I GZ 97/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia [...] r., sygn. akt [...] w zakresie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skarg S. L. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., sygn. akt [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. odrzucił wniosek S. L. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skarg S. L. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] w przedmiocie podatku akcyzowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podniósł, że wyrokiem z dnia 21 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjnej w K. oddalił skargi S. L. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] maja 2010 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. Na rozprawie nie stawiła się strona skarżąca jak również jej pełnomocnik – doradca podatkowy J. K. Zawiadomienie o terminie rozprawy dla pełnomocnika zostało skierowane na adres wskazany przez pełnomocnika – [...], ul. [...] i odebrane w dniu 20 sierpnia 2010 r. przez dorosłego domownika K. S., teścia, który podjął się oddania pisma adresatowi czyli pełnomocnikowi, co doręczyciel odnotował na zawiadomieniu. W dniu 22 października 2010 r. wyrok z dnia 21 września 2010 r. stał się prawomocny. W dniu 15 listopada 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. (data nadania 12 listopad 2010 r.) wniosek pełnomocnika skarżącego o ponowne wyznaczenie rozprawy i o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w trybie art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Pełnomocnik skarżącego uzasadniając wniosek, podniósł, że nie był powiadomiony skutecznie o wyznaczonej rozprawie. Wskazał, że o zapadłym wyroku dowiedział się pośrednio, na skutek postanowienia Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] października 2010 r., które dostarczył mu skarżący, po czym niezwłocznie zadzwonił do Sądu i otrzymał ustną informację o zapadłym wyroku. Pełnomocnik nie wskazał żadnej konkretnej daty w której powziął informację o wydaniu wyroku przez Sąd. Ponadto w uzasadnieniu wskazał, że teść złożył oświadczenie na okoliczność zaginięcia zawiadomienia. Biorąc pod uwagę całokształt stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujący stan normatywny Sąd I instancji uznał, że pełnomocnik skarżącego nie wskazał okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i zgodnie z art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek. Zgodnie z art. 87 p.p.s.a. Sąd I instancji rozpatrzył przesłanki, które warunkują pozytywne rozpoznanie żądania. W pierwszej kolejności Sąd rozpatrzył czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie nie można ustalić chwili, w której ustała przyczyna uchybienia terminu. W związku z powyższym Sąd przeszedł do oceny okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Sąd zauważył, iż zawiadomienie o terminie rozprawy zostało prawidłowo skierowane na adres wskazany przez pełnomocnika i odebrane przez dorosłego domownika, który podjął się oddania pisma pełnomocnikowi skarżącego. Stwierdził, iż fakt, że odbiorca przesyłki ma inny adres zamieszkania pozostaje bez wpływu na skuteczność doręczenia. Zdaniem Sądu I instancji wadliwy obieg korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącego, w tym nieprzekazanie jej przez osobę, która faktycznie odebrała przesyłkę nie uzasadnia braku winy w uchybieniu terminu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub orzeczenie co do istoty. Zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 86, 87 ,88, 141, 142 p.p.s.a. Skarżący zwrócił uwagę na nieścisłość w komparycji postanowienia w sformułowaniu "w sprawie ze skargi S. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi", gdyż wniosku o takim sformułowaniu ze strony skarżącej nie było, ponieważ termin do wniesienia skargi na decyzję był zachowany i nie było to kwestionowane przy okazji wyroku z dnia 26 września 2007 r. Z treści zażalenia wynika, że pełnomocnik skarżącego o treści zaskarżonego wyroku dowiedział się w dniu 2 listopada 2010 r., fakt ten jest odnotowany w księdze prowadzonej przez czytelnię Sądu w K., gdzie dokonano stosownego wpisu. W związku z powyższym za dzień ustania przyczyny uchybienia można by uznać 2 listopada 2010 r. Skarżący podał, iż na podstawie art. 86 par. 2 p.p.s.a. nastąpiły dla skarżącego ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Niemożność uczestnictwa w rozprawie pozbawiła go możliwości podniesienia swojej argumentacji, zaś niekorzystny wyrok, z przyczyn mu nie znanych, spowodować może nawet upadek firmy oraz spowodować ogromne kłopoty z płynnością płatniczą. Ponadto skarżący przyznał, iż brak uczestnictwa w rozprawie wiązał się z brakiem winy skarżącego, zaś wynikał z powodu nieskutecznego doręczenia zawiadomienia o rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone uzasadnienie, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), czynność procesowa podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu na posiedzeniu niejawnym. Ponadto, przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Według art. 87 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu, jest w szczególności złożenie go w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie akt sprawy nie można było ustalić konkretnej daty ustania przyczyny uchybienia terminu. W związku z powyższym przeszedł do oceny okoliczności uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W zażaleniu wskazano jednak termin ustania przyczyny uchybienia - 2 listopada 2010 r., kiedy to pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy. Wobec powyższego termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał w dniu 9 listopada 2010 r. Wniosek został złożony tymczasem dopiero w dniu 12 listopada 2010 r., a więc po upływie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku. Podniesienie w zażaleniu, iż nadanie wniosku w dniu 12 listopada 2010 r. nie oznacza uchybienia terminu z uwagi na dni ustawowo wolne od pracy tzw. "długi weekend listopadowy" i zamknięte placówki pocztowe, jest błędne. W szczególności należy podkreślić, że dzień 9 listopada nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Sąd I instancji odrzucając wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 88 p.p.s.a. oparł się na nieistnieniu okoliczności uprawdopodabniających brak winy. Ustalenie to mogło być podstawą ewentualnego oddalenia wniosku. Sąd I instancji nie wykazał jednak istnienia przesłanek określonych w art. 88 p.p.s.a. Błędne uzasadnienie Sądu I instancji nie powoduje jednakże potrzeby uchylenia zaskarżonego postanowienia, skoro wniosek o przywrócenie terminu został istotnie złożony po upływie zakreślonego terminu, a jest to podstawą odrzucenia wniosku jako spóźnionego w myśl art. 88 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.