I SA/Bd 571/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędzia WSA Dariusz Dudra Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] ]Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. ustalił M. R. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym w formie ryczałtu z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2003 r. w kwocie [...] zł. Pismem z dnia 16 lutego 2010 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika, wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w B. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona stwierdziła, że istnieją wątpliwości co do skuteczności doręczenia decyzji w dacie przyjmowanej przez organ I instancji, tj. w dniu 30 grudnia 2009 r. Strona wskazała, że informację o wydaniu powołanej decyzji powzięła w dniu 25 stycznia 2010r., z momentem doręczenia pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia 20 stycznia 2010 r., w którym organ wyjaśnił sposób doręczenia zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym pismem organu, w dniu 27 stycznia 2010 r. strona wystąpiła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. o doręczenie decyzji lub wydanie jej odpisu. Przesłana przez organ decyzja została doręczona stronie w dniu 11 lutego 2010 r. Wraz z powyższym wnioskiem strona złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazując na przesłanki przywrócenia terminu wymienione w art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej podał, że jedną z przesłanek umożliwiających przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest prawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania strona nie wskazała okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w niedopełnieniu obowiązku i które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu. Zdaniem organu, wynikające z art. 150 Ordynacji podatkowej przesłanki przemawiające za uznaniem za skuteczne doręczenia przedmiotowej decyzji zostały spełnione, bowiem przesyłka, w której znajdowała się decyzja była awizowana właściwie. W tym zakresie organ podał, że w dniu 16 grudnia 2009 r. pracownicy Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. udali się pod adres wskazany w pełnomocnictwie, tj. ul. [...] w T. w celu doręczenia decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. Na powyższą okoliczność została sporządzona notatka przez pracowników urzędu. Jak wynika ze sporządzonej notatki, pracownicy nie zostali wpuszczeni do lokalu mieszkalnego. Wobec powyższego, w skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Miasta T. Na znajdującym się w aktach zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajduje się prezentata poświadczającą wpływ przedmiotowych decyzji do Urzędu Miasta T. w dniu 16 grudnia 2009 r. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, w dniu 24 grudnia 2009 r. pracownik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. udał się ponownie na ul. [...] w T. i umieścił w skrzynce pocztowej zawiadomienie o pozostawieniu decyzji w Urzędzie Miasta T. Na powyższą okoliczność również została sporządzona adnotacja. W tej sytuacji, w ocenie organu odwoławczego, podnoszona przez stronę okoliczność prawdopodobnego zaginięcia pierwszego awiza informującego o możliwości odbioru przesyłki w Urzędzie Miasta nie znajduje uzasadnienia. Organ zaznaczył, że strona nie kwestionuje faktu umieszczenia w skrzynce pocztowej drugiego awiza. Organ zatem uznał, że strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a tym samym brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał, że skoro przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona w dniu 30 grudnia 2009 r., to 14-dniowy termin do wniesienia odwołania zaczął biec w dniu 31 grudnia 2009 r. i upłynął z dniem 13 stycznia 2010 r. Organ podkreślił również, że reprezentujący stronę pełnomocnik będący doradcą podatkowym prowadzącym biuro, obowiązany jest do takiego zorganizowania jego pracy - również w okresie swojej nieobecności, bez względu na przyczyny, które ją spowodowały - aby zapewnić prawidłową ochronę interesów nie tylko swoich, ale przede wszystkim swoich klientów. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik nie wskazał okoliczności, które świadczyłyby o braku winy w niedopełnieniu obowiązku i które w sposób obiektywny uzasadniałyby przywrócenie terminu. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...]. