa do odszkodowania, to niespełnienie tej przesłanki przez wyklucza możliwość przyznania go R.P. w omawianym trybie. Decyzja Wójta Gminy Z. stała się ostateczna z dniem 19 listopada 2008 r., jako wyposażona w atrybut ostateczności wiąże erga omnes dopóty, dopóki nie zostanie wzruszona w stosownych trybach przewidzianych w K.p.a. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r., znak [...] R.P. domagała się jej uchylenia i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzucała naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 98 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami - poprzez przyjęcie, że w sprawie nie doszło do przejścia nieruchomości na rzecz gminy oraz przez błędne przyjęcie zasadności odmowy wypłaty odszkodowania za tę nieruchomość; art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez sanowanie sytuacji, w której faktycznie doszło do wywłaszczenia nieruchomości pod drogę publiczną kosztem osoby fizycznej, zaś osoba, kosztem której do wywłaszczenia takiego doszło nie otrzymała z tego tytułu żadnego odszkodowania; przepisów miejscowego planu zagospodarowania, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XXVIII/161/04 z dnia 15 kwietnia 2004 r. - zwłaszcza § 26 , z których wynika, że działki nr [...] , nr [...] i nr [...] zostały przeznaczone pod drogę publiczną - poprzez pominięcie tychże przepisów przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. R.P. zarzucała także naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie : art. 107 § 3, art. 8 i art. 11 k.p.a. - poprzez ogólnikowe i fragmentaryczne uzasadnienie rozstrzygnięcia decyzji oraz uzasadnienie decyzji w sposób częściowo odmienny od stanowiska organu poprzedniej instancji bez rozważenia i wyjaśnienia stronie zaistniałych rozbieżności; art. 7 k.p.a. - poprzez pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego przedmiotowe działki, z którego wynika wprost, że przedmiotowe działki zostały wydzielone pod drogę publiczną oraz podjęcie rozstrzygnięcia w sposób nieuzasadniony, faworyzującego interes społeczny kosztem słusznego interesu skarżącej. Uzasadniając powyższe skarżąca podkreślał, że zapisy planu dla działek nr [...] , nr [...] i nr [...] są identyczne. Działki te ujęte są w terenach komunikacji - droga bez oznaczenia literowego, z następującym zapisem ustaleń planu : tereny dróg i ulic (m. in. bez oznaczenia literowego) przeznacza się na drogi i ulice publiczne wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej nie związanymi z funkcją komunikacyjną oraz zielenią (§ 26 ust. 1 planu); drogi (ulice) bez oznaczenia literowego to istniejące i projektowane gminne drogi (ulice) dojazdowe (§ 26 ust. 2 pkt 5) planu). Z cytowanych zapisów planu miejscowego wynika zatem, że przedmiotowe działki leżą i leżały w dniu zatwierdzenia podziału oraz jego uostatecznienia się w terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod gminną drogę publiczną, co w świetle regulacji art. 98. ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie powinno pozostawiać wątpliwości odnośnie do faktu, że działki te, wydzielone w wyniku podziału dokonanego na wniosek ich właściciela, przeszły z mocy prawa na własność Gminy Z. z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] koncentruje się na zagadnieniach podstawy prawnej decyzji zatwierdzającej podział oraz na treści tejże decyzji i jej uzasadnienia. Nie analizuje prawie wcale kwestii zaistnienia przesłanek wypłaty szkodowania wynikających wprost z art. 98. ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a jeżeli już to robi, to z elementów stanu faktycznego i prawnego wyciąga wnioski pozostające w sprzeczności z poczynionymi ustaleniami. Za przykład może posłużyć następująca konkluzja. I tak, z jednej strony Wojewoda [...] pisze, że ustanowiony przepisem art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami skutek prawny następuje jedynie w odniesieniu do dróg publicznych oznaczonych jako takie i odpowiednio wydzielonych w planie miejscowym oraz słusznie zauważa, że działki [...] , [...] i [...] zostały zgodnie z planem miejscowym wydzielone na cele komunikacji w związku z liniami rozgraniczającymi drogi. Jednocześnie jednak z powyższych stwierdzeń, wskazujących na to, że w sprawie niniejszej zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 98. ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyciąga wniosek przeciwny pisząc, że treść decyzji podziałowej zarówno w podstawie prawnej, jak i w uzasadnieniu nie wskazuje, iż przedmiotowe działki wydzielone zostają pod drogę publiczną. Uzasadnieniem takiej konkluzji może być tylko fakt, że organ odwoławczy nie przeanalizował postanowień planu, z których wynika przeznaczenie przedmiotowych działek pod drogę publiczną i nie zestawił ich z treścią decyzji podziałowej. Następnie, organ odwoławczy stosunkowo rozlegle analizuje problemy formalne, na jakie jego zdaniem przy obecnym brzmieniu decyzji Wójta Gminy Z. zatwierdzającej podział natrafiłby ewentualny wniosek o wpis w księdze wieczystej zmiany stanu prawnego przedmiotowych nieruchomości, polegającego na przejściu prawa własności na rzecz Gminy Z. , przy czym pomija zupełnie kwestię, czy do takiego przejścia własności istotnie doszło, czy też nie. Takie podejście jest błędne, ponieważ podstawowym kryterium oceny czy powstało roszczenie o odszkodowanie po myśli art. 98 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest to, czy do przejścia własności z mocy prawa doszło, czy nie, nie zaś to, czy sąd wieczystoksięgowy na podstawie decyzji podziałowej wpisze własność na rzecz gminy, czy też nie, oraz czy przy ubieganiu się o wpis wystąpią jakieś spodziewane przez organ problemy formalne. Przejście własności z mocy art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami następuje z mocy prawa w ściśle określonej chwili, zaś wpis w księdze wieczystej następuje później i jako taki ma charakter jedynie deklaratoryjny. Co więcej, nie ma przeszkód by w wypadku braku wyraźnego stwierdzenia w decyzji podziałowej o wydzieleniu działek pod drogę publiczną, załączyć do wniosku wieczystoksięgowego wypisy i wyrys z planu miejscowego, jednoznacznie wskazujące na to, jakie jest przeznaczenie nowowydzielonych działek w tymże planie. Skarżąca zwracała dalej uwagę, że w rozważaniach Wojewody [...] można doszukać się wyrażonej w sposób pośredni, kontrowersyjnej tezy, jakoby to organ zatwierdzający projekt podziału - w tym wypadku Wójt Gminy Z. - miał możliwość kształtowania własnej sytuacji prawnej poprzez np. niepowołanie w nagłówku decyzji podziałowej przepisu art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jako podstawy prawnej podziału, albo poprzez pominięcie w wyrzeczeniu , czy też uzasadnieniu decyzji informacji o wydzieleniu danych działek pod drogę publiczną. Stanowisko to można by streścić w stwierdzeniu, że jeżeli organ zatwierdzający podział nieruchomości wpisze do podstawy prawnej swojej decyzji art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zaś w treści decyzji podziałowej określi, że wydzielenie danych działek następuje pod drogę publiczną, to wówczas następuje skutek z mocy prawa określony w art. 98 ust. 1, natomiast jeżeli jednak któryś z tych elementów decyzji zostanie pominięty, to w tym samym stanie faktycznym i prawnym skutek z mocy prawa nie nastąpi. Takie podejście prowadziłoby w rzeczywistości do aprobaty sytuacji, w której organ zatwierdzający podział - w tym wypadku Wójt Gminy Z. - miałby możliwość orzekania we własnej sprawie, a w szczególności we własnym interesie gospodarczym, bowiem poprzez wydanie decyzji obarczonej określonymi brakami organ ten miałby możliwość uniknięcia skutku prawnorzeczowego mającego nastąpić z mocy prawa, a także wynikającego z niego skutku finansowego w postaci powstania roszczeń osób trzecich o wypłatę odszkodowania. Tymczasem - jak to już wielokrotnie podkreślano w niniejszej sprawie, tj. w korespondencji z Gminą, we wniosku do Starosty K. i w odwołaniu do Wojewody [...] - kwestia przejścia własności działki na rzecz gminy w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podlega li tylko kryteriom obiektywnym . Jeżeli dany teren jest przeznaczony w planie miejscowym pod drogę publiczną (w tym wypadku tak jest - pod gminną drogę dojazdową), zaś podział następuje na wniosek właściciela (w tym wypadku tak jest), to przejście własności następuje z mocy prawa z dniem uostatecznienia się decyzji zatwierdzającej podział. Ustawowe wymagania formalne w stosunku do samej decyzji podziałowej są więc tylko takie, by zatwierdzała ona podział nieruchomości zgodnie z przedłożonym projektem podziału. Przepisy prawa nigdzie nie wskazują na to, aby dla wystąpienia skutku określonego w art. 98. ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (mającego nastąpić z mocy prawa) decyzja zatwierdzająca podział musiała wyraźnie wskazywać w podstawie prawnej art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani też na to, że konieczne jest potwierdzenie w decyzji zatwierdzającej podział wystąpienia przesłanek określonych w tym przepisie. Oczywistym jest, że w sytuacji odwrotnej, to jest gdyby wbrew stanowi prawno-faktycznemu decyzja podziałowa zawierała elementy wskazujące na wydzielenie określonych działek pod drogę publiczną, do przejścia własności by nie doszło, nawet jeżeliby decyzja taka uzyskała walor ostateczności, ponieważ to nie decyzja podziałowa, ale przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowią podstawę prawna zajścia z mocy prawa skutku prawnorzeczowego określonego w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z brzmienia art. 98. ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynikają następujące przesłanki przejścia własności przedmiotowych działek na rzecz Gminy Z. były następujące: 1) podział nieruchomości nastąpił na wniosek właściciela - ta przesłanka niewątpliwie jest spełniona, co wynika z akt sprawy; 2) działki gruntu zostały wydzielone pod drogi publiczne - ta przesłanka również została spełniona. Działki nr [...] , nr [...] i nr [...] zostały wydzielone pod drogi publiczne z uwagi na zapisy planu miejscowego. Należy bowiem w tym wąskim zakresie podzielić stanowisko Wojewody [...] że o wydzieleniu działek pod drogi publiczne nie przesądza fakt, czy dany teren został uchwałą rady gminy zaliczony do kategorii dróg publicznych, ani też fakt, czy w pobliżu przebiega droga publiczna, ale przesądza o tym właśnie przeznaczenie danego terenu w planie zagospodarowania przestrzennego, które rzutuje na obowiązkowy sposób przeprowadzenia podziału nieruchomości, w wyniku którego ) niejednokrotnie powstają działki o kształcie lub powierzchni dyskwalifikujących je z punktu widzenia interesu ekonomicznego ich dotychczasowego właściciela. Nie ma też wątpliwości co do tego, że przepis art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami z zasady odnosi do dróg mających dopiero powstać -jako że na końcu tego przepisu czytamy, że stosuje go "odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych", z czego płynie wniosek, że z zasady przepis ten dotyczy dróg jeszcze istniejących. W dalszych wywodach skarżąca powoływała analogiczne jak w odwołaniu argumenty dotyczące prawnych i ekonomicznych skutków przeznaczenia na cele komunikacyjne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, południowej części dzielonej działki nr [...] , jak również powoływała okoliczności dowodzące wyczerpania trybu mającego na celu uzgodnienie z Wójtem Gminy Z. wysokości odszkodowania. Na zakończenie podkreślała, że w przedmiotowej sprawie postawa organów administracji daleka jest od dyrektyw zawartych w art. 8 k.p.a. Zwraca przy tym uwagę, że organy te, konsekwentnie odmawiając skarżącej prawa do odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości, za każdym kolejnym razem prezentują inną argumentację na poparcie swojego stanowiska. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 §1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania skargę należy uwzględnić wobec skuteczności podnoszonych w niej zarzutów. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek R.P. z dnia 1 grudnia 2008 r., w którym domagała się ona wypłaty odszkodowania za działki nr [...] o pow. 0,0092 ha, nr [...] o pow. 0,0015 ha i nr [...] o pow. 0,0095 ha, położone w obr. K. , jedn. ewid. Z. , objęte księgą wieczystą [...] , przeznaczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod grogi publiczne, których własność przeszła na rzecz Gminy Z. z dniem 19 listopada 2008r., w związku z decyzją Wójta Gminy Z. z dnia 23 października 2008 r. nr [...] , zatwierdzającą podział działki nr [...] . Jako podstawę prawną zgłoszonego żądania skarżąca wskazała art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm. – dalej w skrócie ugn ), z uwzględnieniem którego wydano obie kontrolowane decyzje. Tak określona podstawa prawna co do zasady nie budzi zastrzeżeń. Powołany wyżej przepis stanowi element regulacji zawartej w art. 98 ugn, który stanowi : 1. Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. 2. Właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą wpisu tych praw do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział. 3. Za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje fakt wydania przez Wójta Gminy Z. ostatecznej z dniem 19 listopada 2008r. decyzji z 23 października 2008 r. nr [...] oraz postanowienia tego organu z dnia 23 września 2008 r. nr [...] , jak również treść tych aktów administracyjnych, którą ustalono właściwie w zaskarżonej decyzji. Brak także rozbieżności stanowisk stron w kwestii wykładni art. 98 ust. 1 i 3 ugn . Dotyczy to w szczególności określonych prawidłowo w obu kontrolowanych aktach przesłanek powstania roszczenia odszkodowawczego przewidzianego w art. 98 ust. 3 ugn. W tym zakresie trafnie zauważa organ drugiej instancji, że odszkodowanie, o którym mowa w powyższym przepisie przysługuje z tytułu utraty własności gruntu na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, w przypadku gdy podział nieruchomości dokonywany jest zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami a powstałe działki gruntu wydzielone zostały pod drogi publiczne, stąd w sprawie niniejszej istotnym było ustalenie, czy w związku z wydaną na wniosek R.P. przez Wójta Gminy Z. ostateczną decyzją z dnia 23 października 2008r. nr [...] działki nr [...] , nr [...] i nr [...] , powstałe z podziału działki nr [...] przeszły z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W tym właśnie zakresie Wojewoda [...] poczynił jednakże błędne ustalenia. Uznał bowiem bezzasadnie, że powyższa decyzja nie wywołała skutku w postaci przejścia na własność Gminy Z. działek nr [...] , nr [...] i nr [...] , z dniem 19 listopada 2008 r. Powyższe ma zaś związek z nieprawidłową oceną tego aktu administracyjnego, niewłaściwym zastosowaniem art. 98 ust. 3 ugn, pominięciem przy orzekaniu przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innymi uchybieniami w procesie decyzyjnym, które miały wpływ na wadliwość wydanego rozstrzygnięcia. Na te uchybienia zwracając trafnie uwagę zarzuty skargi. Zasadny jest też zarzut naruszenia przez organ drugiej instancji art. 7 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., a także dodatkowo art. 77 §1 k.p.a. i 80 k.p.a., co wynika z faktu nieuwzględnienie oraz pominięcia w ocenie niektórych zgromadzonych w sprawie dowodów. Wbrew bowiem temu co ustalił organ drugiej instancji okoliczności niniejszej sprawy jednoznacznie wskazują na spełnienie ustawowych przesłanek przejścia działek nr [...] , nr [...] i nr [...] na rzecz Gminy Z. w związku z wydaniem decyzji Wójta Gminy Z. decyzji z dnia 23 października 2008r. nr [...] , z dniem w którym stała się ona ostateczna, w wyniku czego skarżąca utraciła prawo własności tychże działek. Z rozstrzygnięcia zawartego w przedmiotowej decyzji wynika jednoznacznie, że jest to decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] , podział został dokonany na wniosek R.P. jako jej właścicielki, zaś w jego wyniku powstały między innymi działki nr [...] , nr [...] i nr [...] . W osnowie decyzji wskazano nadto jako podstawę materialno prawną wydanego rozstrzygnięcia art. 96 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm. ). To właśnie wiążące rozstrzygnięcie zawarte w analizowanej decyzji, które stała się ostateczna z dniem 19 listopada 2008 r. w powiązaniu z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala na ustalenie, że wystąpił z mocy prawa skutek decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości wobec przeznaczenie tych działek pod drogi publiczne . Materiał zgromadzony w aktach organu pierwszej instancji dowodzi, że działka nr [...] powstała z połączenia działek nr [...] , nr [...] i nr [...] , o czym orzeczono ostateczną decyzją Starosty