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nierozważenie przez organ całości dokumentów zebranych w sprawie dotyczących przyczyn niezachowania terminu do wniesienia odwołania oraz przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 162 § 1 oraz art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niedostateczne rozważenie okoliczności uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Strona podniosła, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej narusza jej interes prawny poprzez błędne ustalenie istnienia zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ I instancji dokonał doręczenia decyzji za pośrednictwem poczty dnia 11 lutego 2010 r. do rąk pełnomocnika strony. Skarżący podniósł, że przyjmując, iż terminem do złożenia zeznania podatkowego za 2003 r. upływał w dniu 30 kwietnia 2004 r. to organ podatkowy wydając decyzję w dniu [...] doręczając ją po dniu 31 grudnia 2009 r. naruszył przepis art. 68 § 4 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 120, art.122, art.187 i art.191 Ordynacji podatkowej, strona wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej nie rozważył całości dokumentów zebranych w sprawie, a dotyczących przyczyn niezachowania przez stronę terminu do wniesienia odwołania oraz przekroczył granice swobodnej oceny dowodów. Strona wskazała, że informację o istnieniu decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] otrzymała od pełnomocnika w dniu 25 stycznia 2010 r. z pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia 20 stycznia 2010 r. W przedmiotowym piśmie organ poinformował, że w dniu 16 grudnia 2009 r. około godz. 15:00 pracownicy organu podatkowego udali się pod adres wskazany w pełnomocnictwie, w celu doręczenia decyzji. Zdaniem pełnomocnika wskazywana przez organ okoliczność jest nieprawdziwa albowiem poza dniami wolnymi od pracy, w godz. 8.00-16.00 drzwi lokalu przy ul. [...] w T. są otwarte, a poza pełnomocnikiem przebywa tam 7 innych zatrudnionych osób, które mogą poświadczyć, iż w godz. 8.00-16.00 nie mogła mieć miejsca próba doręczenia pisma przez pracowników urzędu. Ponadto, skarżący poddał w wątpliwość okoliczność, że dnia 16 grudnia 2009 r. pismo awizowano i pozostawiono w Urzędzie Miasta w T. celem odbioru oraz że w tym dniu zawiadomienie o pozostawieniu korespondencji umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. Zaznaczył, że co do pozostawienia pisma w Urzędzie Miasta T. nie ma żadnych dowodów. Podkreśliła, że w dniu 16 grudnia 2009 r. do godz. 16.00 nie umieszczono zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej oznaczonej nr 9 albowiem o godz. 16.00 zamykana jest kancelaria, a skrzynka pocztowa opróżniania jest w obecności pracowników. Osoby te mogą poświadczyć, że dnia 16 grudnia 2009 r. do godz. 16.00 nie umieszczono zawiadomienia w skrzynce oddawczej nr 9. Strona podniosła, że do dnia 18 grudnia 2009 r. włącznie nie odnotowano wpływu jakiegokolwiek pisma lub zawiadomienia, którego nadawcą byłby Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. Zaznaczyła również, że od dnia 19 grudnia 2009 r. do dnia 03 stycznia 2010 r. kancelaria była nieczynna ze względu na przerwę świąteczną. Skarżący podniósł również, że dnia 04 stycznia 2010 r. opróżniając skrzynkę pocztową natrafiono na przesyłkę z Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. W przesyłce znajdowały się dwa pisma organu adresowane do A. J. B. W treści pism nie wspomniano, że rzecz dotyczy strony, których adresat jest pełnomocnikiem, ani o istnieniu jakichkolwiek decyzji. Strona podniosła, że należy odróżnić adresata decyzji (pisma) do którego dana czynność jest kierowana, od osoby, której to pismo powinno być doręczone, a organ podatkowy powinien wskazać na każdym wystąpieniu, że jest ono kierowane do strony reprezentowanej przez danego pełnomocnika. Dopiero w piśmie z dnia 20 stycznia 2010 r. skierowanym do T. R. poprzez pełnomocnika, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. poinformował, że istnieje decyzja orzekająca o ustaleniu stronie wysokości zobowiązania w podatku dochodowym w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2003 r. Uzasadniając swoje stanowisko strona podkreśliła ponadto, iż brak prawidłowego doręczenia decyzji doprowadził do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2003 r. Decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] została doręczona w dniu 11 lutego 2010 r., tj. po upływie terminu przedawnienia. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, decyzja ta dotknięta była wadą kwalifikowaną wymienioną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w postaci wydania z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem strony, wada kwalifikowana decyzji wynika również z faktu, że postępowanie podatkowe zakończone decyzją z dnia [...] było prowadzone mimo, iż nie było wszczęte postanowieniem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżone postanowienie winno ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem stwierdzić należy, że postanowienie to nie narusza prawa. Art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Z powyższego przepisu wynika, iż przywrócenie terminu uzależnione jest od równoczesnego spełnienia czterech przesłanek: 1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy, 2) wniesienia przez osobę zainteresowaną wniosku o przywrócenie terminu, 3) dochowania terminu wniesienia wniosku, 4) dopełnienia czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy organ podatkowy prawidłowo uznał, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Jak podkreśla się w literaturze (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, str. 328-329; B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2008, Wrocław 2008, str. 674-678) oraz orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Na równi z zawinieniem strony traktuje się przy tym zawinienie osób, którym zleciła ona prowadzenie swoich praw, a więc pełnomocników procesowych, m.in. doradców podatkowych. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. wydał decyzję ustalającą M. R. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2003 r. W toku postępowania strona ustanowiła pełnomocnika – doradcę podatkowego A. B. W dniu 16 grudnia 2009 r. około godziny 15.00 pracownicy Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. — inspektor I. K. oraz starszy referent I. B. udali się pod adres A. J. B. wskazany w pełnomocnictwie: T., ul. [...] w celu doręczenia powyższej decyzji podatkowej, o czym świadczy wpis dokonany w urzędzie w ewidencji wyjść w godzinach służbowych (k. 565). Po wejściu do budynku znajdującego się przy ulicy [...] I. B. zadzwoniła domofonem umieszczonym bezpośrednio przy drzwiach wejściowych do lokalu oznaczonego nr [...]. Osoba odbierająca domofon w mieszkaniu po uzyskaniu informacji, że celem wizyty jest doręczenie korespondencji, stwierdziła: "nikogo tu nie ma". Pracownicy nie zostali wpuszczeni do lokalu mieszkalnego. I. K. i I. B. otworzyły drzwi do lokalu nr [...], za którymi bezpośrednio znajdowały się kolejne - zamknięte na klucz. Mimo, że pracownicy pukali do drzwi, nie zostały one otworzone. Wobec niemożności doręczenia korespondencji w sposób określony w art. 148 Ordynacji podatkowej, pracownicy umieścili w skrzynce pocztowej nr [...] zawiadomienie z dnia 16 grudnia 2009 r. o pozostawieniu decyzji na okres 14 dni w siedzibie Urzędu Miasta T. W tym samym dniu wskazane pisma zostały złożone przez pracowników w siedzibie Urzędu Miasta T., ul. [...], pok. nr [...]. Na powyższą okoliczność została sporządzona notatka urzędowa (k. 552 akt administracyjnych). Z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni, 24 grudnia 2009 r. pracownik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. — S. M. udał się pod adres: T., ul. [...] i umieścił w skrzynce pocztowej nr [...] zawiadomienie z dnia 24 grudnia 2009 roku o pozostawaniu decyzji w Urzędzie Miasta T., na okoliczność czego została sporządzona adnotacja (k.555 akt administracyjnych). Z uwagi na niepodjęcie w terminie przesyłki, Urząd Miasta T. zwrócił ją do nadawcy w dniu 7 stycznia 2010 roku wraz z pismem z dnia 4 stycznia 2010 roku, w którym poinformowano, że korespondencja nie została odebrana przez A. J. B. Według organu podatkowego decyzja podatkowa ustalająca skarżącej zobowiązanie podatkowego z tytułu nieujawnionych źródeł przychodów została jej skutecznie doręczona, w trybie wskazanych w art.150 Ordynacji podatkowej, w dniu 30 grudnia 2009 r. Zdaniem organu 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania zaczął biec w dniu 31 grudnia 2009 r. i upłynął w dniu 13 stycznia 2010 r. Tymczasem odwołanie od decyzji zostało wniesione w dniu 18 lutego 2010 r. Strona natomiast podważa otrzymanie pierwszego zawiadomienia (awiza) z dnia 16 grudnia 2009 r. Twierdzi, że w dniu 16 grudnia 2009 r. do godz. 16.00, tj. zamknięcia kancelarii nie umieszczono zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej, co mogą potwierdzić pracownicy zatrudnieni w kancelarii. Wpływu zawiadomienia nie odnotowano do dnia 18 grudnia 2009 r. W okresie od dnia 19 grudnia 2009 r. do dnia 3 stycznia 2010 r. kancelaria była nieczynna z uwagi na przerwę świąteczną. Powtórne zawiadomienie (awizo) z dnia 24 grudnia 2009 r. zostało wyjęte ze skrzynki pocztowej w dniu 4 stycznia 2010 r. Skarżący kwestionuje skuteczne doręczenie tego awiza, ponieważ zostało ono zaadresowane do A. J. B., T, ul. [...]. Zdaniem strony na awizie powinien być wpisany adres pełnomocnika, z dopiskiem o podmiocie, który reprezentuje. Nie czyniąc tego organ potraktował pełnomocnika jako stronę postępowania. Według skarżącego skuteczne doręczenie decyzji podatkowej nastąpiło, za pośrednictwem poczty, dopiero w dniu 11 lutego 2010 r. Należy zauważyć, że zgodnie art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenie pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez upoważnioną osobę. W takiej sytuacji - stosownie do art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej - adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Natomiast art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że zawiadomienie o pozostawaniu pisma umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Z treści tej regulacji wynika, że awizo powinno być skierowane do adresata i umieszczone w jego skrzynce pocztowej. Zdaniem Sądu adresatem w rozpatrywanej sprawie była A. J. B. – pełnomocnik skarżącego. Okoliczność, że na zawiadomieniu nie zaznaczono, że A. J. B. jest pełnomocnikiem M. R., nie stanowi podstawy do przyjęcia, że doręczenie zawiadomienia było nieskuteczne, z uwagi na to, że organ – jak to wywodzi skarżący - uznał pełnomocnika za stronę postępowania. W sprawie nie budzi wątpliwości, że stroną postępowania był M. R. i że jego dotyczy decyzja podatkowa. Doręczenie natomiast powinno nastąpić na adres pełnomocnika. W zawiadomieniach wskazano również miejsce, w którym pozostawiono przesyłkę, jak i decyzję, która należy odebrać, poprzez podanie numeru pisma. W rezultacie, w ocenie Sądu, doręczyciel wywiązał się ze swoich obowiązków. Należy podkreślić, że w taki sam sposób jak wskazane zawiadomienie były także adresowane potwierdzenia odbioru pism doręczanych pełnomocnikowi, np. potwierdzenie odbioru postanowienia z dnia 16 grudnia 2008 r. odmawiającego przeprowadzenia dowodu (k.181 akt administracyjnych), potwierdzenie odbioru postanowienie z dnia 10 listopada 2009 r. informującego o przedłużeniu postępowania podatkowego (k. 519 akt administracyjnych), potwierdzenie odbioru postanowienia z dnia 18 listopada 2009 r. wyznaczającego stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (k. 526 akt administracyjnych). Skarżący nie kwestionował wówczas skuteczności doręczenia wskazanych pism. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że pełnomocnik nie otrzymał pierwszego zawiadomienia z dnia 16 grudnia 2009 r. Z ewidencji wyjść w godzinach służbowych w Urzędzie Skarbowym wynika, że w dniu 16 grudnia 2009 r. około godz. 15.00 pracownicy urzędu udali się pod adres wskazany w pełnomocnictwie. Wobec braku możliwości doręczenia decyzji, umieścili zawiadomienia o przesyłkach w skrzynce pocztowej nr [...]. Same przesyłki pozostawiono w Urzędzie Miasta T., czego dowodzi prezentata poświadczająca ich wpływ w dniu 16 grudnia 2009 r. (k. 550 akt administracyjnych). Pełnomocnik nie twierdzi, że skrzynka była uszkodzona czy że nie była zamknięta. Wnioskować zatem należy, iż nikt poza pełnomocnikiem nie miał dostępu do jej zawartości. Należy też zauważyć, że pełnomocnik nie kwestionuje faktu umieszczenia w skrzynce pocztowej drugiego awiza, zaledwie siedem dni po pierwszym awizie. Przyjmując w oparciu o powyższy stan faktyczny, że zawiadomienie to została pełnomocnikowi skutecznie doręczone, organ podatkowy, w ocenie Sądu, nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Podnoszona przez pełnomocnika okoliczność, że w okresie od dnia 19 grudnia 2009 r. do dnia 3 stycznia 2010 r. kancelaria była zamknięta z powodu przerwy świątecznej, nie stanowi podstawy do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W sytuacji gdy doradca podatkowy jako profesjonalny pełnomocnik podczas dłuższej swojej nieobecności w kancelarii nie zapewnia dla ochrony interesów swoich klientów właściwej organizacji pracy kancelarii (w tym odbioru pism), dopuszcza się, w ocenie Sądu, niedbalstwa. Reasumują – skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Tym samym zasadnie organ podatkowy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu organ zebrał dowody, które były niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia, a następnie poddał je wszechstronnej analizie, uwzględniając przy tym wszystkie okoliczności mające znaczenia dla oceny ich mocy i wiarygodności. Z analizy materiału dowodowego wyciągnięto spójne wnioski, które powiązano w logiczną całość. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ podatkowy art. 120, art.122, art.187 i art.191, a także art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd zauważa również, że zaskarżone postanowienie dotyczy kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a zatem argumentacja strony dotycząca wadliwego wszczęcia postępowania wobec skarżącego pozostaje poza zakresem rozpatrywanej sprawy. W związku z zajętym przez Sąd stanowiskiem nieaktualny staje się także zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji podatkowej i naruszenia art.247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzeczono jak w sentencji.