K. z 22 lipca 2008 r., znak [...] o wprowadzeniu zmiany w operacie ewidencji gruntów (k. 41). W aktach tych znajdują się wypisy z ustaleń miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego dla dawnych działek nr [...] , [...] i [...] (k. 17 – 34). Wynika z nich, że powyższe działki przylegały do drogi i były ujęte w częściach południowych, w terenach komunikacji (drogi i ulice bez oznaczenia literowego). Zgodnie z § 26 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z. , zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Zabierzów Nr XXVIII/161/04 z dnia 15 kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. małopolskiego z dnia 22 czerwca 2004 r. nr 152, poz. 1834 ) , tereny dróg i ulic – w tym bez oznaczenia literowego – przeznacza się na drogi i ulice publiczne wraz z urządzeniami infrastruktury technicznej nie związanymi z funkcją komunikacyjną oraz zielenią. W myśl § 26 ust. 2 pkt 5 planu, pozostałe drogi (ulice) bez oznaczenia literowego to istniejące i projektowane gminne drogi (ulice) dojazdowe. Z powyższego wynika, że część podlegającej podziałowi działki nr [...] w K. była zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczona na drogę (ulicę) gminną, jako drogę publiczną . Decyzja Wójta Gminy Z. z dnia 23 października 2008r. nr [...] oraz wymienione w niej postanowienia tego organu z dnia 23 września 2008 r. nr [...] , wskazują, że działki nr [...] , nr [...] i nr [...] położone są w całości w tym właśnie terenie. Z ogólnych przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika (§ 2 ust. 2 lit. c), że wyrażenia drogi i ulice należy rozumieć zgodnie z przepisami ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 roku, Nr 71, poz. 838 ze zm.). Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: drogi krajowe; drogi wojewódzkie; drogi powiatowe oraz drogi gminne. Wystąpienie skutku przejścia własności, o którym mowa w art. 98 ust. 1 nie jest jednak związane z faktycznym istnieniem drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, co wynika choćby z prawidłowo analizowanej przez skarżącą treści tego przepisu. Zarówno w orzecznictwie, jak i w nauce prawa administracyjnego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 29 marca 1995 r. (III ARN 7/95, OSNAPiUS 1995, nr 17, poz. 213, a także A. Łukaszewska [w:] J. Szachułowicz, M. Krassowska, A. Łukaszewska Gospodarka nieruchomościami. Komentarz. Warszawa 2003, teza 2. do art. 98) wskazuje się też słusznie, że z wydzieleniem gruntu pod drogę przy podziale nieruchomości mamy do czynienia w wypadku, kiedy w planie miejscowym terenu objętego podziałem zostały przewidziane linie rozgraniczające ulice, place oraz drogi publiczne. Wydzielenie drogi z nieruchomości objętej podziałem przesądza losy prawne gruntu zajętego pod drogę. Jeżeli przedmiotem podziału jest nieruchomość, o której podział wystąpił jej właściciel, to z dniem, w którym decyzja administracyjna o zatwierdzeniu projektu podziału stała się ostateczna lub orzeczenie sądu o podziale stało się prawomocne, własność gruntu zajętego pod drogę przechodzi z mocy prawa odpowiednio: na gminę, powiat, województwo albo na Skarb Państwa (A. Łukaszewska, tamże, teza 3). W świetle powyższego należy zatem przyjąć, że podział działki nr [...] w K. , dokonywany na wniosek dotychczasowego jej właściciela oraz w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doprowadził do wydzielenia działek nr [...] , nr [...] i nr [...] pod drogę publiczną, ze skutkiem określonym w art. 98 ust. 1 ugn. O skutkach prawnych decyzji Wójta Gminy Z. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nie może przesądzać okoliczność, iż w jej podstawie prawnej nie został wskazany art. 98 ust. 1 ugn. Powołany przepis nie stanowi bowiem materialnoprawnej podstawy zatwierdzenia podziału nieruchomości. Postulowana w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w ślad za niektórymi poglądami doktryny i orzecznictwa treść decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości nie wynika z wymogów przewidzianych w art. 107 § i i 3 k.p.a lub innych przepisach prawa. Nadto, gdyby nawet uznać, że tak treść jest wymagana, powyższe braki można by uznać jedynie za uchybienia, które nie powodują wyłączenia skutku decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. W tym zakresie należy wskazać na trafne poglądy orzecznictwa i doktrynie prawa administracyjnego , w myśl których niezamieszczenie w decyzji podstawy prawnej jej wydania lub zamieszczenie wadliwej podstawy nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanej w ten sposób decyzji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. akt I SA/Kr 970/96, Lex Omega nr 29336, z dnia 15 lipca 2003 r., sygn. akt I SA 371/03, Lex Omega nr 149553; zob. także C. Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005, tezy do art. 107). Jak słusznie podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lutego 1983 r., sygn. akt I SA 1294/82 (ONSA 1983, nr 1, poz. 5) , oraz w wyroku z dnia 8 lutego 1983 r., sygn. akt I SA 1294/82 (ONSA 1983/1/5) także fakt powołania się przez organy administracji w decyzji na przepisy niewłaściwe w sprawie, jakkolwiek wskazuje na wadliwość działania tych organów, nie stanowi jednak przesłanki do uznania przez sąd, że nastąpiło naruszenie prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia, jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że organy administracji mogły wydać zaskarżone decyzje, mając do tego podstawę w innym przepisie tej samej ustawy (C. Martysz, tamże, tezy do art. 156). Brak podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) musi być rzeczywisty, aby uzasadniał stwierdzenie nieważności decyzji, a nie tylko polegający na braku przytoczenia w decyzji przepisu prawa jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2001 r., sygn. I SA 556/00, Lex Omega nr 55754). Analogiczne uwagi można odnieść do braków w pouczeniu. Ustalenia dotyczące wystąpienia skutku, o którym mowa w art. 98 ust. 1 ugn mogą być czynione nie tylko w postępowaniu wieczystoksięgowym, ale także w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 98 ust. 3 ugn. Prowadząc w zaskarżonej decyzji rozważania dotyczące postępowania wieczystoksięgowego organ drugiej instancji zdaje się nie dostrzegać, że dokonywanie wpisów w księdze wieczystej ma charakter orzekania, polega ono na stosowaniu przepisów prawa materialnego , przy badaniu podstawy wpisu jaką jest decyzja administracyjna sąd związany tylko zawartym w niej rozstrzygnięciem, zaś w ramach prowadzonego postępowania ma możliwość korzystania także z innych dowodów z dokumentów. Nie należy zresztą do organów administracji publicznej w niniejszej sprawy rozważanie czy , oraz jakie przeszkody do wpisu zmian prawa własności dostrzegłby sąd wieczystoksięgowy w związku z treścią ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 23 października 2008r. nr [...] . Nie istniały przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie niniejszej na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przy podjęciu czynności w trybie art. 100 § 1 k.p.a. albowiem uprzedni wpis w księdze wieczystej zmian w prawie własności związany z faktem wydania ostatecznej decyzji Wójta Gminy Z. z dnia 23 października 2008r. nr [...] służyłby w postępowaniu administracyjnym li tylko celom dowodowym, co nie stanowi zagadnienia wstępnego. Uchybienia przepisom prawa materialnego popełnione przez organ pierwszej instancji przy wydaniu decyzji z dnia 19 października 2009 r., znak [...] są analogiczne do zaistniałych przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Naruszenie przepisów postępowania nastąpiło zaś w stopniu dalej idącym albowiem w niej zawarte błędne stwierdzenie, że sprawie w wyniku podziału nieruchomości dokonanego ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia 23 października 2008 r. nr [...] nie nastąpiło z mocy prawa przejście własności tych działek nr [...] , nr [...] i nr [...] na rzecz Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego nie zostało poparte żadną argumentacją. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. Rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawę będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia z pominięciem jednakże przyjmowanych uprzednio przeszkód do ustalenia odszkodowania. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 200 p.p.s.a.i art. 205 § 1 p.p.s.a.